Καλοκαίρι Ζήτω εμείς!

Τρία πράγματα της ζωής εξυμνούσαν οι άγνωστοι φίλοι της συναυλίας: τα ελληνικά νησιά το καλοκαίρι, το σεξ και τις ψαροταβέρνες. Να είσαι καλοφαγάς δηλαδή…

Μύρισε σαν κλειστό για καιρό σπίτι η κόκκινη μαλέτα, λόγω καλοκαιρινής ζάλης και καψούρας με οτιδήποτε άλλο πέραν του υπολογιστή. Δηλώνουμε παρουσία διακριτικά.
Συνεχίζω λογοτεχνικά…

Φωτεινός ακόμα ο Αύγουστος με ένα φεγγάρι που αδειάζει, με έναν ουρανό που υπόσχεται στα αστέρια του να μας φέρνει πάντα κοντά και με μια πόλη ανανεωμένη και καλόχαρη να μας υπόσχεται έναν χειμώνα διαφορετικό από αυτόν που θέλουν τα κακώς κείμενα…

Θέλω να φωνάξω Ζήτω εμείς! Οι ψαροταβέρνες τραγούδησαν μαζί μας τα 1500 ελληνικά τραγούδια, οι ρακές έδωσαν την θέση τους στο κρασί και τούμπαλιν, η κιθάρα άλλαζε χέρια, η θάλασσα μας έδειξε τόπους παραδείσιους. Η φύση μας κάλεσε να την ζήσουμε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και πολιτισμό, απλή, μπλε, πράσινη, καθάρεια. Εξερευνήσαμε το ναυάγιο, πλάσαμε ιστορίες για λάθη και αγάπες, κυνηγήσαμε το λαχανί θαλάσσιο στρώμα στον αέρα, ανεβήκαμε βουνά απόκρημνα -δοκιμασία για την ψυχή του ταξιδιώτη- μεθύσαμε με γέλια, ζεσταθήκαμε στην αγκαλιά του χωριού και των φασαριόζων ανθρώπων του, χορέψαμε χορούς ζωντανής παράδοσης ζερβά ζερβά με συνανθρώπους μας – μα τι οικείο συναίσθημα το πανηγύρι- ρουφήξαμε τον ήλιο και την αλμύρα, προσκυνήσαμε το Θεό της Ελλάδας, για τις εικόνες, την ομορφιά, η ομορφιά είμαστε εμείς, γι’ αυτό ζήτω εμείς! που μάθαμε να εκτιμάμε, που συνεχίζουμε να αγαπάμε μικρά και μεγάλα, που παραμένουμε ρομαντικοί, που πιστεύουμε στην φιλία, που θα μάθουμε κάποτε ποδήλατο στον Γιάννη κι ας έφτασε 23, που κάνουμε όνειρα και φασαρία, που σωπαίνουμε όταν δεν απαιτούνται λόγια και που συγχρονιζόμαστε στο ευτυχείς, λυπημένοι και πότες…



Καλό αντάμωμα φθινοπωράκι μου...

Μπλου, μπλου, μπουρμπουλήθρες!

Όλοι αυτοί με τις σημαίες πού πάνε;

Το ότι αποσυντονίζεται η πόλη, κλάιν, κάθε μέρα κομφούζιο είναι. Με κάτι πεζούς τρομαγμένα ποδαράκια που τρέχουν. Οι δε τουρίστες. Το τι θρασύτατα, εκνευριστικά κορναρίσματα ακούνε αν κάνουν κάποιο οδηγικό λάθος στους επ’ αόριστον under construction δρόμους… Αλλά αυτά τα τρομαγμένα ποδαράκια… Που όταν τους δώσεις προτεραιότητα είναι κάπως, έτσι, διστακτικά. Σου λέει, να περάσω, σοβαρά το κάνει; Περάστε καλέ. Είμαι η miss προτεραιότητα. Και παίρνω την ευθύνη όλη πάνω μου αν κορνάρει ο πισινός. Που θα κορνάρει. Σκατά (καλά ε, το word δεν αναγνωρίζει την λέξη σκατά, και την βγάζει λάθος) να φάει και να μάθει να περιμένει τέσσερα δευτερόλεπτα. Ναι κύριε, 4 + δύο ακόμα για τον στραβολαιμιασμένο οδηγό που με αγωνία προσπαθεί να βγάλει τα αμάξι του από το χιλιοπαρκαρισμένο στενό. Αφού θέλουμε να μας διευκολύνουν, γιατί να μην κάνουμε το ίδιο; Είναι πολύ ωραίο, αλήθεια σας λέω. Τι έλεγα;

