Emotional mixture

«Έπρεπε να πάρω την ζωή στα χέρια μου και όταν έφτασα εκεί που ήθελα είδα πως τίποτα δεν μου ανήκει. Ούτε καν εσύ. Και με τα χρήματα τι μπορώ πια να αγοράσω; Κάθε εικόνα είναι προέκταση μιας άλλης. Η ελευθερία μου η αλυσίδα ενός άλλου. Κι απ’ όλα τα σπίτια που διασχίσαμε κανένα δεν ήταν δικό μου. Δεν έχω τίποτα. Μένει μόνο να περάσουμε αυτά τα σύνορα. Με οποιοδήποτε τρόπο. Και θα αγαπήσεις μαζί μου τον ανοιχτό ουρανό. Γιατί η γη είναι πιο όμορφη από μας…»

Ανοίγω ξαφνικά τα μάτια μου. Κοιτάζω από το παράθυρο. Ανατριχιάζω. Το βλέμμα μου γεμίζει άσπρο. Σύννεφα πυκνά, παντού. Είναι ωραίο να πετάς. Οι σκέψεις σου γεμίζουν ουρανό και απέραντο. Κράτησα μονάχα τους δύο τελευταίους στίχους του Κωνσταντίνου Βήτα. Άφηνα πίσω μου την Μαδρίτη. Με καλωσόριζε ξανά η Βαλένθια και το δωματιάκι μου. Κάθε τόπος σπίτι μου, λένε κάποιοι ταξιδεμένοι. Αυτό γεύτηκα με την εμπειρία του Εράσμους.

Ξαφνικά θα ανοίξω τα μάτια μου. Και θα είμαι Ελλάδα. Στο σπίτι βάση σε λίγες μέρες. Αυτό που πάντα με περιμένει με όλη του την αγάπη και την υπομονή. Είναι υπέρτατο αγαθό να έχεις οικογένεια. Τι μας λες τώρα, θα μου πεις. Κι όμως, τα δεδομένα μερικών είναι η έλλειψη κάποιου άλλου. Και σε αυτή την μεταβατική φάση, αφιερώνω τις σκέψεις μου σε αυτούς που με στηρίζουν μεγαλόκαρδα όλα αυτά τα χρόνια. Για να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω. Και η μαμά σιγανά και ήρεμα συνειδητοποιεί πως η μικρή, πάει πια, πέταξε. Και καμαρώνει και εύχεται κρυφά να γυρίσω κοντά της. Πέντε χρόνια τώρα τους λείπω εξάλλου. Πήρα την ζωή στα χέρια μου, έκανα τις επιλογές μου έχοντας τους καλύτερους χορηγούς. Πώς να μην είμαι ευγνώμον; Θα καταφέρω ποτέ να ανταποδώσω; Να το το παραλληρηματάκι…

Αύριο χαιρετώ τους νέους φίλους μου. Τελευταία ομαδική, ισπανική φιέστα. Βίβα…

oceano-fantastiko

Tο πάρκο «Ωκεανογράφικο», ένα από τα μεγαλύτερα ενυδρεία της Ευρώπης, συγκαταλέγεται στα must c της Βαλένθιας.


Ότι έκανα σαν μικρό παιδάκι όταν το επισκέφτηκα περιττό να το πω. Καρχαρίες πάνω από το κεφάλι μου σε ενυδρείο-θόλο, ψάρια, ψάρια, ψάρια, χρώματα, πλασματάκια αεικίνητα αλλά και βραδυκίνητα. Ο θαλάσσιος ελέφαντας μου έκανε την πιο μεγάλη εντύπωση. Τι κήτος ήταν αυτό; Βαρύ ζώο το άτιμο. Αλλά αυτά τα μουστακάκια του, τα δοντάκια του και τα μικροσκοπικά ποδαράκια του το μετέτρεπαν στον αγαθό γίγαντα που όλοι συμπαθούν. Πιο κάτω δύο φάλαινες, άσπρες, τεραστίων διατάσεων. Η μια παιχνιδιάρα, η άλλη νωχελική και μελαγχολική, κοιτούσε από τα κάγκελα μιας πορτούλας.

Φώκιες! Μαμά, είδα φώκιες σου λέω! Η μια μάλιστα με ακολουθούσε στο τζάμι. Για τρία ολόκληρα δευτερόλεπτα. Τις είδα και στην λιμνούλα τους. Αραχτές. Και οι πιγκουίνοι; Τι σου λένε; Παρεμπίπτοντος, το Μαδαγασκάρη 2 μας διασκέδασε πολύ, κι ας την είδαμε στα ισπανικά, μιας και είπα πιγκουίνοι.
Επίδειξη δελφινιών. Πάνω από 12 πρέπει να ήταν τα πανέξυπνα αυτά θηλαστικά. Φωνητικές ικανότητες, κίνηση, σκέρτσο, συγχρονισμός. Η σχέση τους με τους εκπαιδευτές φαινόταν τόσο ξεχωριστή. Παίζει να χλαπάκιασαν πάνω από 3 κιλά ψαράκια το καθένα, αλλά πώς αλλιώς να τα ευχαριστήσουν για αυτό το μοναδικό θέαμα που προσέφεραν;



Ωραία όλα αυτά τα εντυπωσιακά. Και σε αυτά θα μείνω. Γιατί το -αιχμαλωσία ή αφανισμός η μοίρα που επιφυλάσσει ο άνθρωπος στα ζώα- μου έκατσε στο στομάχι μετά από σχόλιο στον Περαστικό.

