Η αγαπημένη μου ρουτίνα...

Άνοιξα πάλι τη maleta, που άρχισε να χάνει το ζωηρό κόκκινο χρώμα της από τη σκόνη που είχε κατακάστει πάνω της... Σε άλλους ρυθμούς πια και οι δυο, η Ερασνέλα κι εγώ, στριμώχνουμε τις ασχολίες μας κατά τη διάρκεια της μέρας και ξεχάσαμε για λίγο τη βάλίτσα δίπλα στην πόρτα. Πάντα έτοιμη για ταξίδι...Θέλει μόνο λίγο ξεσκόνισμα κι έτοιμη για μια νέα διαδρομή.

Η αγαπημένη μου ρουτίνα...
Πάνω στο καινούργιο μου γραφείο υπάρχει ένα mac, ένα παλιό κιτρινισμένο τηλέφωνο- αλλά ποιος νοιάζεται-, μια κατακόκκινη φράουλα σε σουβέρ, ένα μπουκάλι τσίπουρο τσιλιλή και το καινούργιο τεύχος. Λίγο πιο δίπλα ένας κεσές με βουβαλίσιο βούτυρο -που θα λιώσει, αν δεν το βάλω στο ψυγείο- τσάι με άρωμα λεμόνι σε ένα μικρο τσουβαλάκι από λινάτσα και μια σαμπάνια σε baby μέγεθος, για «γνωριμία με το προϊόν», δώρο της αρχισυντάκτριας.
Λίγο πριν τελείωσα το σχόλιο μου για γευσιγνωσία σε μεγάλα εκλέρ, και πριν από αυτό δοκίμασα μακαρόν και μιλφέιλ από το Paul για να γράψω ένα κείμενο μεγαλοπρεπές- ωδή, όπως του ταιριάζει. Εδώ πρέπει να πω οτι θα περάσουν δυο χρονάκια, μέχρι να μπορέσουμε να πάρουμε γλυκάκι χωρίς να περιμένουμε σαν σε ουρά για προσκύνημα στη μεγαλόχαρη το δεκαπενταύγουστο. Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζω.
Κάνω αυτό που αγαπώ. Αγαπώ τη δουλειά μου, τη διάλεξα και δεν θα σταματήσω να την υποστηρίζω, γιατί στην ουσία μόλις άρχισα...
Πριν τέσσερα χρόνια, φοιτήτρια ακόμη, φανταζόμουν οτι κάποια στιγμή θα μπορώ να γράφω για'αυτό που μ'αρέσει πιο πολύ, το φαγάκι. Μια τυχαία μέρα πριν από ένα μήνα, συνάντησα για δεύτερη φορά τον «Αγγελο». Με είχε βοηθήσει και τότε, που ακόμη τα σκεφτόμουν, να κάνω την πτυχιακή μου. Το έκανε πάλι.
Σήμερα, χωρίς να πιστεύω οτι έχω κατεβάσει τον ήλιο στην ποδιά μου, βοηθάω στο να φτιαχτεί το πρώτο περιοδικό ζαχαροπλαστικής στην Ελλάδα.
Κι έτσι ξεκινά για μένα μια από τις «Γλυκιές Ιστορίες», που θέλω να διηγούμε όταν θα μεγαλώσω και θα γίνω μεγάλη γαστρονόμος...

Να γνωρίζεις.

Γνωρίζεις τα ταξίδια, γνωρίζεις ανθρώπους στο αεροπλάνο και μιλάτε για συμπτώσεις. Τεράστιες συμπτώσεις που καταλήγουν στο κλισέ, τι μικρός που είναι ο κόσμος.
Είσαι ανοιχτός με τους άλλους. Χαμογελάς με ανυπομονησία, ανυπομονείς για το επόμενο χαμόγελο. Πας σε πάρτι και διασκεδάζεις. Μαθαίνεις να φτιάχνεις κάτι και είναι νόστιμο, το φτιάχνεις για όλους. Το φαγητό πάντα θα μας κρατάει όλους κοντά.
Κοιτάζεις γύρω σου και επεξεργάζεσαι τις εικόνες, σαν πιξελιασμένο τετραγωνάκι, να μην παίρνει άλλο ζουμ. Εστιάζεις στα πρόσωπα, στις εκφράσεις τους. Στο ξύλινο τρενάκι πάνω στο πιάνο και στον ηλεκτρικό που φαίνεται από το παράθυρο.

Χαμογελάς πάλι.
Εκφράζεσαι με καθαρές λέξεις, που έχουν ενδιαφέρον και ο άλλος θα τεντώσει τα αυτιά του, θα σχολιάσει, θα προσθέσει, θα συμφωνήσει, θα αντιδράσει. Πόσο ενδιαφέρον! Κάνεις πηγαδάκι. Χαζοκουβεντιάζεις.

Η ώρα περνάει και σ’ αρέσει τόσο. Κι άλλο κρασάκι. Να’ μαστε καλά.

Εκτιμάς τη γουλιά και νιώθεις ευγνωμοσύνη.
Είσαι αληθινός και γνωρίζεις.

Being pure. Enjoying the pure.

Sweet Wednesday

Περίμενα την προηγούμενη Τετάρτη όπως τα παιδάκια περιμένουν την Πρωτοχρονιά, δεν κοιμήθηκα το προηγούμενο βράδυ.

Περίμενα την προηγούμενη Τετάρτη εδώ και ένα μήνα, να έρθει η Τετάρτη και να μην περάσει γρήγορα. Αλλά αργά, να κυλήσει πολύ αργά, όπως ένα παχύρευστο γυαλιστερό γλάσο σοκολάτας gianduja πάνω σε μια τούρτα σοκολάτας γάλακτος με βάση μπισκότο φουντουκιού.

Κι έτσι ήρθε. Και κύλησε έτσι. Είχα πολύ καιρό να προσδοκήσω κάτι και να πάει τόσο καλά, να ξεπεράσει και τις προσδοκίες μου, να μου δώσει και χαρά περίσσια, να την πάρω μαζί μου στο σπίτι, μέσα σε ένα χάρτινο κουτί. Όχι μια χαρά, αλλά τέσσερις χαρές μαζί.

Δεν ξέρω ποιος θα με νιώσει, ποιος είναι αυτός που χαίρεται να βλέπει υλικά έτοιμα να θέλουν να γίνουν βρώση, να βλέπει αφράτα ασπράδια να θέλουν να γίνουν μαρέγκα και καρπούς  να περιμένουν να καραμελωθούν σε μαύρες γυαλιστερές επιφάνειες. Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός που μπορεί να νιώσει τη ζεστασιά μέσα σε μια υπερεξοπλισμένη, σχεδόν διαστημική κουζίνα, να νιώσει την ευθύνη της συνεργασίας και της ομαδικότητας με ανθρώπους που μόλις έχει συναντήσει, για πρώτη φορά. Να στολίσει με φύλο χρυσού την γνωριμία πάνω από ένα ποτήρι τριπλής μους σοκολάτας.

Δεν ξέρω πώς καμια φορά μπορείς να χαίρεσαι μετρώντας σταγόνες από μαστιχέλαιο ή γραμμάρια κατάλευκης άχνης ζάχαρης, και να νιώθεις ότι κυλιέσαι σε χιόνι.

Δεν ήξερα πώς μια Τετάρτη, μια άκυρη Τετάρτη μπορούσε να γίνει η Πρωτοχρονιά μου μέσα στον Οκτώβρη.

Παρακολούθησα μάθημα "γλυκειάς αλχημείας" και δεν θέλω να αφήσω καμιά άλλη τετάρτη να περάσει χωρίς να αγκαλιάσω τη γλύκα.

"Τη χαρά που παίρνω όταν σ'αγκαλιάζω, δεν την αλλάζω"..

Κυριακάτικο..

Προειδοποίηση: Το κείμενο που ακολουθεί δεν ενδείκνυται για συμπεράσματα.