Α ναι, κλειστοί οι δρόμοι. Μιλάει ο πρόεδρος του κόμματος. Πρόεδρε, άκουγα από μακριά τη φωνή σου, τη φωνή του λαού, που αγωνιζόταν από καρδιάς να ορθώσει ανάστημα. Και εγώ ακούγοντας αυτή τη βοή των κραυγών σου φαντάζομαι την αφεντιά σου σε μια μεγάλη γυάλα, να βυθίζεσαι με τους ομοίους σου και μπλου, μπλου μπουρμπουλήθρες τα λόγια σου, σκάνε στην επιφάνεια. Μπουρμπουλήθρες και στις σπασμωδικές κινήσεις των χεριών σου, μα πού πήγαν τα σεμινάρια σωστής στάσης σώματος και οι επικοινωνιακές χειρονομίες σου; Μπλου, μπλου , οι φωνές σου και αρπάζω την απόχη μου. Ψαρεύω σαν άρρωστα ψάρια τις λέξεις που φτάνουν τελικά καθαρά στα αυτιά μου, ω τι έκπληξη! «…που οι προηγούμενοιιι έπρεπε να είχαν κάνει αυτόόό… που η κυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων αυτό και το παράλλοοο… που έπρεπε εδώ και χρόνια να είχε γίνειιι…»

Και καλά αυτή η βουρκιασμένη βαρετή γυάλα. Ξαναρωτάω.

Όλοι αυτοί με τις σημαίες που πάνε;

Σφύριξε χαρούμενα, μπορείς!

Αναμνηστήρια σε φακέλους του υπολογιστή, σε μικροαντικείμενα πάνω στο γραφείο, σε καρτ ποστάλ, στο μελανό γόνατο από θεαματική, χαρούμενη τούμπα στην σκάλα.

Σπατάλη χρόνου. Ρολόγια λιώσαμε. «Μα άμα δεν λιώσουμε μαζί, πως θες να γίνουμε ένα». ][

Τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με χλευάζουν, να το δεις. Την φωνή μου την παίρνει ένας γερο-Νοτιάς και πως να φτάσει εκεί πάνω. Σε πήρε κάποτε η Δύση, σε ξαναφέρνει η Ανατολή. Αχ η ξενιτιά το χαίρεται, εκεί στο Νότο, γεια σου νύφη του Βορρά. Συντονίσου σύμπαν μου επιτέλους.

Αζεφή, σε ευχαριστώ για την βαρύγδουπη πυξίδα που μου χάρισες.

Καλλιτέχνης του μήνα μου, ο Σωκράτης Μάλαμας, για τους στίχους του που μιλάνε στην καρδιά-που χρειάζεται λόγια όμορφα και αληθινά να ακούσει- και η Chavela Vargas για το ισπανόφωνο, λυπηρό τραγούδι της.
(!) Ιντερνετικό alternative ραδιόφωνο, με πιασάρικο όνομα και νέα cool ανανεωμένη σελίδα, στο www.cooradio.gr .

«Ο Σκούφος», η πρώτη ταινία μικρού μήκους της Βίκης, τέλειωσε τα γυρίσματά της στην Μυτιλήνη και μοντάρεται. Update, soon!

Τα γενέθλιά μου πέφτουν Μ. Παρασκευή φέτος. Ευτυχώς είμαι βουδίστρια.
(Κάποια θα φτύνει τον κόρφο της τώρα)

Φίλε οδηγέ, δώσε προτεραιότητα στον πεζό.

Δοκίμασα την ένταση του spinning. Γυμναστήριο μετά από μήνες. Ποδήλατα σε δωμάτιο σκοτεινό, με μπλε φωτάκι, αυτό που κάνει τα δόντια πυγολαμπίδα, μουσική να βαράει και πετάλι να κακαρίζει. Μια ώρα εκτόνωσης. Κρακ κρουκ τα γόνατα το βράδυ.

