tag:blogger.com,1999:blog-84196564580987355222012-01-18T14:22:26.826-08:00Επειδή θέλουμε τόσο να μοιραστούμε το μικρό μας τετραδιάκι τσέπης, αυτό με τις μουντζούρες και τις καλικατζούρες, για ένα ταξιδιάρικο και φρέσκο πάρε-δώσε... Από την Ιβηρική χερσόνησσο με αγάπη... Ερασνέλλα Βαλενθιάννα (στην Βαλένθια), Ερασνένα Κομποστέλα(στο Σαντιάγο)κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.comBlogger561100tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-41029308181651010262010-05-19T09:51:00.000-07:002010-05-19T10:31:50.831-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/S_QgalogleI/AAAAAAAAAQU/OmHRxuBReWs/s1600/red_suitcase.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/S_QgalogleI/AAAAAAAAAQU/OmHRxuBReWs/s400/red_suitcase.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473035088312702434" /></a><br />Άνοιξα πάλι τη maleta, που άρχισε να χάνει το ζωηρό κόκκινο χρώμα της από τη σκόνη που είχε κατακάστει πάνω της... Σε άλλους ρυθμούς πια και οι δυο, η Ερασνέλα κι εγώ, στριμώχνουμε τις ασχολίες μας κατά τη διάρκεια της μέρας και ξεχάσαμε για λίγο τη βάλίτσα δίπλα στην πόρτα. Πάντα έτοιμη για ταξίδι...Θέλει μόνο λίγο ξεσκόνισμα κι έτοιμη για μια νέα διαδρομή.<br /><br />Η αγαπημένη μου ρουτίνα...<br />Πάνω στο καινούργιο μου γραφείο υπάρχει ένα mac, ένα παλιό κιτρινισμένο τηλέφωνο- αλλά ποιος νοιάζεται-, μια κατακόκκινη φράουλα σε σουβέρ, ένα μπουκάλι τσίπουρο τσιλιλή και το καινούργιο τεύχος. Λίγο πιο δίπλα ένας κεσές με βουβαλίσιο βούτυρο -που θα λιώσει, αν δεν το βάλω στο ψυγείο- τσάι με άρωμα λεμόνι σε ένα μικρο τσουβαλάκι από λινάτσα και μια σαμπάνια σε baby μέγεθος, για «γνωριμία με το προϊόν», δώρο της αρχισυντάκτριας. <br />Λίγο πριν τελείωσα το σχόλιο μου για γευσιγνωσία σε μεγάλα εκλέρ, και πριν από αυτό δοκίμασα μακαρόν και μιλφέιλ από το Paul για να γράψω ένα κείμενο μεγαλοπρεπές- ωδή, όπως του ταιριάζει. Εδώ πρέπει να πω οτι θα περάσουν δυο χρονάκια, μέχρι να μπορέσουμε να πάρουμε γλυκάκι χωρίς να περιμένουμε σαν σε ουρά για προσκύνημα στη μεγαλόχαρη το δεκαπενταύγουστο. Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζω.<br />Κάνω αυτό που αγαπώ. Αγαπώ τη δουλειά μου, τη διάλεξα και δεν θα σταματήσω να την υποστηρίζω, γιατί στην ουσία μόλις άρχισα...<br />Πριν τέσσερα χρόνια, φοιτήτρια ακόμη, φανταζόμουν οτι κάποια στιγμή θα μπορώ να γράφω για'αυτό που μ'αρέσει πιο πολύ, το φαγάκι. Μια τυχαία μέρα πριν από ένα μήνα, συνάντησα για δεύτερη φορά τον «Αγγελο». Με είχε βοηθήσει και τότε, που ακόμη τα σκεφτόμουν, να κάνω την πτυχιακή μου. Το έκανε πάλι.<br /> Σήμερα, χωρίς να πιστεύω οτι έχω κατεβάσει τον ήλιο στην ποδιά μου, βοηθάω στο να φτιαχτεί το πρώτο περιοδικό ζαχαροπλαστικής στην Ελλάδα. <br />Κι έτσι ξεκινά για μένα μια από τις «Γλυκιές Ιστορίες», που θέλω να διηγούμε όταν θα μεγαλώσω και θα γίνω μεγάλη γαστρονόμος...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-4102930818165101026?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-70506177873158499192009-12-30T15:30:00.000-08:002009-12-30T15:37:48.280-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SzvkOs2UjRI/AAAAAAAAAQM/5_k23RSnLoY/s1600-h/smile.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 260px; height: 51px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SzvkOs2UjRI/AAAAAAAAAQM/5_k23RSnLoY/s400/smile.