Μιας που όλα τα έχω τακτοποιήσει στη ζωή μου, για σήμερα, είπα να γράψω λιγάκι , γιατί σε έχουμε αφήσει πίσω, έξω από την καθημερινότητά μας, αγαπημένε μας αναγνώστη και σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να σταματήσουμε αυτό το ταξιδάκι, παρόλο που έχουμε γυρίσει από την Ιβηρική. Γιατί αγαπημένε αναγνώστη, θα πάει μακριά αυτή η κόκκινη (βαλίτσα)μαλέτα...
Εγώ, η Ερασνένα, έχοντας αφήσει την ισπανική ζωή, επαναπατρίστηκα πολύ ανώμαλα. Περνάω μια μεταβατική περίοδο, που παρόλο που ξέρω πως να την οργανώσω, δεν το κάνω. Και την χαρακτηρίζω μεταβατική για να παρηγορούμαι ότι είμαι σε ένα στάδιο και θα περάσω στο επόμενο και ότι αυτό που περνάω εδώ τώρα θα διαρκέσει λίγο και επίσης ότι όλα μετά θα είναι δύσκολα, γιατί μεν θα είναι αρχή , αλλά δεν θα είναι ανιαρά όπως τώρα.
Για να σε βάλω στο κλίμα μιας ψυχοσύνθεσης που μπάζει νερά, όπως η δική μου, θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα και θα σε μεταφέρω σε μια κουζίνα. Τον βολεύομαι πολύ τον χώρο.
Είσαι λοιπόν ένας μάγειρας ( εγώ είμαι δηλαδή, όχι ακόμη αλλά θα γίνω μόλις τελειώσει η περίοδος που λέγαμε) και έχεις μια λίστα από καλεσμένους που θα έρθουν για ένα δείπνο πρωτοκλασάτο, "των χιλίων γεύσεων". Και θα έρθουν γιατί ΕΣΥ τους κάλεσες και τους είχες στείλει και ένα υπέροχο μενού και να τα πρώτα πιάτα που είχες τάξει και δυο τα κυρίως και τα επιδόρπια και τα σορμπέ μέντα στο ανάμεσα για να καθαρίσουν τον ουρανίσκο τους και του πουλιού το γάλα! Πολύ μεράκι είχες όταν έφτιαχνες το μενού... Και αυτή την πρόσκληση την είχες στείλει πριν πολύ καιρόοοο..και όλοι περίμεναν να έρθει αυτή η μέρα να γευτούν όλα εκείνα τα τάματα που θα τους φίλευες. Και περνούσε ο καιρός κι εσύ δεν είχες προετοιμάσει καμία συνταγή, ούτε είχες δοκιμάσει να μαγειρέψεις έστω και μια φορά τα πιάτα που θα τους πρόσφερες. Ούτε για ψώνια δεν είχες πάει να βρεις τα μοναδικά και σπάνια υλικά που θα χρησιμοποιούσες στις συνταγές σου. Και έτσι περνούσε ο καιρός μαγειράκο μου... Και έρχεται η εβδομάδα της λαμπρής προετοιμασίας και εσύ πάλι δεν προετοιμάζεσαι. Και βρίσκεσαι μια μέρα πριν να τρέχεις πανικόβλητος στα σουπερμάρκετ και τα ντελικατέσεν, να ψάχνεις τα κατσαρόλια και τα πυρέξ, τα τούλια που ήθελες για να στύψεις τα λεμόνια και τα μαχαιροπήρουνα ... Να' σαι και την άλλη μέρα, άυπνος για να πήζεις όλη την νύχτα το φρέσκο τυράκι, μέσα σε μια κουζίνα με πολλές κατσαρόλες και μάτια υγραερίου να βγάζουν φωτιές, να στάζεις στον ιδρώτα (όχι μέσα στο φαγητό) και να ανοίγεις ένα ένα τα καπάκια να δεις που έχει βάλει τα ορτύκια και που τη μαρμελάδα βατόμουρο..Πολλά κατσαρολάκια, το ένα φαγητό να καίγεται πίσω από το άλλο και γενικότερα βράστα Χαράλαμπε( καλή σου ώρα όπου και να 'σαι).
Τελικά στρώνεις τραπέζι και βέβαια υποδέχεσαι τους καλεσμένους ντυμένος με μια ποδιά και τις παντόφλες, ενώ αυτοί είναι υπέρλαμπροι και μυρίζουν αρώματα λουλουδιών και όχι φαγητών.. Κάνεις ένα ντους στα γρήγορα και σερβίρεις όπως μπορείς το μενού τον χιλίων γεύσεων , που ομολογουμένως δεν ξεχωρίζει η μια από την άλλη. Σου βάζουν και ένα 7 και πολύ σου είναι. Γιατί θα σε (με) βαθμολογήσουν, για την εργασία σου. Εσένα για την εργασία που θα κάνεις στην κουζίνα και εμένα για την διπλωματική, την οποία εκπονώ με τους ρυθμούς που προσπάθησε και ο μάγειρας της ιστορίας μας να τελειοποιήσει το μενού. Είμαι μια εβδομάδα πριν και μόλις στις 600 λέξεις. Αλλά να σου πω κάτι, εγώ δεν θα αφήσω αυτή την εβδομάδα να περάσει έτσι, θα κουραστώ αλλά μετά όλα θα τελειώσουν ομαλά και θα προλάβω. Όλα θέλω να τα προλάβω, γιατί θέλω να κάνω πάρτυ αποφοίτησης μαζί με τους φίλους μου στις 23 Ιουλίου!!! Τρελό κίνητρο;;;

Σε αφήνω, πάω να γράψω τώρα γιατί το βράδυ έχει θερινό σινεμά.. Και υπόσχομαι να σε κρατάμε up to date…
Φιδάκια!

Η Σύλληψη!

Με πολύ μεγάλο στόμφο στο Η...
Λοιπόν θα σας γράψω κάποια στιγμή ένα ολοκληρωμένο ποστ, έχω πολλά να σας πω μετά από τόσο καιρό, μα τώρα θέλω να κάνω δυο σχολιάκια...
Α. Πήγα και είδα την παράσταση του Ρήγου που ανέβασε με το Εθνικό, Τιτανικός. Υπέροχος χώρος και έξαιρετικά κατάλληλος, οι παλιές αποθήκες στην Πειραιώς κοντά στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Η παράσταση πολύ progressive (ακόμη και στο απόκομμα του εισητηρίου αναγραφόταν ως Electro Dance Tragedy) και δεν θα σας κρύψω οτι εγώ πολύ τον φοβόμουν τον κυριούλη γιατί οκ στην Πέγκυ Ζήνα ήσουν εξαιρετικός κύριε Κωνσταντίνε μας αλλά με την Ναυπλιώτου και τον Χειλάκη δεν ήξερα τί μπορείς να κάνεις. Βοssa Nova δεν είχα δει είναι η αλήθεια αλλά δεν είχα ακούσει και τα "υπεροχότερα" κόμεντς. Παρόλα αυτά η σκηνοθεσία ήταν μια μοναδική σύλληψη και με ευχαρίστησε ιδιαίτερα η χθεσινή έξοδος. Η μουσική ήταν τόσο προσεκτικά επιλεγμένη και αξίζει πολλά συγχαρίκια,(χόρευα στην καρέκλα μου, υποδυόμενη λυσσάρα ElectroFunk κορασίδα) όπως μαγκνίφισεντ ήταν και η Ιωάννα Παππά (που όπως αποδείχτηκε εχθές γνωρίζει καλά και την υποκριτική τέχνη αλλά και το χορό, σαν μπαλαρινούλα!). Οκ, Μαρία Ναυπλιώτου σου βγάζω ταπεινά το καπέλο μου για άλλη μια φορά, η κυρία Ματσούκα όμορφη και ωραία φωνή , αλλά κάτι με χάλασε και σίγουρα δεν ήταν το fluo κίτρινο haute couture φόρεμα της, που χάζεψα και ζήλεψα και λάτρεψα! Αυτά είχα να σας πω για το εχθές...Η Σύλληψη!
Β. Σε άλλο επίπεδο και χωρίς να θέλω να συγκρίνω δυο πράγματα τόσο ανόμοια σας επισυνάπτω ένα βίδεο (δάνειο από την αγαπημένη φιλεναδούλα μου stoanamesa.blogspot.com) που όταν είδα σκέφτηκα ακριβώς την ίδια λέξη ..Η Σύλληψη, όμως!
Εντζόι...

Ο ρυθμός του αγώνα είναι σχετικά γρήγορος..

γιατί καλύτερα γαϊδαρος του Γραμματικού, παρά μηχανάκι στην Αθήνα..

The Italian corner

“Αυτά τα λόγια τα αφιερώνω στους φίλους μου, τους Ιταλούς που αγάπησα.”