Ξέρατε ότι;: Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σιχαίνεται τις βάτες και τις φόρμες γυμναστικής, για οποιαδήποτε χρήση. Θα μπορούσε, ίσως, να δεχτεί τις γυναικείες φόρμες γυμναστικής, αρκεί να συνοδεύονται με τακούνι, κατάλληλο μακιγιάζ και σωστό χτένισμα. Immortal kitsch.

Ωραίε μου εαυτέ, περιμένει ο κόσμος, τελείωνε!

Αν περάσεις από το Ηράκλειο Κρήτης, πάνε στο Παγοποιείο για τα πιο wow μοχιτο-ντακιουρο –κοκτέιλ που έχεις πιει. Δοκίμασε ντάκιουρι μάνγκο με ρυθμούς Jazz, Funky, electro , trip hop και chill-outiaricus.

Να θυμηθώ να ξεχάσω ότι με πονά.
***


Νομίζω μετά από αυτό το βίντεο πρέπει τουλάχιστον να χαμογελάσεις!!

Η Σύλληψη!

Με πολύ μεγάλο στόμφο στο Η...
Λοιπόν θα σας γράψω κάποια στιγμή ένα ολοκληρωμένο ποστ, έχω πολλά να σας πω μετά από τόσο καιρό, μα τώρα θέλω να κάνω δυο σχολιάκια...
Α. Πήγα και είδα την παράσταση του Ρήγου που ανέβασε με το Εθνικό, Τιτανικός. Υπέροχος χώρος και έξαιρετικά κατάλληλος, οι παλιές αποθήκες στην Πειραιώς κοντά στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Η παράσταση πολύ progressive (ακόμη και στο απόκομμα του εισητηρίου αναγραφόταν ως Electro Dance Tragedy) και δεν θα σας κρύψω οτι εγώ πολύ τον φοβόμουν τον κυριούλη γιατί οκ στην Πέγκυ Ζήνα ήσουν εξαιρετικός κύριε Κωνσταντίνε μας αλλά με την Ναυπλιώτου και τον Χειλάκη δεν ήξερα τί μπορείς να κάνεις. Βοssa Nova δεν είχα δει είναι η αλήθεια αλλά δεν είχα ακούσει και τα "υπεροχότερα" κόμεντς. Παρόλα αυτά η σκηνοθεσία ήταν μια μοναδική σύλληψη και με ευχαρίστησε ιδιαίτερα η χθεσινή έξοδος. Η μουσική ήταν τόσο προσεκτικά επιλεγμένη και αξίζει πολλά συγχαρίκια,(χόρευα στην καρέκλα μου, υποδυόμενη λυσσάρα ElectroFunk κορασίδα) όπως μαγκνίφισεντ ήταν και η Ιωάννα Παππά (που όπως αποδείχτηκε εχθές γνωρίζει καλά και την υποκριτική τέχνη αλλά και το χορό, σαν μπαλαρινούλα!). Οκ, Μαρία Ναυπλιώτου σου βγάζω ταπεινά το καπέλο μου για άλλη μια φορά, η κυρία Ματσούκα όμορφη και ωραία φωνή , αλλά κάτι με χάλασε και σίγουρα δεν ήταν το fluo κίτρινο haute couture φόρεμα της, που χάζεψα και ζήλεψα και λάτρεψα! Αυτά είχα να σας πω για το εχθές...Η Σύλληψη!
Β. Σε άλλο επίπεδο και χωρίς να θέλω να συγκρίνω δυο πράγματα τόσο ανόμοια σας επισυνάπτω ένα βίδεο (δάνειο από την αγαπημένη φιλεναδούλα μου stoanamesa.blogspot.com) που όταν είδα σκέφτηκα ακριβώς την ίδια λέξη ..Η Σύλληψη, όμως!
Εντζόι...

Σάπια φρούτα

Μαλλί ξασμένο. Φτηνό κραγιόν να φεύγει από το περίγραμμα των χειλιών της. Το πρόσωπό της μαρτυρούσε τα χρόνια της. Και αυτή η γούνα; Σύμβολο μιας ξεπεσμένης Χρυσής εποχής. Πόσο μόνη νιώθει; Τρελά μόνη, σκεφτόμουν.