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421177517678824722" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link style="font-family: verdana;" rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5C9EBB%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Γνωρίζεις τα ταξίδια, γνωρίζεις ανθρώπους στο αεροπλάνο και μιλάτε για συμπτώσεις. Τεράστιες συμπτώσεις που καταλήγουν στο κλισέ, τι μικρός που είναι ο κόσμος. <br />Είσαι ανοιχτός με τους άλλους. Χαμογελάς με ανυπομονησία, ανυπομονείς για το επόμενο χαμόγελο. </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">Πας σε πάρτι και διασκεδάζεις. Μαθαίνεις να φτιάχνεις κάτι και είναι νόστιμο, </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">το φτιάχνεις για όλους. Το φαγητό πάντα θα μας κρατάει όλους κοντά. <br />Κοιτάζεις γύρω σου και επεξεργάζεσαι τις εικόνες, σαν πιξελιασμένο τετραγωνάκι, να μην παίρνει άλλο ζουμ. Εστιάζεις στα πρόσωπα, στις εκφράσεις τους. Στο </span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">ξύλινο τρενάκι πάνω στο πιάνο και στον ηλεκτρικό που φαίνεται από το παράθυρο.</span></p> <p class="MsoNormal" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Χαμογελάς πάλι. <br />Εκφράζεσαι με καθαρές λέξεις, που έχουν ενδιαφέρον και ο άλλος θα τεντώσει τα αυτιά του, θα σχολιάσει, θα προσθέσει, θα συμφωνήσει, θα αντιδράσει. Πόσο ενδιαφέρον! Κάνεις πηγαδάκι. Χαζοκουβεντιάζεις.</span></p> <p class="MsoNormal" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Η ώρα περνάει και σ’ αρέσει τόσο. Κι άλλο κρασάκι. Να’ μαστε καλά.</span></p> <p class="MsoNormal" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Εκτιμάς τη γουλιά και νιώθεις ευγνωμοσύνη. <br />Είσαι αληθινός και γνωρίζεις.</span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;"> <br /></span></p><p class="MsoNormal" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Being pure. Enjoying the pure. <br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7050617787315849919?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-1862238112868877272009-11-17T08:39:00.000-08:002009-11-17T08:49:24.105-08:00<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 246px; DISPLAY: block; HEIGHT: 346px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405114675346701522" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SwLTKOJKfNI/AAAAAAAAAQE/BEdsNYCUi5Q/s400/cambells+-+%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF.JPG" /> <div><p style="TEXT-ALIGN: justify; MARGIN: 0cm 0cm 10pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:Calibri;">Μια αγελάδα φοράει ένα μαύρο κιμονό και διαλογίζεται. Ήρθε από μια σοφίτα των Βρυξελών, τόσο μικρή, που όταν φιλοξένησε έξι περίεργους τύπους γράφτηκε στο βιβλίο <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">Guinness</span>. Στο λευκό καθρεφτάκι αντανακλά το είδωλο μιας ολλανδέζας με ξανθές κοτσίδες που γελάει. Στο κουτί της κρύβει καραμέλες. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την εποχή της Ισπανίας που επιτέλους τυπώθηκαν. Αυτή η ψηφιακή παράνοια μας στερεί την αφή. Το πορτοφόλι μου υπέρβαρο και ηδονικά ενδιαφέρον. Πέντε ευρώ και 25 αναμνήσεις. Θεσσαλονίκη και αποκόμματα <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">Aegean</span>, ληγμένο πάσο και κάρτες <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">DVD</span>Αδικων μιας πόλης στην οποία δεν ζω. Παλιά φωτογραφία και ένα κέρμα από την Αμερική. Μια μικρή κόκκινη καρδιά, από το σούσουρο των αγγέλων, κοιτά να επανορθώσει για την αναποδιά που μου έφερε η ασημί ξαδέλφη της που κουδούνιζε. «Για να καλείς τον έρωτα», μου είχε πει η Δημητρα, αλλά ο έρωτας όταν την άκουγε να κουδουνίζει το έβαζε στα πόδια. Προτιμώ την άηχη κόκκινη. Η ντοματόσουπα ούτε που είχε ποτέ φανταστεί ότι θα