Στην Ισπανία οι Ιταλοί είναι τόσο πολλοί όσο και τα αμέτρητα χαριτωμένα μυρμηγκάκια σε μια μυρμηγκότρυπα! Αν αυτή την τρυπίτσα την ονομάσεις Ισπανία και τα εντομάκια Ιταλούς θα δεις αυτό που βλέπω κι εγώ εδώ, στην Ιβηρική. Δεν είναι μόνο τουρίστες και επισκέπτες αλλά και φοιτητές σαν κι εμένα και φίλοι των φοιτητών και ξαδέρφια που δεν χάνουν ευκαιρία για επίσκεψη αλλά και μόνιμοι κάτοικοι που τα μαζέψαν και ήρθανε και πίσω δεν γυρίσανε.
Και αμέτρητοι καθώς είναι όλοι τους περιγελάμε για το πλήθος τους και τα στερεότυπα γύρω από τη φάρα τους και ότι δεν γίνεται να αποτελείς μέλος μια παρέας 5 ατόμων χωρίς οι 4 να είναι Ιταλιάνοι, την αργοπορία τους και την λατρεία της πίτσας!
Έτσι κι εγώ, χωρίς να αποτελώ καμία σχεδόν εξαίρεση όχι μόνο ζω με τις Σισιλιάνες αλλά συναναστρέφομαι και με καμιά 15αρια από δαύτους κάθε μέρα. Από κάτω μου μένουν 5 από την Καλάμπρια, νότια Ιταλία- γειτόνοι, εξαιρετικά παιδιά, τρώμε και πίνουμε μαζί και με τις δικές μου έχουν κι από ένα φλερτ! Στην διπλανή πολυκατοικία μένουν άλλες 8 σουσουράδες, του νότου και αυτές και λίγο πιο ψηλά ως την Πούλια. Και βγαίνουμε στα καφέ και στα μπαρ για να συναντήσουμε κι άλλους, μερικούς ακόμη από τη Νάπολη και τη Ρώμη, με τη χαρακτηριστική διάλεκτο που κοροϊδεύουν όλοι οι υπόλοιποι μακαρονάδες. Και μετά μαζί με τα ποτά έρχονται και αυτοί του Βορρά, οι πιο άνετοι και κυριλέδες από τη Φλωρεντία και το Μιλάνο και τη Βενετία ως την Τεργέστη. Καημό το έχω που από την Τοσκάνη κανέναν δεν γνώρισα να με μάθει το κρασί, μα ελπίζω στο μεγάλο μου ταξίδι στην Ιταλία να γνωρίσω έναν και να με ζαλίσει με τα κοκκινωπά ζεστά αρώματα του. Αχ!
Αυτό το ποστ θέλω λοιπόν να το αφιερώσω στους Ιταλούς φίλους μου, που τόσο γρήγορα ταίριαξα μαζί τους και μοιράστηκα ταξίδια και εκδρομές, πιώματα και φαγάκια και τραγούδησα ταιριάζοντας τους στίχους -που δεν ήξερα, με τις νότες τις ιταλικής κιθάρας.

Έμαθα από τους Ιταλούς τόσα πράγματα σε 6 μήνες! Έμαθα και τις γεύσεις τους και για όσα θα μαγειρεύω από δω και πέρα θα τους μελετάω σε κάθε πιάτο. Βλέπεις έχουν κι αυτοί χίλια καλούδια και αν λίγο ανακατώνεσαι με τις μαγεριές, λωλαίνεσαι. Από τις δικές μου τις ζουζούνες έμαθα για τις ρικότες. Λέω «τις ρικότες» γιατί είναι τρεις, σαν αδερφές. Ρικότες όλες αλλά πολύ αλλιώτικες. Η μια είναι η αλμυρή, που τη βάζουν στην «πάστα α λα Νόρμα», η άλλη είναι η ψημένη που την βάζουν σε ραγού και σε κρεατικά κοκκινωπά και δεν λιώνει με τίποτα! Όπως την κόψεις, την τρίψεις, έτσι θα τη βρεις. Έχει μια υγρασία που της δίνει ένα άρωμα βαρύ μα συνάμα φρέσκου μανιταριού, την τρώω σκέτη εννοείται. Και η τρίτη η μικρότερη, η γλυκιά, που γεμίζουν τα Κανόλι, γλυκάκια σαν ρολάκια γεμισμένα με ρικότα γλυκιά ή σιρόπι σοκολάτας. Και οι τρεις είναι υπέροχες! Μετά δοκίμασα κι άλλα τυράκια, προσφορά των γειτόνων, όπως το πεκορίνο που καμία σχέση δεν έχει με αυτό που ήξερα εγώ για πεκορίνο. Βάζανε αυτοί το τυρί, συνδύαζα εγώ το κρασί, που κάτι σκαμπάζω. Το πεκορίνο το φάγαμε συνοδεία ενός ξυνόμαυρου (και με Merlot νομίζω ότι μπορείτε να πιείτε) και γέμισε η ψυχή μου γεύση. Για την παρμεζάνα δε λέω κουβέντα, τα λόγια είναι περιττά. Έπειτα από τα τυράκια, έμαθα και για κρασάκια που επίσης ιδέα δεν είχα, όπως το Lambrusco. Ένα χρώμα, γλυκό ρόδο και μια μυρωδιά φρουτένια καλοκαιρινή. Μου δείξανε και την πολέντα, ζυμαράκι του Βορρά, τόσο φτωχό στα υλικά και τόσο γενναιόδωρο στο στόμα! Μετά να και το προσούτο και το καρπάτσιο στα δέματα των μαμάδων που κατέφθαναν! Μετά ζυγίστηκα και είχα πάρει 8 κιλά.
Είπα να σταματήσω να τρώω και να μάθω και τίποτα άλλο για την ιταλική κουλτούρα και γνώρισα τις μελωδίες τους. Μου βάλανε να ακούσω Lucio Batisti, από τον οποίο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έχει ξεπατικώσει τη μουσική του «Πριν το τέλος». Πολύ όμορφα λόγια έχει και το αυθεντικό και το δικό μας- η ξεπατηκωσούρα- δε λέω. Γνώρισα και τον άλλον, που πολύ διάσημος είναι στην Ιταλία , τον Luciano Ligabue και άκουσα το τραγούδι που έχει γραφτεί για μένα και τον καημό που έχω αναφέρει σε προηγούμενο ποστ. Ο συγκεκριμένος τραγουδάει στυλ Πάριου, αλλά σε πιο ροκ μορφή με μακρύ μαλλάκι και δερμάτινα και χωρίς τους μπάλους για την Νάξο και την Πάρο. Μετά έμαθα και λόγια απ’έξω και από εκείνη τη μέρα άρχισε μια ιδιαίτερη σχέση με μένα και τα ιταλικά. Γιατί αυτό το τραγούδι ήταν στην πολύ αρχή, τώρα το μιλάω πολύ το ιταλικό! Έμαθα και άλλα 4 τραγούδια που πολύ τα ένιωσα και το ένα θα το βάλω σε λινκ, αν τα καταφέρω, στο τέλος του ποστ. Έμαθα επίσης το πού πέφτει κάθε ιταλική πόλη στο χάρτη, ποιο είναι το πιο in θέρετρο διακοπών για χειμώνα και καλοκαίρι, έμαθα να τραγουδάω Ραφαέλα Καρρά (μου ψιθυρίσανε και μερικές από τις πομπές της), πολλές αλήθειες για τη Μαφία, αν και οι πολλοί αρνούνται ότι είναι πραγματικά επικίνδυνη- άλλοι μου είπαν ότι δεν υπάρχει και είναι αστικός μύθος, και έμαθα και πως λένε τον πλαστικό του Μπερλουσκόνι, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να αποκαλύψω το όνομά του, για ευνόητους λόγους. Παρακαλώ για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε μαζί μου στέλνοντας προσωπικό μήνυμα. Ευχαριστώ. Να συνεχίσω και να το κλείσω το θεματάκι, γνώση πολλή μου δώσανε οι Ιταλιάνοι και πόσα κοινά βρήκαμε, από λέξεις μέχρι έθιμα και τραγούδια του γάμου! Εδώ να πω ότι στην Ιταλία τον υδραυλικό τον λένε υδραυλικό. Φοβερό;!
Viva Italiaaaaaaaaaa!

Τα σπίτια μας

Τα σπίτια φυτρώνουν κι αυτά, σαν τα λουλούδια

Μαραίνονται κι αυτά με τα χρόνια, σαν τα λουλούδια

Άμα παίζαμε το βίντεο της ζωής μας γρήγορα θα μέναμε εκστατικοί

Μπαίνεις για πρώτη φορά στο σπίτι σου αγκαλιά, στα χέρια μόλις γεννιέσαι

Βγαίνεις μετά αγκαλιά, στα χέρια ή με το καρότσι

Μετά με τα παπούτσια σου τα πρώτα, μετά με ένα παιχνίδι στο χέρι

Και ένα σκούφο μέχρι τα μάτια και το άλλο χέρι στο χέρι των γονιών

Μετά κρατάς μια σάκα, μετά μόνο τα κλειδιά και ένα πουλόβερ

-Πού ήσουνα τόσες ώρες, άσε με μάνα

Κι από κει και μετά όλο κάτι κρατάς

Την πρώτη σου βαλίτσα για την εκδρομή

Τον πρώτο σου έρωτα τον φέρνεις σπίτι όταν λείπουν οι δικοί σου

Μετά κρατάς το παιδί σου, εσύ και το φέρνεις

Μετά κρατάς τους δικούς σου που μεγάλωσαν και τους πας όπου θέλουν

Μετά κρατάς το στόμα σου κλειστό και λες λίγα

Μετά κρατάς τα έπιπλα για να περπατήσεις

Όλα από μια πόρτα, περνάνε

Όλα περνάνε

Η ζωή η ίδια είναι ένα πέρασμα

Περνάς καλά; Να περάσεις καλά

Περαστικός, "περαστικός ήμουν"

Έτσι έπρεπε να λέει ο έρωτας όταν έρχεται και σε βρίσκει απροειδοποίητα και εμείς του λέμε

"Περάστε"