Μπροστά στον κουλοχέρη, ο μοχλός είχε γίνει προέκταση του χεριού της. Μαραμένα φρουτάκια να καταβροχθίζουν τα ευρώ της που με μανία στοιχημάτιζε. Πατούσε τα κουμπιά με ζήλο, λες και θα αυξάνονταν οι πιθανότητες όσο πιο δυνατά τα πατούσε. Η εκτόνωση της. Αν τύχαινε και το μηχάνημα της επέστρεφε κάποια από τα πονταρισμένα, χαιρόταν με τον ήχο των κερμάτων. Αν συνέχιζε να καταβροχθίζει τα φράγκα της, ξαναπήγαινε στο μπαρ, να χαλάσει, μέχρι να στεγνώσει τελείως. Μονολογούσε κιόλας. Και κάπνιζε. Μόνη έμπαινε, μόνη έβγαινε.

Τα «φρουτάκια» στις παλιές και μη μπυραρίες της Ισπανίας, μου έκαναν μεγάλη εντύπωση για την πληθώρα τους. Εμείς δεν τα έχουμε τόσο στην φόρα στην Ελλάδα, τους έλεγα και απορούσαν γιατί να είναι απαγορευμένα.

Γιατί ίσως ο πωρωμένος μεροκαματιάρης σπαταλάει- έτσι απλά- το μεροκάματο σε μια βραδιά, δεν είναι λόγος; Όταν έχεις αυτό το κουσούρι, (γιατί τον άκρατο τζόγο ως κουσούρι το εκλαμβάνω και ως ανεξέλεγκτο πάθος), είναι πιστεύω μεγάλη πρόκληση το φρουτάκι δίπλα σου.



Το 2002, ο «νόμος Χριστοδουλάκη» απαγόρευσε τους κουλοχέρηδες σε κάθε ιδιωτικό χώρο, πλην των καζίνο. Ο νόμος όριζε ποινή φυλάκισης για τους παραβάτες τουλάχιστον 3 μηνών και επιπλέον χρηματικό πρόστιμο της τάξεως των 5.000 ευρώ.

Ο «νόμος Χριστοδουλάκη» οδήγησε το 2006 σε καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καθώς παραβιάζει, μερικές από τις βασικότερες αρχές του κοινοτικού Δικαίου, όπως είναι η ελευθερία διακίνησης εμπορευμάτων και υπηρεσιών εντός της Ε.Ε.. (!) Ακούσατε, ακούσατε! Και είναι μια υπηρεσία που, δηλαδή, κρίμα και άδικο να εμποδίζεται. Παράλογο. Καχύποπτο. Δεν μας φτάνουν τα πρόστιμα για τους ανεξέλεγκτους ρύπους και η οικονομική επιτήρηση που έχουμε στο κεφάλι μας σαν χώρα…

Το λοιπόν...
Με χρηματική ποινή ύψους 31.798,80 ευρώ την ημέρα απειλείται η χώρα μας, καθώς δε συμμορφώθηκε με την κοινοτική οδηγία για την άρση του νόμου 3037/2002 που απαγορεύει τα «φρουτάκια», οπουδήποτε, εκτός του καζίνο. (πηγή: http://www.tvxs.gr)

Αν πέσεις σε αυτό το κείμενο, είσαι δεν είσαι τζογαδόρος, πες μου την γνώμη σου… Προσωπικά, ούτε ΚΙΝΟ, ούτε ξύνω, ούτε ΛΟΤΤΟ, ούτε τζόκερ.

Καλότυχο σαββατοκύριακο,
καλημέρα!

Touch, play, move, feel

Άγγιξε, παίξε, νιώσε...


GUTEN TOUCH from Multitouch Barcelona on Vimeo.

Η Multitouch - Barcelona, ομάδα ειδικευμένη στις interactive εμπειρίες, κάνει τον ψηφιακό πολιτισμό παιχνιδάκι στα χέρια μας...

Αξιοθαύμαστο δημιουργικό ταλέντο, άψογα συγχρονισμένο στην ψηφιακή εποχή μας.
Χειροκροτούμε!
Υποκλινόμαστε μη σας πω!