γινόταν τόσο <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">famous</span>. Τώρα την χρησιμοποιώ σαν πορτοφόλι. Έχει φερμουάρ, μυρίζει δέρμα και φωνάζει <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">Andy</span><span lang="EN-US"> </span><span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">Warhol</span>. Χρωματιστά κουμπιά καβάτζες και παραμάνες από ταμπελάκια ρούχων. Λατρεύω το χειμερινό ντύσιμο και χουχούλιασμα. Μια φιγούρα χωρίς κεφάλι απλώνει τα χέρια και κρατά υπομονετικά τέσσερα βραχιόλια. Τα τρία είναι δώρα καλόγουστων φίλων. Ένα κραγιόν υπόσχεται κόκκινα φιλιά. Ένα φλασάκι τόσο δα χωράει πολλές ταινίες, πολλά τραγούδια, περισσότερες φωτογραφίες από ανθρωπάκια πιξελάκια.<span style="mso-spacerun: yes"> </span>Τα <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">notebooks</span><span lang="EN-US"> </span>γεμίζουν με οτιδήποτε μπορεί να φέρει έμπνευση. Γεμίζουν επίσης με παλιές στιγμές ατέλειωτης ευχαρίστησης, με μέλλοντες και υπενθυμίσεις. Το ζεβρέ στυλό<span style="mso-spacerun: yes"> </span>έκλεισε τα έξι. Ή τα εφτά;<span style="mso-spacerun: yes"> </span>Ήρθε για γούρι στις πανελλήνιες. Έκτοτε, έμαθε όλα τα μυστικά και δεν τα πρόδωσε ποτέ. Τα <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">CD</span> φωνάζουν <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">Burn</span><span lang="EN-US"> </span><span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">Us</span><span lang="EN-US"> </span>και το <span style="mso-ansi-language: EN-US" lang="EN-US">photoshop</span>αρισμένο Ποσείδι με τις πιο τρελές ηλιοκαμένες μορφές καλοκαιριάζει το ακατάστατο αλλά κατά τ’ άλλα ζωντανό γραφείο μου…<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 238px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405114516073354322" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SwLTA8zcFFI/AAAAAAAAAP8/zBWMj4Dgkkk/s400/DSCN0853+-+%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF.JPG" /></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-186223811286887727?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-17229508528806715332009-10-11T15:05:00.000-07:002009-10-11T15:14:17.313-07:00<div style="text-align: justify;">Περίμενα την προηγούμενη Τετάρτη όπως τα παιδάκια περιμένουν την Πρωτοχρονιά, δεν κοιμήθηκα το προηγούμενο βράδυ.<br /></div><div style="text-align: justify;">Περίμενα την προηγούμενη Τετάρτη εδώ και ένα μήνα, να έρθει η Τετάρτη και να μην περάσει γρήγορα. Αλλά αργά, να κυλήσει πολύ αργά, όπως ένα παχύρευστο γυαλιστερό γλάσο σοκολάτας gianduja πάνω σε μια τούρτα σοκολάτας γάλακτος με βάση μπισκότο φουντουκιού.<br /></div><div style="text-align: justify;">Κι έτσι ήρθε. Και κύλησε έτσι. Είχα πολύ καιρό να προσδοκήσω κάτι και να πάει τόσο καλά, να ξεπεράσει και τις προσδοκίες μου, να μου δώσει και χαρά περίσσια, να την πάρω μαζί μου στο σπίτι, μέσα σε ένα χάρτινο κουτί. Όχι μια χαρά, αλλά τέσσερις χαρές μαζί.<br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν ξέρω ποιος θα με νιώσει, ποιος είναι αυτός που χαίρεται να βλέπει υλικά έτοιμα να θέλουν να γίνουν βρώση, να βλέπει αφράτα ασπράδια να θέλουν να γίνουν μαρέγκα και καρπούς&nbsp; να περιμένουν να καραμελωθούν σε μαύρες γυαλιστερές επιφάνειες. Δεν ξέρω ποιος είναι αυτός που μπορεί να νιώσει τη ζεστασιά μέσα σε μια υπερεξοπλισμένη, σχεδόν διαστημική κουζίνα, να νιώσει την ευθύνη της συνεργασίας και της ομαδικότητας με ανθρώπους που μόλις έχει συναντήσει, για πρώτη φορά. Να στολίσει με φύλο χρυσού την γνωριμία πάνω από ένα ποτήρι τριπλής μους σοκολάτας.