Σε λίγες μέρες θα γυρίσω στο σπίτι μου. Θα φύγω από αυτό το σπίτι μου, το ισπανικό της συγκατοίκησης και θα γυρίσω στο άλλο. Όχι σε αυτό που πέρασα τα τελευταία δυο χρόνια μου, στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τους πιο δικούς μου ανθρώπους, τους φίλους μου, τον άνθρωπό μου. Όχι, ούτε στο άλλο της Άνω πόλης , που μπήκα στα 18 και μαζί με τα 8 φιλαράκια μου τα περνούσαμε φίνα, ακούγοντας τα "απαγορευμένα" από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα του γείτονα Σάββα- βαρύ μάγκα και σεκλέτη. Ούτε σε αυτό θα γυρίσω. Θα γυρίσω σε αυτό που με πήγαν μωρό, στα χέρια. Στο σπίτι μου. Και ίσως αργότερα να πάω σε ένα άλλο σπίτι, σπίτι μου θα το κάνω κι αυτό. Πολλά σπίτια, πολλές φιγούρες, επισκέπτες, συγγενείς, ο έρωτάς μας, όλα μένουν μαζί μας. Μέχρι να μετακομίσουμε. Τι από όλα να πάρω μαζί μου; Τι να πρωτοπάρω; Από τη Θεσσαλονίκη κουβάλησα ένα φορτηγό πράγματα, τους φίλους που μου απόμειναν και ένα καημό, ασήκωτο. Τα αγαπώ και για αυτό τα πήρα μαζί μου. Τον καημό και τους φίλους πιο πολύ απ' όλα. Στην Ισπανία ήρθα με μια βαλίτσα και θα φύγω μάλλον με δυο. Μαζί μου κι αυτά, στο σπίτι μου που είναι 60 τ.μ. όλα θα τα χωρέσω. Στη ζωή μου όλα, στο μυαλό μου για πάντα.

Άλλη ζωή ξεκινάω σε λίγες μέρες. Μεγάλο πέρασμα. Περαστικά μου.

Όλα περνάνε. Καλά να περνάτε.

...Σισιλιάνικη Έμπνευση...

Μεγάλη ιστορία της συγκατοίκησης μου. Στο μέλλον, κάθε φορά που θα αναφέρομαι στην διαμονή μου στην Ισπανία, πάντα θα έχω στο μυαλό μου τις δυο σισιλιάνες που μοιράστηκα μαζί τους το σπίτι της οδού Σαν Πέδρο Μεζόνζο. Κανένα μήνα πριν φύγω από την Ελλάδα, γνώρισα μέσω του φατσοβιβλίου τη Σ. και αμέσως πήρα τα πάνω μου έχοντας μια σιγουριά και μια άτυπη εγγύηση που έλεγε να ψάξουμε μαζί για σπίτι με την άφιξη μας. Εκείνη θα ερχόταν στην πόλη μαζί με μια άλλη συμφοιτήτρια και φίλη της από την Κατάνια και οκ, τα ψιλοταιριάξαμε μιλώντας από το μσν και φαινόταν πολύ νορμάλ, την φίλη πάλι ούτε ζωγραφιστή δεν την είχα δει. Άκου πράγματα τωρα να λες ότι ταιριάζεις με κάποια που αρχικά είχες δει μόνο τη φωτογραφία της. Και πολύ λανθασμένα βέβαια, γιατί η Σ. πέρα από το ότι είναι κορίτσι, δεν έχει τίποτα κοινό με μένα, ούτε καν νούμερο παπουτσιού, ζυγίζει μόλις 39 κιλά και τρώει μοσχάρι ψητό με ξύδι. Η άλλη, Φ. -επίσης τίποτα κοινό , εκτός από το νούμερο παπουτσιού και το ότι είναι κορίτσι. Εγώ περίμενα δυο Ευρωπαίες, με τον αέρα της Ιταλιάνας «ντίβας», με τα ταξίδια τους και τους χειμώνες στην Cortina D’ Ampezzo, με τη μόδα και την Ιταλική Vogue για βίβλο, και γνώρισα δυο τσούπρες από τη Σικελία με τους πλαστικούς κρίκους και γκλιτεριστό χείλος που πιο εύκολα τις έκανες του Ανατολικού μπλογκ. Ωστόσο κούκλες ζωγραφιστές! Με τα πολλά βρήκαμε σπίτι την άλλη κιόλας μέρα. Άντε λέμε να τακτοποιηθούμε… Δεν ήξεραν να αλλάζουν ούτε τα σεντόνια, καμία ιδέα από σφουγγάρισμα για να μην αναφερθώ στο καθάρισμα του μπάνιου, που δεν ήξεραν καν ότι «γίνεται». Περνούσαν οι μέρες, έβγαιναν κι άλλα, λίγο η μια τσιγκούνα, η άλλη χαμπάρι από οικιακή οικονομία, τσακωνόντουσαν κιόλας κι εγώ στη μέση- η καλύτερα στην άκρη- να της χαζεύω και να γελάω! Πώς να θυμώσεις με κάποιον που δεν ξέρει; Άλλωστε μου ήταν αρκετό που βρισκόμουν εδώ και δεν είχα κανένα λόγο να χαλάσω όλο αυτό το παραμυθάκι που φτιαχνόταν κάθε μέρα. Τον πρώτο μήνα δε, συνέχεια έξω, να γυρνάμε σπίτι ξημερώματα, τύφλα από κακής ποιότητας αλκοόλ και να μαγειρεύουν «πάστα» γιατί οι τρελοιταλιάνες δεν ζουν ούτε μέρα χωρίς μακαρονικό. Αρχίσαμε να αγαπιόμαστε, να λέμε για έρωτες και να κλαίμε, να πίνουμε για να ξεχνάμε, να χορεύουμε Ραφαέλα Καρρά.

Και έρχεται η μέρα των επισκεπτηρίων και καταφθάνει οι οικογένεια της Ταμπούρλου (μετάφραση του επιθέτου). Δεν το είχα ξαναζήσει, παναγία μου γέλια! Βουβά, μη με καταλάβουν! Μπαμπάς με καπαρντίνα ως το πάτωμα- δουλεύει στο Ιταλικό Δημόσιο(γιατί όχι και για τη μαφία) , μαμά με ίδιους κρίκους σαν της κόρης σε άλλο χρωματάκι, θεία ανύπαντρη στα –ήντα με δικό της facbook account, τιρκουάζ σκιά μέχρι το φρύδι και ένα στόμα μεγάφωνο και ξωπίσω τους δυο φίλες της συγκατοίκου, οι οποίες μείνανε μαζί μας ένα μήνα! Η μία όλη μέρα μέσα στο ψυγείο- από τότε μου κόλλησε και το συνήθειο και πάω κάθε απόγευμα στο σουπερμάρκετ, γιατί έπρεπε να κάνω ανεφοδιασμό -ενώ η άλλη να κλείνεται στο υπνοδωμάτιο με τη «σοκολατίτσα της» και να μην βγαίνει ούτε για κατούρημα. Τα ναρκωτικά πρέπει να είναι πολύ ακριβά στην Κατάνια, γιατί εδώ τα ψώνιζε όπως οι Ισπανοί στα Ζάρα με τις εκπτώσεις. Με αυτούς τους επισκέπτες στο μεγάλο και φιλόξενο σπιτικό μας γνώρισα το «μοναδικό» ιταλικό μενού. Οι άνθρωποι σου λέω, τρώνε πρώτα μακαρόνια ( με οποιαδήποτε σάλτσα), μετά για δεύτερο πατάτες στο φούρνο, μετά τη σαλάτα και στο τέλος ψωμί. Σκέτο ψωμί. Ναι, ακριβώς έτσι και με αυτή τη σειρά. Και έχει πάει 12 το βράδυ και πίνουν και το εσπρεσάκι τους. Έπινα κι εγώ στην αρχή, μόνο μετά το μεσημεριανό για τη χώνεψη- γαρίδα το μάτι όλη νύχτα. Δεν ήμουν συνηθισμένη στον καφέ βλέπεις. Τότε.