Ο ρυθμός του αγώνα είναι σχετικά γρήγορος..

γιατί καλύτερα γαϊδαρος του Γραμματικού, παρά μηχανάκι στην Αθήνα..

Ο ταξιτζής που έδωσε χαρά

Σου μιλάει. Δεν μουγκρίζει δυο κουβέντες. Συζητάει και σου δίνει πληροφορίες. Σε διευκολύνει. Χαμογελάει, πως το λεν;!

Είναι ο ταξιτζής της Βαλένθιας και της Ισπανίας γενικότερα.

Μπορεί η βραδινή ταρίφα να είναι 6€, μα αν είναι για τέτοια κούρσα κάθε φορά, τα δίνω και χιλιοευχαριστώ κιόλα που με φέρατε έτσι ευχάριστα σπίτι μου. Τα βρώμικα ταξί σπανίζουν. Η μουσική πάντα χαλαρή, ποτέ στην διαπασών. Εγώ που έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται την «διαδικασία» του ταξί, γιατί πολλές φορές ρισκάρεις ή την ηρεμία σου ή το άγχος σου, τώρα πιάνω την ψιλή κουβέντα μαζί τους και ξέρω πως ωραία θα τα πούμε.

Απόψε λοιπόν, πριν κατέβω από το ταξί, λέω στον καλό κυριούλη:

-Επειδή είναι οι τελευταίες μου μέρες στην πόλη σας, θα ήθελα να σας πω ένα μπράβο για το γεγονός ότι, όλοι είστε πάντα χαρούμενοι και καλοπροαίρετοι. Δεν το συναντάς αυτό σε όλες τις χώρες.

-Μα ναι κοπέλα μου, είπε γελαστά, αν δεν δώσεις λίγη alegria στους ανθρώπους δεν θα πάρεις κιόλας.
Τι είπε ο άνθρωπος;
Αν δουλεύαμε όλοι με αυτό το σκεπτικό, δεν θα δουλεύαμε ουσιαστικά…

O Αυγουλομάτης

Στα ισπανικά καφέ-μπαρ σερβίρουν ωραιότατα σάντουιτς (μαμά θέλω κι εγώ σαν του ίΤς) διαχωρίζοντας τα σε δυο κύριες κατηγορίες :bocadillos, εννοώντας το μακρύ ψωμάκι και sandwitch, εννοώντας το τετράγωνο. Τα γεμίζουν με τα jamon τους, με τόνο και λαχανικά (σ.σ vegetal), με chorizo (σαν σαλάμι αέρος με μια πορτοκαλοκόκκινη χρωστική και πιο όξινη γεύση),με μπακαλιάρο ενίοτε..
Το πιο χαριτωμένο τους σάντουιτς λοιπόν, ονομάζεται (συνήθως) mixto especial ή mixto de casa και είναι και το πιο τσουπωτό! Απ’ όλα έχει μέσα, ζαμπόν , τυράκι, ντοματούλα (παρεμπιπτόντως μια νόστιμη ντομάτα δεν έχω φάει στην Ισπανία, και καλά θα μου πεις «κοπελιά είναι χειμώνας, αλλά θα σου πω ότι είμαι εδώ από τον αύγουστο και επίσης θα σου πω ότι ανανάδες και πιτάγιες έχουνε μια χαρά μυρωδάτα, μια ντοματούλα ταπεινή δεν έχουνε-κόκκινη από εξω, άσπρη από μέσα), μαρούλι και για την κορυφή ένα ολοστρόγγυλο τηγανητό αυγουλάκι! Και πιάνει ο μπουφετζής το ψημένο ψωμί και χαράζει ένα κύκλο, όσο ο κρόκος του αυγού..και βγάζει τον κρόκο πρώτη μούρη στην ταράτσα! (βλ.εικόνα). Ο ψωμένιος αυτός κυκλάκος είναι η πρώτη σου μπουκιά!

Χειροκροτούμε εμφάνιση σάντουιτς!

12 Σταφύλια, μια Διαμαρτυρία και μερικά ηλεκτρικά κεριά

Πρωτοχρονιά στην Βαλένθια.