<br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/StJXi-__4XI/AAAAAAAAAPs/6W2pt0904Wc/s1600-h/sweet_comment_10.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/StJXi-__4XI/AAAAAAAAAPs/6W2pt0904Wc/s200/sweet_comment_10.jpg" /></a>Δεν ξέρω πώς καμια φορά μπορείς να χαίρεσαι μετρώντας σταγόνες από μαστιχέλαιο ή γραμμάρια κατάλευκης άχνης ζάχαρης, και να νιώθεις ότι κυλιέσαι σε χιόνι.<br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν ήξερα πώς μια Τετάρτη, μια άκυρη Τετάρτη μπορούσε να γίνει η Πρωτοχρονιά μου μέσα στον Οκτώβρη.<br /></div><div style="text-align: justify;">Παρακολούθησα μάθημα "γλυκειάς αλχημείας" και δεν θέλω να αφήσω καμιά άλλη τετάρτη να περάσει χωρίς να αγκαλιάσω τη γλύκα.<br /></div><div style="text-align: justify;">"Τη χαρά που παίρνω όταν σ'αγκαλιάζω, δεν την αλλάζω"..<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-1722950852880671533?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-67868365442127721902009-10-01T09:06:00.000-07:002009-10-02T01:29:30.441-07:00<ol><li><div align="justify"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qsTk2xp0nvY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0xcc2550&amp;color2=0xe87a9f"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/qsTk2xp0nvY&hl=en&fs=1&color1=0xcc2550&color2=0xe87a9f" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div></li></ol><p align="justify"><em><span style="color:#993399;">(Μουσικούλα πριν διαβάσεις?)</span></em> </p><p align="justify">Προς τον χειμώνα ολοταχώς. Ο καιρός εδώ στο νότο δεν το δείχνει ακόμα, αφού το πατουσάκι δεν λέμε να το βάλουμε σε κλειστό παπούτσι, αλλά όλα τα άλλα χορεύουν σε ρυθμούς κατεργάρη που πήγε στον πάγκο του. Ο χορός μια δραστηριότητα ξεχασμένη στο ανοιχτά του καλοκαιριού και η μόνη εκδήλωσή της - στην καλύτερη - σε κάποιο track του e-radio ή του MySpace.<br />Σάκες, σχολικά, νέα ξεσηκώματα και επαγγελματικοί μέλλοντες – μπανάλ παρατηρήσεις- που ωστόσο, αρχίζουν και κλείνουν κύκλους ζωής. Παράλληλες πορείες που τις ενώνει η σιωπή. Η ζωή κυλά σαν ποταμάκι μικρό που ενώ δεν χωράει κακίες, θυμούς και εκκωφαντικές σιωπές, εμείς εκεί, να το γεμίζουμε με δαύτα μέχρι να ξεχειλίσει ρε παιδί μου. Και όταν ξεχειλίσει θα είμαστε παρόντες;<br />Νέος μήνας ξεκινά, άλλος με το i-pod να βαράει, άλλος να κορνάρει, άλλος να τρώει ζαχαρωτά, άλλος σινεμά, άλλος κακομουτσουνιά, άλλος να ταξιδεύει, άλλος να κάνει βόλτα κοντά στην θάλασσα, άλλος να πήζει στο γραφείο και άλλος στην βουή της πόλης.<br />Δεν σταματάμε να ονειρευόμαστε, αυτό μας κρατάει πιο ζωντανούς από τα ποστ-ιτ στο φέισμπουκ… Δεν σταματάμε να χαμογελάμε, αυτό μας δίνει δύναμη και αφορμές…<br />Και αφού οι μέρες γεμίζουν με προεκλογικά μαργαριψάρια, με βουλευτικές γλιτσοχαιρετούρες και άλλα πολλά απελπιστικά ίδια Παντελάκια μου, σκέφτομαι, έρμη πρώτη της ζωής μου ψήφο, πού θα σε δώσω με καρδιά μισή;<br />Όπως και να χει, διαβάζω την Ζωοπανήγυρη του Μπάκα στο SOUL. Πάντα πετυχημένη όμως; Συνειδητοποιώ ότι το l’officiel έχει πάντα ωραία και πολλά κείμενα και ότι το Wallpaper* καραμετράει αλλά εδώ στο Ελλάδα 10€ γαμώτηνμου…<br />Σκέφτομαι να διορθώσω τον εαυτό μου, να γίνω καλύτερη, αλλά αν ποτέ γινόμουν τέλεια θα ένιωθα μοναξιά. Ποιος θα ΄θελε σχέσεις με κάποιον που δεν έχει ατέλειες. Αυτό μόλις διάβασα στο ημερολόγιο με τις θετικές σκέψεις.<br />Άλλο ένα είναι αυτό: Δώστε στους άλλους το δικαίωμα να σφάλλουν. Θα το πάρουν έτσι κι αλλιώς. Χα, πλάκα δεν έχει; </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-6786836544212772190?