Ήρθαν κι άλλοι πολλοί επισκέπτες τους, περίμενα κι εγώ πολύ κόσμο αλλά κάτι οι δουλειές κάτι οι κρίσεις πανικού, μόνο η μικρή μου θεία τα κατάφερε μέχρι το Σαντιάγο. Και μπαίνανε που λες, και βγαίνανε και όλο κάτι περίργο κάνανε, το σημείωνα εγώ και ακόμη γελάω. Από τα κορυφαία, σκάει η 27χρονη αδερφή της Σ. με τον «έτσι» και μια ξαδέρφη παραμάσχαλα. Να σημειωθεί ότι κάθε φορά που έρχεται κάποιος κάθομαι και βγάζω μενού και μαγειρεύω από το προηγούμενο βράδυ, γιατί είπαμε μόνο πάστα και μοσχάρι με βαλσάμικο οι σισιλιάνες, αλλά δεν το λέω με παράπονο, τα θέλει ο κώλος μου και το ευχαριστιέμαι όσο πάει. Τρώμε λοιπόν, νομίζω για κυρίως είχα λαζάνια –νοστιμότατο το ραγού του κιμά- και ξεκινάει μια συζήτηση στο τραπέζι για το ότι η συγκάτοικος δεν είχε κάνει ποτέ δουλειές στο σπίτι και να λογομαχούν χαριτωμένα με την αδερφή για το ποια κάνει τα λιγότερα. Το είπα ότι είναι 27; Το είπα. Πάει η ευλογημένη να πλύνει στο χέρι, ούτε κουβέρτα τόση ώρα μέσα στη μπανιέρα, και τα απλώνει ωραιότατα με τα νερά όπως ήταν μουσκίδι. Ποταμάκια, να στάζουν τα ρούχα στο ξύλινο παρκέ μας - το οποίο η ιδιοκτήτρια πατάει με τις μύτες όταν μας επισκέπτεται- και το ζώο να μην έχει πάρει χαμπάρι. Έτσι και το αντίκριζα αυτό πριν δυο χρόνια, το λιγότερο θα ήταν να ρίξω τόσα καντήλια και φωνές που μάλλον θα τα φορούσε βρεγμένα κι ακόμη θα έτρεχε. Αλλά τώρα, όχι αγαπημένοι μου φίλοι, τα πήρα τα ρουχαλάκια, τα έστυψα, πέρασα και τη σφουγγαρίστρα και έχει μείνει η άλλη να με κοιτάει σα χάνος...Ντροπή βρε κοπελιά, κοιτάει και το παλικάρι που σε νόμιζε νοικοκυρά, επειδή ξέρεις να κάνεις ομελέτα με πατάτες- όχι δεν το υποτιμώ, θέλει κι αυτό την τέχνη του.

Άλλα για άλλα, της παρασκευής το γάλα..

Παρασκευή βράδυ, ώρα 22:50. Έχω μόλις ξυπνήσει από μεσημεριανό ύπνο (η έννοια βιολογικό ρολόι δε σημαίνει τίποτα πια για μένα) μετά από το τρελό ξενύχτι για τη δημιουργία μιας μακέτας-εργασία σχολής, την οποία έφτιαξα δυο φορές γιατί είμαι παιδί με φιλότιμο και επίσης θεωρώ οτι η προσπάθεια πρέπει να εκτιμάται περισσότερο από κάθετι άλλο. Anyway, έξω ένας αέρας με τρελά μποφόρια και μια βροχή-ψιχάλα κατοστάρικο, Τί να κάνω κι εγώ, παρασκευιάτικο μέσα δε μένω, κάνω και διαμαρτυρία στο «σήμερα λέω να μη βγω» γιατί τελειώνουν οι μέρες και θα τα μαζεύω σιγά σιγά, οπότε..δεν πάς ένα σινεμά; λέω. Πάω, απαντάω. Και πολύ καλό μου ακούστηκε κιόλας. Είναι αλήθεια, οτι δεν έχω επισκεφτεί πολλές φορές το σινεμά σε αυτούς τους 6 μήνες μου εδώ. Μόνο 3 φορές έχω πάει, και αυτό γιατί δεν το ευχαριστιέμαι. Εγώ, που μέχρι και το Zoolander στο σινεμά το έχω δει!! Την πρώτη φορά πήγα σχεδόν σε έκσταση γιατί θα έβλεπα και Γούντι Άλεν με Χαβιέ Μπαρδέμ και Πενέλοπε Κρούζ και γυρίσματα σε Βαρκελώνη και όσο να το πεις, βόηθησε και η ιντερνασιοναλ κοριτσοπαρέα μου, την αποθέωσα τη βραδιά. Γιατί την πρώτη φορά, όλα τα παράβλεψα, ένεκα των παραπάνω λόγων..Μετά όμως; Ξύνισε το γάλα. Άντε δεν πειράζει που η αίθουσα είναι 5x3, ούτε που τα ποπ κορν τα ψήνετε με κακής ποιότητας ηλιέλαιο, ούτε καν βουτηράκι, ούτε που δεν έχετε πάγο για την Coca Cola, ούτε που τα καθίσματα δεν είναι αριθμημένα και οκ, το Χάρβυ Μίλκ το βλέπεις και χωρίς το Dolby Digital, και έχω πάψει να γκρινιάζω κιόλας και αχάριστη δεν είμαι με τη ζωή μου πια! ... όμως… Γιατί ρε παιδιά μεταγλωττίζετε τον Σον Πένν; Τον Χιού Γκράντ γιατί; Δηλαδή , όχι απλά κρίμα ..έγκλημα! Αφού μια χαρά τα έχουμε χωρίσει στην Ευρώπη και λέμε Γερμανικός Κινηματογράφος (ναι, έχουν μεταγλωττίσει και το «Οι ζωές των Άλλων»), Γαλλικός Κινηματογράφος, Ιταλικός κλπ κλπ..Δηλαδή μόνο η σκηνοθεσία είναι; Το κείμενο δε σας λέει τίποτις; Γιατί αν μπορούσαν να κάνουν όλοι τις ανάσες του Χιού Γκράντ και τα κοψίματα στην χαρακτηριστική Α-γ-γ-λ-ι-κ-ή προφορά του, δεν θα ήταν και κανένας μεγάλος ηθοποιός, ένα ντομπλαδόρος της κακιάς ώρας θα ήταν που θα κρατούσε τα λόγια του Μπερνάλ, για παράδειγμα. Αντίστοιχα ο ισπανικός λόγος που είναι γεμάτος βωμολοχίες δεν μπορεί να μεταφραστεί και όμως γίνεται. Ευτυχώς όχι στην Ελλάδα. Εδώ θέτω το εξής ερώτημα και παρακαλώ όποιος ρημαδοδιαβάσει αυτό το κείμενο να μου απαντήσει. Γιατί σε όλη την Ευρώπη, εκτός από την Πορτογαλία και την Ελλάδα μεταγλωττίζουν τις «αλλοδαπές» ταινίες και σειρές; Πώς αγάπη μου ιταλιάνικη, έχεις δει «Φιλαράκια»; Το how you doin’ πώς το αναπαράγεις δηλαδή; Come staaaiiii? Και αν θες πες μου, ότι γελάς το ίδιο. Τόλμα. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να είσαι 40 και να μην έχεις ακούσει ποτέ τη φωνή του Πατσίνο ή του Μάλκοβιτς, για να μην αναφερθώ στις μοναδικές ταινίες «ατάκας» που μας χαρίζει η αγγλική. Πώς να μιλήσουν μετά αγγλικά οι Ιταλοί και οι Γάλλοι; Λογικό που δεν ξέρουν και δεν είναι να το γελάς. Ενώ οι Πορτογάλοι μια χαρά. Ροδάνι.
Τώρα αυτό το από πάνω ήθελα να πω ότι είναι παρένθεση για το ποιοι λόγοι συνηγορούν στο να μην πηγαίνω σινεμά αλλά κάθε φορά που συζητώ για την μεταγλώττιση των ταινιών, με πιάνει μια μανία ξερολίασης, γιατί ειλικρινά πιστεύω (να και τώρα με πιάνει) ότι έχω δίκιο. Σταματήστε τα μεταγλωττισμένα. Δε νομίζω ότι επειδή η γιαγιά μου δεν βλέπει να διαβάσει τους υπότιτλους από τις ταινίες, της στοιχίζει περισσότερο από όσο ενός Ιταλού 50χρονου που δεν ξέρει ούτε πως είναι το «τι κάνεις» στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά κλπ κλπ κλπ.
Με τα πολλά για να κλείσω, θα πω ότι πήγα στο σινεμά, το οποίο βρίσκεται στον αποκάτω δρόμο, μπήκα να δω το “Changeling”, ή αλλιώς “El intercambio” και εκεί που έχει αρχίσει να ψήνεται το πράμα για τα καλά (σε αντίθεση με τα ποπ κορν, που κάθε φορά χάλια ψημένα είναι αλλά κάθε φορά παίρνω, όπως και αναψυκτικό χωρίς πάγο) κόβεται και το ρεύμα ένεκα του ανεμοστρόβιλου! Ταινία γιοκ, «περδόνα τσίκος, μανιάνα» ..πάει και η απαγωγή και το καπέλο της δεκαετίας του 1930, που τόσο πολύ πήγαινε στην Τζολί..πάω και εγώ..τι να κάνω δεν ήξερα, να καμωνόμουνα καλύτερα, η παρέα απρόθυμη για πιώμα, έκλειναν και τα μπαρ… Σκατούλες. Γυρίσαμε σπίτι με μια ολόζεστη μπαγκετούλα από το 24ωρο ψιλικατζίδικο, την απογεμώσαμε με ένα καπνισμένο τυράκι γίδινο, καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε… Έχει πάει 4 και το μάτι δεν κλείνει μα αντίθετα βλέπει ακόμη κι αυτά που δεν φαίνονται τη μέρα. Σκόνη στο πάτωμα , παίρνω την ηλεκτρική, οι Σισιλιάνες «συγκάτοικες» φωνάζουν τους γείτονες Ιταλούς του νότου και βλέπουν μια ταινιούλα..εγώ μαζί με τη σκούπα βάζω και πλυντήριο. Ξανακόβεται το ρέυμα. Αρχίζω τα καντήλια, στα ελληνικά , έρχεται το ρεύμα, αποτελειώνω, ρίχνω και ένα σφουγγάρισμα, μετά ντουζάκι, ζεστό γάλα και νάνι.