Φουτουρισμός στην Βαλένθια

Ciudad de las artes y las ciencias ή στα ελληνικά, η πόλη των τεχνών και των επιστημών.

Δημιούργημα του Βαλενθιάνου αρχιτέκτονα Καλατράβα. Σε ταξιδεύει έτη μπροστά. Σε εμπνέει, το λιγότερο να το φωτογραφίσεις και το περισσότερο να σκηνοθετήσεις την, επιστημονικής φαντασίας, ταινία σου.

Τα τρία βασικά κτίρια, (Palacio de las artes, Hemisferic, Museo de las ciencias) περιτριγυρίζονται από καταγάλανες πισινούλες, ποδηλάτες, επισκέπτες με φωτογραφικές μηχανές ανά χείρας και από ντόπιους που κάνουν τον καθημερινό τους περίπατο.

Φιλοξενούνται εκθέσεις σε αυτά, και οπτικοακουστικό υλικό που συνδιάζει την ψυχαγωγία με την μάθηση.

Αγαπάμε ρετρό!

Retro-Flex. Patch works ζωγραφισμένα και κάθε καμβάς ένα παζλ ρετρό, πολύχρωμο και ποπ. Οι φιγούρες των μαέστρων της ποπ Andy Warhol, Tom Wesselmann κ.ά, περιτριγυρισμένες με industrial design, παλιές διαφημίσεις και κόμικ, βλ. Τεν Τεν.

Το όνομά του είναι Maestro Yago, είναι από την Βαλένθια και εκθέτει έργα του στην galeria rosalia sender.(C./ Mar 19)

Έτσι για να διακοσμήσουμε λιγάκι το μπλογκάκι μας.

12 Σταφύλια, μια Διαμαρτυρία και μερικά ηλεκτρικά κεριά

Πρωτοχρονιά στην Βαλένθια.

Το έθιμο έλεγε σταφύλια στην αλλαγή του χρόνου. Δώδεκα. Σε κάθε χτύπο της καμπάνας ένα. Αντί για τσαμπί λοιπόν, πηραμε τα κολονάτα μας ποτήρια και μαζευτήκαμε στην πλατεία Ayundamiento , μαζί με όλο το αλλοδαπό, μιας και εμείς αλλοδαπά είμαστε σε αυτή την πόλη. Τα μπουκάλια σαγκρίας και οι σαμπάνιες στο πάτωμα, σε πλαστική πάντα σακουλίτσα. Η καμπάνα άρχισε να χτυπά, η κατάποση των σταφυλιών ξεκίνησε με ζήλο. Περίσσιο. Κάθε χτύπος και ένα σταφύλι. Στα πέντε είχα πνιγεί. Τα υπόλοιπα εφτά τα πέταξα στον αέρα κάνοντας μια ευχή...

Και ενώ εμείς γιορτάσαμε την πρωτοχρονιά, στην Γάζα τα κλάματα και οι φωνές δεν έχουν τελειωμό. Η διαμαρτυρία που παρακολούθησα στην Βαλένθια ήταν σιωπηλή. Ανατριχιαστικά βουβή. Κεριά, πανό, μηνύματα που παλεύουν να ταξιδέψουν και να ευαισθητοποιήσουν.

***

Νευρίαζα με τις ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες και τις τιμές στα κεράκια. Αυτή την φορά όμως δεν νευριάσα. Γέλασα με την θεία έμπνευση. Κεράκι ηλεκτρικό που ανάβει με λεφτό, δεν είχα ματαδεί. Δηλαδή, βάζεις 10 σεντς, ανάβει ένα. Βάζεις 50 σεντς ανάβεις 5. Με 2 ευρουλάκια άναψες 20 κεριά! Εντυπωσιακό; Είσαι και large, είσαι και φωταγωγικός.

Τι άλλο θα σκαρφιστούμε παναγίτσα μου;

Φλαμένκο, μια τέχνη φωτιά

Φλαμένκο, χορός παθιασμένος,

αλλά και τραγούδι γεμάτο λύπη, βία ή και θάνατο.

Γυναίκα και ισπανική κιθάρα. Προσωπικά ανατρίχιασα την πρωτη φορά που το είδα.

Σημείωση:Παλεύει να κρατήσει την αυθεντικότητά του και την ποιότητά του.

Όπως και στην Ελλάδα άλλωστε, το ελληνικό λαϊκό δεν είναι αυτό που παίζεται στα σκυλάδικα.