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-51401583018088517982009-08-13T01:20:00.000-07:002009-08-13T01:34:38.317-07:00Τρία πράγματα της ζωής εξυμνούσαν οι άγνωστοι φίλοι της συναυλίας: τα ελληνικά νησιά το καλοκαίρι, το σεξ και τις ψαροταβέρνες. Να είσαι καλοφαγάς δηλαδή…<br /><br />Μύρισε σαν κλειστό για καιρό σπίτι η <em>κόκκινη μαλέτα</em>, λόγω καλοκαιρινής ζάλης και καψούρας με οτιδήποτε άλλο πέραν του υπολογιστή. Δηλώνουμε παρουσία διακριτικά.<br />Συνεχίζω λογοτεχνικά…<br /><br />Φωτεινός ακόμα ο Αύγουστος με ένα φεγγάρι που αδειάζει, με έναν ουρανό που υπόσχεται στα αστέρια του να μας φέρνει πάντα κοντά και με μια πόλη ανανεωμένη και καλόχαρη να μας υπόσχεται έναν χειμώνα διαφορετικό από αυτόν που θέλουν τα κακώς κείμενα…<br /><br />Θέλω να φωνάξω <em>Ζήτω εμείς!</em> Οι ψαροταβέρνες τραγούδησαν μαζί μας τα 1500 ελληνικά τραγούδια, οι ρακές έδωσαν την θέση τους στο κρασί και τούμπαλιν, η κιθάρα άλλαζε χέρια, η θάλασσα μας έδειξε τόπους παραδείσιους. Η φύση μας κάλεσε να την ζήσουμε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και πολιτισμό, απλή, μπλε, πράσινη, καθάρεια. Εξερευνήσαμε το ναυάγιο, πλάσαμε ιστορίες για λάθη και αγάπες, κυνηγήσαμε το λαχανί θαλάσσιο στρώμα στον αέρα, ανεβήκαμε βουνά απόκρημνα -δοκιμασία για την ψυχή του ταξιδιώτη- μεθύσαμε με γέλια, ζεσταθήκαμε στην αγκαλιά του χωριού και των φασαριόζων ανθρώπων του, χορέψαμε χορούς ζωντανής παράδοσης ζερβά ζερβά με συνανθρώπους μας – μα τι οικείο συναίσθημα το πανηγύρι- ρουφήξαμε τον ήλιο και την αλμύρα, προσκυνήσαμε το Θεό της Ελλάδας, για τις εικόνες, την ομορφιά, η ομορφιά είμαστε εμείς, γι’ αυτό <em>ζήτω εμ</em><em>είς!</em> που μάθαμε να εκτιμάμε, που συνεχίζουμε να αγαπάμε μικρά και μεγάλα, που παραμένουμε ρομαντικοί, που πιστεύουμε στην φιλία, που θα <a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SoPO_7k1o9I/AAAAAAAAAPU/IStojQFi8DM/s1600-h/DSCN0384+-+%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF.JPG"><em><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5369362778475045842" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SoPO_7k1o9I/AAAAAAAAAPU/IStojQFi8DM/s400/DSCN0384+-+%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF.JPG" /></em></a>μάθουμε κάποτε ποδήλατο στον Γιάννη κι ας έφτασε 23, που κάνουμε όνειρα και φασαρία, που σωπαίνουμε όταν δεν απαιτούνται λόγια και που συγχρονιζόμαστε στο <em>ευτυχείς, λυπημένοι και πότες…</em><br /><br /><br /><br />Καλό αντάμωμα φθινοπωράκι μου...<br /><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-5140158301808851798?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-82154783652804875092009-06-11T08:43:00.000-07:002009-06-11T09:17:20.553-07:00<div align="center"> Γρήγορο πέρασμα από την πρωτεύουσα της Γερμανίας, γρήγορα φωτογραφικά κλικ, γρήγορη ανάρτηση, γρήγορη καλησπέρα! :)</div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><p align="center"><span style="font-family:lucida grande;"><em>Η αλλαγή ήρθε το 1989 με την πτώση του τοίχους του Βερολίνου.</em></span></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346103356517167570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEsrYm6sdI/AAAAAAAAAPE/mJ-j0IX3JyQ/s400/change.JPG" border="0" /><br /><p></p><p align="center">Ματιές στο παρελθόν<br /></p><p></p><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346098221191326850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEoAeB07II/AAAAAAAAAOM/UWJN5Wcmmxk/s400/DSCN9615.JPG" border="0" /></p><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346097962395889602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEnxZ8L78I/AAAAAAAAAOE/nOxQ8_HNmI4/s320/DSCN9610.JPG" border="0" /> </p><p align="center"><br />Μνημείο αντιπροσώπων του Reichstag (κοινοβουλευτικό κτήριο)<br /><br /></p><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEqQ0R_y8I/AAAAAAAAAO0/9yfPphhoTVU/s1600-h/reichstag.