Να χ**ω την Παρασκευή μου μέσα.

Οι Ισπανοί Άγιοι Βασίληδες δεν έχουν έλκηθρο αλλά βαγόνι..

Στις 5 Γενάρη οι ισπανοί γιορτάζουν τη μέρα των Μάγων Βασιλιάδων, ναι του Βαλτάσαρ, του Μελχιόρ και του Γκασπάρ. Εδώ τα δώρα στα παιδάκια τα φέρνουν οι τρεις μάγοι με μεγάλες παρελάσεις και άρματα, που στο τέλος γίνονται ένα μεγάλο καρναβάλι (μπλιάξ).
Το εκπληκτικό είναι οι μάγοι στο Σαντιάγο φτάνουν με τρένο! Ναι, βέβαια. Και πάνε και στήνονται στο σιδηροδρομικό σταθμό -σύσσωμη η οικογένεια- και περιμένουν τους μάγους πάνω στα άρματα. Μετά, όπως κάνουμε το 15αυγουστο στα νησιά την περιφορά της εικόνας, έτσι κάνουν γύρω γύρω σε όλη την πόλη, μέχρι να φτάσουν στο δημαρχείο, που τους υποδέχεται ο δήμαρχος και η δημαρχέσα και οι υπόλοιποι των Κοινών. Με άλογα και πανοπλίες η ακολουθία των Μάγων και από πίσω το ξελιγωμένο, από το περπάτημα, παιδικό τσούμο να περιμένει τις καραμέλες που πετάνε οι «βασιλείς» και να οι σερπαντίνες και τα κονφετί και τα κλάξον και οι αφροί(ναι, του καρναβαλιού)..Υπερθέαμα.
Και για του λόγου το αληθές, η παρακάτω φωτογραφία με το αστυνομικό όχημα είναι από την παρέλαση τις 5ης Γενάρη στο ιστορικό κέντρο της πόλης του Σαντιάγου. Μα αν, αντί για αφρό, είχε κόκκινη μπογιά και σπασμένα τζάμια θα μπορούσα κάλλιστα να αναφέρομαι σε ένα ελληνικό περιπολικό που βρίσκεται σε κάποιον από τους δρόμους των Αθηνών και της Περιφέρειας, μέρες που είναι.

Βέβαια, μόλις η παρέλαση τελειώσει τα παιδάκια πάνε για νάνι και οι ενήλικες γεμίζουν τα μπαρ και τα πίνουν μέχρι το πρωί. Τόσο κόσμο δεν είχα ξαναδεί στην πόλη από τον Άυγουστο. Πολύ μου άρεσε. Όπως μου άρεσε και το σπρέι στα τζάμια του περιπολικού από τα 6χρονα.

O Αυγουλομάτης

Στα ισπανικά καφέ-μπαρ σερβίρουν ωραιότατα σάντουιτς (μαμά θέλω κι εγώ σαν του ίΤς) διαχωρίζοντας τα σε δυο κύριες κατηγορίες :bocadillos, εννοώντας το μακρύ ψωμάκι και sandwitch, εννοώντας το τετράγωνο. Τα γεμίζουν με τα jamon τους, με τόνο και λαχανικά (σ.σ vegetal), με chorizo (σαν σαλάμι αέρος με μια πορτοκαλοκόκκινη χρωστική και πιο όξινη γεύση),με μπακαλιάρο ενίοτε..
Το πιο χαριτωμένο τους σάντουιτς λοιπόν, ονομάζεται (συνήθως) mixto especial ή mixto de casa και είναι και το πιο τσουπωτό! Απ’ όλα έχει μέσα, ζαμπόν , τυράκι, ντοματούλα (παρεμπιπτόντως μια νόστιμη ντομάτα δεν έχω φάει στην Ισπανία, και καλά θα μου πεις «κοπελιά είναι χειμώνας, αλλά θα σου πω ότι είμαι εδώ από τον αύγουστο και επίσης θα σου πω ότι ανανάδες και πιτάγιες έχουνε μια χαρά μυρωδάτα, μια ντοματούλα ταπεινή δεν έχουνε-κόκκινη από εξω, άσπρη από μέσα), μαρούλι και για την κορυφή ένα ολοστρόγγυλο τηγανητό αυγουλάκι! Και πιάνει ο μπουφετζής το ψημένο ψωμί και χαράζει ένα κύκλο, όσο ο κρόκος του αυγού..και βγάζει τον κρόκο πρώτη μούρη στην ταράτσα! (βλ.εικόνα). Ο ψωμένιος αυτός κυκλάκος είναι η πρώτη σου μπουκιά!

Χειροκροτούμε εμφάνιση σάντουιτς!

Barcelona Fotografada

Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού… αλλά τίποτα δεν άκουσα! Ένεκα που ήμανε μακριά, στα εξωτερικά, για Χριστούγεννα αλλιώτικα..χωρίς μελομακάρονα και μπακλαβάδες.
Χριστούγεννα στην Βαρκελώνη είπαμε να κάνουμε φέτος με την αγαπημένη μου Ερασνέλλα και τη μικρή της (μας ρίχνει ένα κεφάλι) αδερφή. Στουμπώσαμε δυο κόκκινες βαλιτσουλίτσες και να ‘μαστε στην πρωτεύουσα της Ισπανίας των Καταλανών .Η ιδανική πόλη να φωτογραφήσεις και να φωτογραφηθείς, αυτή που σου δίνει τα πιο όμορφα κάδρα και δεν σταματάς τα φλας...

Η Βαρκελώνη των 1000 και μια φωτογραφίων... Kούκλα η πόλη, αν και παραήταν στολισμένη με λαμπίδια. Φίσκα στον κόσμο, πατείς με πατώ σε το βράδυ στις Ράμπλες(βγάζεις και μια φωτογραφία με το άγαλμα του κολόμβου από πίσω), κάθε καρυδιάς καρύδι σε γιορτινό περιτύλιγμα αλλά και κακής ποιότητας αρσενικά βλέμματα που κοιτούσαν εξερευνητικά.

Είναι που οι καθολικοί την έχουν την παραμονή των Χριστουγέννων την πιο ιδιαίτερη μέρα τους, με τα της οικογενείας και φαγητό στο σπίτι, δείπνο με τους πιο δικούς σου ανθρώπους. Αν λοιπόν, δεν έχεις μανούλα και μπαμπά στη Βαρκελώνη ή έστω πρώτα ξαδέρφια που μεγαλώσατε μαζί παίζοντας στις αλάνες, μάλλον θα καταλήξεις να τρως στο πιο τουριστικό –από τα ελάχιστα ανοιχτά- εστιατόριο της πόλης. Και καλά να το διασκεδάσεις, γελώντας με τη λάθος επιλογή, αν είσαι όμως λίγο «μη μου άπτου» και γκρινιαρόκωλος, σου λέω καλύτερα να πας πουθενά αλλού. «Παραμονή» για την bloody μοσχαρίσια, ρίγανη με χοιρινό και όχι το αντίστροφο, πατάτες φούρνου από την προηγούμενη και μια υγρή πίτσα,(κλικ, μια φωτογραφία στην πίτσα) που την είδαμε σαν το μεσσία. Και να φανταστείτε ότι απ’ έξω οι πελάτες φαίνονταν ευχαριστημένοι… Χα! Και για επιδόρπιο…; Μπήκαμε σε ένα «παραδοσιακό» στην όψη καφέ-ζαχαροπλαστείο που θύμιζε κάτι από Ελλάδα. Θα μπορούσες να τον παρομοιάσεις και με τον «Κρίνο» της Αιόλου. Είχε και τα γλυκάκια του σε μια βιτρίνα, αλλά μάλλον διαλέξαμε την πιο μπαγιάτικη τάρτα σμέουρων . Από τα πίσω τραπέζια να και τα ελληνικά! Τίγκα στον Έλληνα η πόλη, αγαπημένος προορισμός των ομογενών μας η Βαρκελώνη. Το επιβεβαίωσε και το πούλμαν του “Zorbidi’s tours”(κλικ και φλας στο Ζορμπίδη) που βρήκαμε σταθμευμένο στην παραλία της Barcelonetas , ανήμερα τα Χριστούγεννα. Εκεί να δεις φωτογραφίες...Εικόνες τις χειμωνιάτικης Μεσογείου... Πρώτη μου φορά έκανα Χριστούγεννα σε παραλία..το ευχαριστήθηκα κιόλας! Τα απομυθοποίησα με την ευκαιρία όλα αυτά τα χριστουγεννιάτικα έθιμα και τα κλισέ- που ωστόσο σταματάνε μετά το μεσημεριανό στις 25 Δεκέμβρη, και δεν έχεις τι να κάνεις, και τελικά πας σινεμά με τα ξαδέρφια σου…