Το έθιμο έλεγε σταφύλια στην αλλαγή του χρόνου. Δώδεκα. Σε κάθε χτύπο της καμπάνας ένα. Αντί για τσαμπί λοιπόν, πηραμε τα κολονάτα μας ποτήρια και μαζευτήκαμε στην πλατεία Ayundamiento , μαζί με όλο το αλλοδαπό, μιας και εμείς αλλοδαπά είμαστε σε αυτή την πόλη. Τα μπουκάλια σαγκρίας και οι σαμπάνιες στο πάτωμα, σε πλαστική πάντα σακουλίτσα. Η καμπάνα άρχισε να χτυπά, η κατάποση των σταφυλιών ξεκίνησε με ζήλο. Περίσσιο. Κάθε χτύπος και ένα σταφύλι. Στα πέντε είχα πνιγεί. Τα υπόλοιπα εφτά τα πέταξα στον αέρα κάνοντας μια ευχή...

Και ενώ εμείς γιορτάσαμε την πρωτοχρονιά, στην Γάζα τα κλάματα και οι φωνές δεν έχουν τελειωμό. Η διαμαρτυρία που παρακολούθησα στην Βαλένθια ήταν σιωπηλή. Ανατριχιαστικά βουβή. Κεριά, πανό, μηνύματα που παλεύουν να ταξιδέψουν και να ευαισθητοποιήσουν.

***

Νευρίαζα με τις ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες και τις τιμές στα κεράκια. Αυτή την φορά όμως δεν νευριάσα. Γέλασα με την θεία έμπνευση. Κεράκι ηλεκτρικό που ανάβει με λεφτό, δεν είχα ματαδεί. Δηλαδή, βάζεις 10 σεντς, ανάβει ένα. Βάζεις 50 σεντς ανάβεις 5. Με 2 ευρουλάκια άναψες 20 κεριά! Εντυπωσιακό; Είσαι και large, είσαι και φωταγωγικός.

Τι άλλο θα σκαρφιστούμε παναγίτσα μου;

Botellon: η φτηνή φιέστα έκλπηξη (χειροκροτούμε)

Η φιέστα για τους Ισπανούς ξεκινά με bottelon (μποτεγιόν) και καταλήγει σε κάποια ντισκοτέκ, ή στο άγνωστο.

Αρχίζει κάπως έτσι...

(Τιμημένο ποτό η Σανγκρία. Φτηνό και ύπουλο. Δεν μοιάζει με την Μαυροδάφνη, είναι πιο λάιτ.)

Και καταλήγει κάπως έτσι...

Ο καθένας συνήθως φέρνει το ποτό του. Πίνεις την μπουκάλα την σανγκριά σου ή το μπουκάλι εμφιαλωμένο κρασί- 1 ευρώ - από το σουπερμάρκετ και έγινες. Οι Ισπανοί είναι πιο οργανωμένοι, μιας και ειδήμονες. Σακουλίτσα, πλαστική πάντα, μπουκάλι βότκα, ποτηράκια, πάγος και συνοδευτικά αναψυκτικά. Απο τις 11 μέχρι το ξημέρωμα. Σε σπίτια, πάρκα, κάτω από γεφυρες, στην παραλία, στα περίχωρα των πανεπιστημίων και πάει λέγοντας. Και ας μην έχει μουσική. Κουβέντα, γέλια, πιο πολλά γέλια όσο περνάει η ώρα, και συνέχεια σε κάποιο μαγαζί.

Το πιο άκυρο μέρος που έχω κάνει μποτεγιόν ήταν σε μια στάση λεοφωρείου (!)

Κάνε την οικολογία μόδα!

1 αγγούρι - 1 πλαστική σακούλα, 2 νεκταρίνια - 1 πλαστική σακούλα, 1 κρεμμύδι άλλη μία!

Fucking plastic community!

Χειροκροτούμε τις χρωματιστές, πάνινες (και μη) shopping bags!

Ζήτω τα μικρά shopping troleys, που αγωνίζονται να γίνουν μόδα. Στην Ισπανία κάποιοι νεαροί και νεαρές "τολμούν". Τα κλειδώνουν στον ειδικό χώρο του σουπερμάρκετ. Πολύ τους χαίρομαι!