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346100701065890754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEqQ0R_y8I/AAAAAAAAAO0/9yfPphhoTVU/s400/reichstag.JPG" border="0" /></a> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346097656026923906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEnfkoIg4I/AAAAAAAAAN8/OxG1Mk3aNLc/s400/demokratie.JPG" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346096633621607234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEmkD3tc0I/AAAAAAAAANk/hagfpdro5uc/s320/berlin.JPG" border="0" /><br />Παιδία σε ανοιξιάτικο φόντο<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346101166132302178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 225px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEqr4yeEWI/AAAAAAAAAO8/qKL238WguSg/s400/koritsi+berlin.jpg" border="0" /><br />Χοτ-ντογκάκι ψήσε-επί-τόπου<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEp6_oLDhI/AAAAAAAAAOs/oNATSek9ivg/s1600-h/Picture+299.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346100326154571282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 225px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEp6_oLDhI/AAAAAAAAAOs/oNATSek9ivg/s400/Picture+299.jpg" border="0" /></a><br />Τηλεοπτικός πύργος των 365 μέτρων ύψους<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEpfRRf83I/AAAAAAAAAOk/QvyCykE5gsE/s1600-h/Picture+253.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346099849854972786" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 225px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEpfRRf83I/AAAAAAAAAOk/QvyCykE5gsE/s400/Picture+253.jpg" border="0" /></a><br /><br />Τυπάκος Βερολινέζος Dj<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEoxgRObaI/AAAAAAAAAOc/ZmSjH0_V3Xs/s1600-h/Picture+181.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346099063606373794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 225px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEoxgRObaI/AAAAAAAAAOc/ZmSjH0_V3Xs/s400/Picture+181.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><div>Στην πύλη του Βρανδεμβούργου<br /><br /><div><div><div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEm4XpAyKI/AAAAAAAAANs/LXGWWLkGu6I/s1600-h/berlin2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346096982526052514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SjEm4XpAyKI/AAAAAAAAANs/LXGWWLkGu6I/s400/berlin2.JPG" border="0" /></a><br /><div> </div></div></div></div></div></div></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-8215478365280487509?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-89257731806375495322009-06-06T01:31:00.000-07:002009-06-06T01:41:50.429-07:00<p align="left"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344131373473033810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 358px; CURSOR: hand; HEIGHT: 302px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SiorK3ThblI/AAAAAAAAANc/aeyohJa_CnM/s320/drowning-man.jpg" border="0" /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SiorK3ThblI/AAAAAAAAANc/aeyohJa_CnM/s1600-h/drowning-man.jpg"></a></p><br /><br /><div align="center">Όλοι αυτοί με τις σημαίες πού