Αρχοντική η Βαρκελώνη και με βροχή και με ήλιο. Περπατάς στα όμορφα στενάκια με τα σιδερένια μπαλκόνια που κρέμονται τα απλωμένα ρούχα, εκεί που φωτογραφιζόταν η Penelope Cruz ως Christina, στο τρίπτυχο που αποτελούν με τη Vicky και τη Barcelona . Φωτογραφίζεσαι και συ , στα καφέ της, στη Rambla, σε κόκκινες βέσπες και μικρές αυλές, στο πάρκο Guel -με την φημισμένη σαύρα και τα χρωματιστά σπασμένα κομμάτια από πλακάκια που κάθονται τόσο ταιριαστά το ένα δίπλα στο άλλο, φτιάχνοντας ένα μωσαϊκό από lego. Ένα παζλ, που καταλήξαμε ότι μπορεί και να αγγίζει το κιτς, αλλά δεν του το λες του αρχιτέκτονα αν σκεφτείς τη δουλειά!Όχι μόνο στο πάρκο δηλαδή. Έκανε και μετά ..και μετά… βλέπεις και τη Sagrada Familia, το Casa Battlo (που μοιάζει με ένα τεράστιο στρουμφοσπίτι),την Pedrera με την υπέροχη στέγη (μην πάτε Χριστούγεννα ή την επομένη, είναι κλειστά). Όλα αυτός τα έκανε. Και συνεχίζεις το sightseeing και κάνεις τις βόλτες σου στο Passeo de Garcia και ανεβαίνεις μέχρι το πάρκο Montjuic, με τα μαγικά σιντριβάνια, που τα φωτάκια τους χορεύουν με το ρυθμό κλασικής μουσικής, και να και τα μουσεία! Τόσος πολιτισμός και τέχνη με τα μάτια στραμμένα σε όλη την πόλη, αφού το πάρκο έχει μια θέα μέχρι τη θάλασσα..
Θα μπορούσα να γράφω ώρες για αυτά που είδα στη Βαρκελώνη, για την κεντρική αγορά της και τις γεύσεις από τα εξωτικά φρούτα που γαργάλησαν τον ουρανίσκο μου, για τους ταξιτζήδες της, το μετρό και τους πλανόδιους πωλητές, για τα εστιατόρια της και τα μπαρ που προτιμούν να πηγαίνουν οι Καταλανοί και τα άλλα που πάνε οι επισκέπτες, για την εξωτική παραλία της –που παραμένει εξωτική και το Δεκέμβρη με τα φώτα του Casino και τα luxurious hotels, τους άντρες και τις γυναίκες της, τον ήλιο και τον ουρανό της...Την ευχαριστήθηκα!
Μα είμαι σίγουρη ότι θα έχω να γράψω πολλά και για όσα δεν έχω δει ακόμη, γι’ αυτό υπόσχομαι να ξαναπάω σύντομα και να σας πω τα υπόλοιπα..



ΥΓ. Όταν βρεθείτε στη Βαρκελώνη να πάτε για φαγητό στο “Rita Rouge”,(θυμηθείτε να βγάλετε πολλές φωτογραφίες στον κόκκινο καναπέ, στη βάση του τοίχου που παριστάνει μια γυναίκα, τη Ρίτα με το διαπεραστικό βλέμμα). Fusion κουζίνα και εξαιρετικά φιλικό service. Ιδιαίτερες γεύσεις και ωραία κοκτείλς. Χαιρετίσματα στον αγαπητό Jerlic, (ή κάπως έτσι).
Restaurante Rita Rouge, calle Carme 33, πίσω από την κεντρική αγορά της πόλης.

Back Home

Έσβηνα κι έγραφα μέχρι να το ανεβάσω το post. Στην αρχή είπα να μη γράψω τίποτα για το θέμα, γιατί ίσως δεν ταίριαζε με το ύφος της κόκκινης μαλέτας, αλλά μετά σκέφτηκα οτι δε ταίριαζε σε μένα να το προσπεράσω.
Ναι, για όλο αυτό το χαμό στην Ελλάδα του τελευταίου 3ημέρου. Το έζησα από όσο κοντά μου επιτρέπει το διαδίκτυο. Διάβασα κάθε είδηση, είδα κάθε στιγμιότυπο, άκουσα κάθε ηχητικό απόσπασμα.
Δεν θα μιλήσω για το θάνατο του πιτσιρικά, είναι πολύ κρίμα. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Πολύ κρίμα και άδικο είναι. Ούτε για τον αστυνομικό θα πω, θα κριθεί από άλλους. Ελπίζω. Θα πω όμως για την επανάσταση, αυτή που διάβασα, αυτή που καίει τη χώρα και που η φήμη της έφτασε στο Βερολίνο, το Λονδίνο και παίχτηκε σαν πρώτο θέμα στο BBC news εχθές το πρωί. Πώς ο θάνατος ενός έφηβου τραβά την ασφάλεια μιας χειροβομβίδας και είναι τώρα 3 μέρες που ακούγονται τα μπαμ. Απεργίες και φωτιές, συλλαλητήρια και πορείες, συλλήψεις και δακρυγόνα. Μια αγανάκτηση στο υπέρτατο όριο, στο μέγιστο βαθμό. Μια αγανάκτιση που έγινε αντίδραση και βρίζει και καίει και τα σπάει όλα.
Και αν η σφαίρα δεν σκότωνε τον Αλέξανδρο; Όλοι αυτοί (κι εγώ μαζί, αν ήμουν εκεί) θα πηγαίναν στις εκδηλώσεις του Δήμου, στο Σύνταγμα και στη Ζαχαρούπολη περιμένοντας ώρες για να κάνουν carusel, μετά "τα ψώνια της τελευταίας στιγμής"(με όλα τα κλισέ ρεπορτάζ των ΜΜΕ) στην ολοφώτιστη Ερμού, μιλώντας για το φόρεμα με τα φτερά και τα πούπουλα"που πολύ ακριβό είναι ρε παιδί μου, η οικονομική κρίση βλέπεις". Και μετά, μόλις περάσει το ρολόι τις 12, όλοι αυτοί θα ξεχυθούν στις πίστες με τα λουλούδια και τα ουίσκι-που-ξέρω-οτι-είναι -μπόμπα-αλλά-τα-δίνω-τα 200-ευρώ-για-το-θεό-της-νύχτας,να κάνει κι αυτός Χριστούγεννα.
Χριστούγεννα θέλεις; Πάρτα τώρα τα Χριστούγεννα, με ένα δέντρο ολοφώτιστο από τις φωτιές που το πυροκαίνε.
Αν αυτή η σφαίρα δεν είχε πετύχει τον Αλέξανδρο, η αγανάκτιση αυτή ακόμη εκεί θα ήταν αλλά κάτω από τις ευχές μας για Καλές Γιορτές, σκεφτόμενοι από μέσα μας το κάθε πέρισυ και καλύτερα.
Πόσο λίγο θέλει ο κόσμος να χάσει την ψυχραιμία του;
Να γίνει η αγανάκτιση επανάσταση..
Αθάνατη η γύμνια της Ελλάδος.

Τόσα χρόνια φούρναρης...

Οι φούρνοι με τρελαίνουν , μοιάζουν με τους δικούς μας. Ψωμάκι, baguette κατά κύριο λόγο, και γλυκά. Πολλά γλυκά και διαφορετικά από αυτά που είχα συνηθίσει να τρώγω από τον Τερκενλή και το Χατζή και τον Αγαπητό, και τους υπόλοιπους «γλυκύτατους» κυρίους του Βορρά της Ελλάδας. Εδώ έχουν ζύμες, όχι σιροπιαστά. Κρουασάν με φαντασία στη γέμιση , τάρτες με αμύγδαλα και μούρα, κρέμες και φινιρίσματα καραμέλας. Έχουν ακόμη και την παραδοσιακή τάρτα του Αγίου Ιακώβου, μεγάλη η χάρη του, για πρωινό είναι εξαιρετική. Με αμύγδαλο και αυτή, θυμίζει τη ζύμη από ραβανί, αφράτη και πυκνή, αλλά χωρίς το σιροπάκι. Από πάνω έχει άχνη και στη μέση με στένσιλ , ένα σταυρό. Είπαμε, είναι του Αγίου.

Πώς να φτιάξετε την αυθεντική "φοιτητική" Σανγκρία της Ισπανίας…

Εδώ στην Ισπανία το αλκοόλ, όπως και πολλά άλλα πράγματα, είναι πολύ φτηνό. Η λέξη αλκοόλ όταν συνοδεύει τη λέξη φτηνό ολοκληρώνει το τρίπτυχο φοιτητής-αλκοόλ-φτήνια. Η παρακάτω συνταγή για το νοστιμότατο αυτό ποτό, που μπεκρουλιάζουν οι νεαροί της Ισπανίας στα Botellon- party- fiesta και κάθε είδους διασκέδαση, θα πετύχει μόνο αν χρησιμοποιήσετε επ’ ακριβώς τα παρακάτω υλικά :

• Ένα λίτρο κόκκινο κρασί, με την ένδειξη oferta (δηλαδή σε προσφορά), κόστος >70 σεντς


• 4 πορτοκάλια Valencia ή σε δίχτυ με την ένδειξη oferta


• 2 μήλα οποιουδήποτε χρώματος, ανάλογα με την ομάδα που υποστηρίζετε


• 3 κουτάλια μαύρη ζάχαρη (ζητήστε τη από το μπαρ που βρίσκεται κάτω από το σπίτι)


• 1 λεμόνι


• 1 κουταλάκι κανέλα


• Παγάκια κατά προτίμηση
  
  Εκτέλεση
  Κόβετε τα φρούτα σε μικρούς κύβους και ζητάτε από το γείτονα μία γαβάθα για να τα βάλετε μέσα, γιατί αφενός εσείς δεν έχετε και αφετέρου η λεκάνη με τα ρούχα είναι κατηλειμένη . Πασπαλίζετε τα φρούτα με τη ζάχαρη και την κανέλα και ανακατεύετε. Ρίχνετε το κρασί και τον πάγο, μόνο λίγα λεπτά πριν την καταναλώσετε. Μοιραστείτε την με τους φίλους σας, ή προσφέρετε ένα ποτήρι στο γείτονα που θα σας φέρει την Αστυνομία, επειδή κάνετε fiesta en piso!

ΥΓ. Πολλαπλασιάστε τα λίτρα κρασιού x5 και βάλτε κανένα πορτοκαλάκι παραπάνω. Αλλιώς δεν φτάνει ούτε για κρα… Μην είστε ματζίρηδες.

El paraguas a mano..Η ομπρέλα ανά χείρας...

Όταν πρωτοέφτασα στο Σαντιάγο, σαν χάζακας κοιτούσα τριγύρω και δεν ήξερα πόσα να χωρέσω στη ματιά μου. Από το αεροπλάνο ακόμη, κοιτώντας από ψηλά, χάζεψα σου λέω. Όλα καταπράσινα, δάση , πάρκα, χωράφια, κήποι, αυλές, δέντρα παντού.

Συνειδητοποίησα ότι λίγα πράγματα ήξερα πραγματικά για την Ισπανία, ελάχιστα δε για τη Γαλικία. Γιατί, όπως διαπίστωσα λίγο μετά την άφιξη μου, η Γαλικία είναι άλλο πράγμα. Ούτε ίχνος από flamenco, ταυρομαχίες , κόκκινες σημαίες ή πορτοκάλια Valencia! Εδώ έχουμε θαλασσινά μοναδικά, γιορτές βαθιά θρησκευτικές, τον Άγιο Ιάκωβο να μας προστατεύει, μάγισσες να φέρνουν τύχη, κίτρινα βέλη και όστρακα να δείχνουν το δρόμο στους πελεγρίνους - που έρχονται από τη Γαλλία περπατώντας, διανύοντας το Camino de Santiago- και πολλή βροχή. Βροχή σε καθημερινή βάση. Βροχή που δε σε αφήνει να ξεμυτίσεις. Βροχή, που τα ρούχα σου δε στεγνώνουν ποτέ. Τόση βροχή ,που κάνεις την ομπρέλα προέκταση του χεριού σου και απαραίτητο αξεσουάρ της νύχτας και της μέρας σου. Βροχή μέχρι αηδίας.
Τις πιο όμορφες ομπρέλες έχω δει εδώ στη Γαλικία. Τις κρατάνε κύριοι περιποιημένοι , με τα κοστούμια. Τις κρατάνε και οι κυρίες με τα εμπριμέ παλτό και τις μεγάλες τσάντες. Ασορτί το ομπρελίνο..."El pαraguas" στα ισπανικά. Ομπρέλες και σκύλους σε αφθονία στο Σαντιάγο. Όμορφα τα σκυλιά τους , καμαρωτά και χαμογελαστά, σαν τους Ισπανούς. Τα βγάζουν κάθε μέρα βόλτα στα πάρκα (α λα μπρατσέτα και η ομπρέλα) και κυνηγιούνται και τρέχουνε και μπερδεύονται όλοι μαζί, με αυτούς που τρέχουν γύρω γύρω στο πάρκο, χωρίς σκυλιά. Όμορφες εικόνες και υγιείς , ζωντανές. Πάω κι εγώ και τρέχω κανα δυο φορές τη βδομάδα. Ευρωπαϊκές συνήθειες, αμέ πώς; Όπως το εσπρεσάκι μετά το φαγητό που κόλλησα από τις Ιταλίδες συγκατοίκους μου (μεγάλη ιστορία, όχι του καφέ, των συγκάτοικων, που θα την πω άλλη στιγμή). Και ξαναγυρίζω στο τρέξιμο .Και το χαίρομαι κιόλας. Στην αρχή μια γυροβολιά και πάπαλα, αλλά τώρα ποιος με πιάνει. Είναι και το άλλοθι βλέπεις, έχω μια πολύ γερή δικαιολογία για τις ναπολιτάνες (τύπου κρουασάν) που τρώω δυο δύο, γιατί πολύ μικρές μου φαίνονται. Αφρός !

Για πρώτο πιάτο: Η αναχώρηση.. De primer plato: La salida

Ώρα 1.50 μμ, 27 Αυγούστου 2008, Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος .

Κάνω check –in και αποχαιρετώ μαμά και μπαμπά, έτοιμη να τα μπήξω. Δεν τα μπήγω. Μπαίνω σε μια αίθουσα αναμονής, μέσος όρος ηλικίας 35, στρογγυλοκάθομαι σε μια θέση και με αδιάφορο βλέμμα και διακριτικό eavesdropping παρακολουθώ τις συζητήσεις γύρω μου.

Άντε να δούμε αν θα αρπάξω καμιά πρόταση…
Προσπαθώ με αμέριστη θετική ενέργεια (γιατί ήδη έχω εξαντλήσει κάθε γνώση προς το high-tech περιβάλλον ) να συνδεθώ στο wi-fi του αεροδρομίου. Μετά από 25 λεπτά καταλαβαίνω ότι πέταξα δεκαπέντε ευρώ στα σκουπίδια. Δεν ξεκινήσαμε καλά, μονολογώ και συνεχίζω να κρυφακούω. Έρχεται και κάθεται δίπλα μου ένα όμορφο μαυρισμένο κοριτσάκι, κοντά στα 21. Boem, με κοντοκουρεμένα μαλλάκια, σανδάλια και το backpack βαρυφορτωμένο...Πιθανόν υπερβολικά μεγάλο για χειραποσκευή! Πιάνουμε κουβέντα στα αγγλικά, είναι γαλλίδα και πάει Βαρκελώνη, θα αλλάξει πτήση και θα γυρίσει στη Λυών. Εκείνη στο τέλος και εγώ στην αρχή. Πάω Βαρκελώνη, θα αλλάξω πτήση και θα φτάσω στο Σαντιάγο Κομποστέλα. Σημείο μηδέν: Estudiante Erasmus.
Εγώ έχω ανοίξει τα αυτιά μου να ακούσω όσα προλαβαίνει να μου πει, εκείνη διηγείται ασταμάτητα περιστατικά από το εράσμους της, στην Αθήνα. « It’s all happening out of the blue» είναι η φράση που λέει και ξαναλέει. Out of the blue..!
Δεν θα περάσουν πολλές μέρες για να το βιώσω και να δω ότι ναι , είναι έτσι. Περπατάς στο δρόμο και γνωρίζεις ανθρώπους , πιτσιρικάδες, στην ηλικία σου που και αυτοί -όπως κι εσύ- προσπαθούν να συνεννοηθούν με τα σπαστά, κακά ισπανικά τους, για να φάνε, να βρουν μια οδό, να νοικιάσουν ένα σπίτι… Και μετά γίνεστε φίλοι, out of the blue, ή και συγκάτοικοι και όλη μέρα λέτε ιστορίες για αγρίους για τις τόσο διαφορετικές χώρες σας - ή για τις τόσο ίδιες - και περιμένετε σε ουρές για να εγγραφείτε στο νέο πανεπιστήμιο και πάτε από πόρτα σε πόρτα για την κωλογραφειοκρατία, που όπως και το κίνημα των κάγκουρων που περιγράφει η Ερασνέλλα– είναι διεθνές φαινόμενο. Όχι κακογουστιάς στην προκειμένη, αλλά ταλαιπωρίας πολιτών της Ε.Ε και μη.
Για να μην κλείσω με αυτά που μας τη σπάνε στη ζωή στο εξωτερικό, πολύ μακριά από το βολικό καβούκι τους σπιτιού και της φρονιμάδας μας, θα πω ότι η ζωή μου εδώ είναι γλυκό κρασί. Και το πίνω με όλη τη λαχτάρα μου κάθε μέρα… Salud... Στην υγεία μας!