πάνε;</div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Το ότι αποσυντονίζεται η πόλη, κλάιν, κάθε μέρα κομφούζιο είναι. Με κάτι πεζούς τρομαγμένα ποδαράκια που τρέχουν. Οι δε τουρίστες. Το τι θρασύτατα, εκνευριστικά κορναρίσματα ακούνε αν κάνουν κάποιο οδηγικό λάθος στους επ’ αόριστον under construction δρόμους… Αλλά αυτά τα τρομαγμένα ποδαράκια… Που όταν τους δώσεις προτεραιότητα είναι κάπως, έτσι, διστακτικά. Σου λέει, να περάσω, σοβαρά το κάνει; Περάστε καλέ. Είμαι η miss προτεραιότητα. Και παίρνω την ευθύνη όλη πάνω μου αν κορνάρει ο πισινός. Που θα κορνάρει. Σκατά (καλά ε, το word δεν αναγνωρίζει την λέξη σκατά, και την βγάζει λάθος) να φάει και να μάθει να περιμένει τέσσερα δευτερόλεπτα. Ναι κύριε, 4 + δύο ακόμα για τον στραβολαιμιασμένο οδηγό που με αγωνία προσπαθεί να βγάλει τα αμάξι του από το χιλιοπαρκαρισμένο στενό. Αφού θέλουμε να μας διευκολύνουν, γιατί να μην κάνουμε το ίδιο; Είναι πολύ ωραίο, αλήθεια σας λέω. Τι έλεγα; </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Α ναι, κλειστοί οι δρόμοι. Μιλάει ο πρόεδρος του κόμματος. Πρόεδρε, άκουγα από μακριά τη φωνή σου, τη φωνή του λαού, που αγωνιζόταν από καρδιάς να ορθώσει ανάστημα. Και εγώ ακούγοντας αυτή τη βοή των κραυγών σου φαντάζομαι την αφεντιά σου σε μια μεγάλη γυάλα, να βυθίζεσαι με τους ομοίους σου και μπλου, μπλου μπουρμπουλήθρες τα λόγια σου, σκάνε στην επιφάνεια. Μπουρμπουλήθρες και στις σπασμωδικές κινήσεις των χεριών σου, μα πού πήγαν τα σεμινάρια σωστής στάσης σώματος και οι επικοινωνιακές χειρονομίες σου; Μπλου, μπλου , οι φωνές σου και αρπάζω την απόχη μου. Ψαρεύω σαν άρρωστα ψάρια τις λέξεις που φτάνουν τελικά καθαρά στα αυτιά μου, ω τι έκπληξη! «…που οι προηγούμενοιιι έπρεπε να είχαν κάνει αυτόόό… που η κυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων αυτό και το παράλλοοο… που έπρεπε εδώ και χρόνια να είχε γίνειιι…»</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Και καλά αυτή η βουρκιασμένη βαρετή γυάλα. Ξαναρωτάω. </div><div align="justify">Όλοι αυτοί με τις σημαίες που πάνε;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-8925773180637549532?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-2985423402833581122009-05-31T05:40:00.000-07:002009-05-31T06:29:58.446-07:00<div align="justify">Προειδοποίηση: Το κείμενο που ακολουθεί δεν ενδείκνυται για συμπεράσματα.<br /><br />Μιας που όλα τα έχω τακτοποιήσει στη ζωή μου, για σήμερα, είπα να γράψω λιγάκι , γιατί σε έχουμε αφήσει πίσω, έξω από την καθημερινότητά μας, αγαπημένε μας αναγνώστη και σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να σταματήσουμε αυτό το ταξιδάκι, παρόλο που έχουμε γυρίσει από την Ιβηρική. Γιατί αγαπημένε αναγνώστη, θα πάει μακριά αυτή η κόκκινη (βαλίτσα)μαλέτα...<br />Εγώ, η Ερασνένα, έχοντας αφήσει την ισπανική ζωή, επαναπατρίστηκα πολύ ανώμαλα. Περνάω μια μεταβατική περίοδο, που παρόλο που ξέρω πως να την οργανώσω, δεν το κάνω. Και την χαρακτηρίζω μεταβατική για να παρηγορούμαι ότι είμαι σε ένα στάδιο και θα περάσω στο επόμενο και ότι αυτό που περνάω εδώ τώρα θα διαρκέσει λίγο και επίσης ότι όλα μετά θα είναι δύσκολα, γιατί μεν θα είναι αρχή , αλλά δεν θα είναι ανιαρά όπως τώρα.<br />Για να σε βάλω στο κλίμα μιας ψυχοσύνθεσης που μπάζει νερά, όπως η δική μου, θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα και θα σε μεταφέρω σε μια κουζίνα. Τον βολεύομαι πολύ τον χώρο.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SiKGLEdu8jI/AAAAAAAAANU/n9akJ9JDtLg/s1600-h/jennifer-garant-chef-to-go.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 257px; FLOAT: left; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341979632749965874" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SiKGLEdu8jI/AAAAAAAAANU/n9akJ9JDtLg/s320/jennifer-garant-chef-to-go.jpg" /></a>Είσαι λοιπόν ένας μάγειρας ( εγώ είμαι δηλαδή, όχι ακόμη αλλά θα γίνω μόλις τελειώσει η περίοδος που λέγαμε) και έχεις μια λίστα από καλεσμένους που θα έρθουν για ένα δείπνο πρωτοκλασάτο, "των χιλίων γεύσεων". Και θα έρθουν γιατί ΕΣΥ τους κάλεσες και τους είχες στείλει και ένα υπέροχο μενού και να τα πρώτα πιάτα που είχες τάξει και δυο τα κυρίως και τα επιδόρπια και τα σορμπέ μέντα στο ανάμεσα για να καθαρίσουν τον ουρανίσκο τους και του πουλιού το γάλα! Πολύ μεράκι είχες όταν έφτιαχνες το μενού... Και αυτή την πρόσκληση την είχες στείλει πριν πολύ καιρόοοο..και όλοι περίμεναν να έρθει αυτή η μέρα να γευτούν όλα εκείνα τα τάματα που θα τους φίλευες. Και περνούσε ο καιρός κι εσύ δεν είχες προετοιμάσει καμία συνταγή, ούτε είχες δοκιμάσει να μαγειρέψεις έστω και μια φορά τα πιάτα που θα τους πρόσφερες. Ούτε για ψώνια δεν είχες πάει να βρεις τα μοναδικά και σπάνια υλικά που θα χρησιμοποιούσες στις συνταγές σου. Και έτσι περνούσε ο καιρός μαγειράκο μου... Και έρχεται η εβδομάδα της λαμπρής προετοιμασίας και εσύ πάλι δεν προετοιμάζεσαι. Και βρίσκεσαι μια μέρα πριν να τρέχεις πανικόβλητος στα σουπερμάρκετ και τα ντελικατέσεν, να ψάχνεις τα κατσαρόλια και τα πυρέξ, τα τούλια που ήθελες για να στύψεις τα λεμόνια και τα μαχαιροπήρουνα ... Να' σαι και την άλλη μέρα, άυπνος για να πήζεις όλη την νύχτα το φρέσκο τυράκι, μέσα σε μια κουζίνα με πολλές κατσαρόλες και μάτια υγραερίου να βγάζουν φωτιές, να στάζεις στον ιδρώτα (όχι μέσα στο φαγητό) και να ανοίγεις ένα ένα τα καπάκια να δεις που έχει βάλει τα ορτύκια και που τη μαρμελάδα βατόμουρο..Πολλά κατσαρολάκια, το ένα φαγητό να καίγεται πίσω από το άλλο και γενικότερα βράστα Χαράλαμπε( καλή σου ώρα όπου και να 'σαι).<br />Τελικά στρώνεις τραπέζι και βέβαια υποδέχεσαι τους καλεσμένους ντυμένος με μια ποδιά και τις παντόφλες, ενώ αυτοί είναι υπέρλαμπροι και μυρίζουν αρώματα λουλουδιών και όχι φαγητών.. Κάνεις ένα ντους στα γρήγορα και σερβίρεις όπως μπορείς το μενού τον χιλίων γεύσεων , που ομολογουμένως δεν ξεχωρίζει η μια από την άλλη. Σου βάζουν και ένα 7 και πολύ σου είναι. Γιατί θα σε (με) βαθμολογήσουν, για την εργασία σου. Εσένα για την εργασία που θα κάνεις στην κουζίνα και εμένα για την διπλωματική, την οποία εκπονώ με τους ρυθμούς που προσπάθησε και ο μάγειρας της ιστορίας μας να τελειοποιήσει το μενού. Είμαι μια εβδομάδα πριν και μόλις στις 600 λέξεις. Αλλά να σου πω κάτι, εγώ δεν θα αφήσω αυτή την εβδομάδα να περάσει έτσι, θα κουραστώ αλλά μετά όλα θα τελειώσουν ομαλά και θα προλάβω. Όλα θέλω να τα προλάβω, γιατί θέλω να κάνω πάρτυ αποφοίτησης μαζί με τους φίλους μου στις 23 Ιουλίου!!! Τρελό κίνητρο;;;</div><br /><div align="justify"><br />Σε αφήνω, πάω να γράψω τώρα γιατί το βράδυ έχει θερινό σινεμά.. Και υπόσχομαι να σε κρατάμε up to date…<br />Φιδάκια!<br /></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-298542340283358112?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-14932616760972906952009-04-22T01:40:00.000-07:002009-04-22T02:26:23.344-07:00<div align="justify">Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Πιο γρήγορα και από το φετινό <em>Χριστός Ανέστη</em>. Που μέχρι να πάμε να σταθούμε και να πάρουμε το Άγιο φως, αρχίσαμε τα φιλιά και τις ευχές. Άλλου παπά Ευαγγέλιο αυτό. Εδώ δεν μιλάμε για Ανάσταση. Εδώ μιλάμε για γέννα!<br /><br />Κυριακή του Πάσχα, χαρμόσυνο ξύπνημα, αλαφιασμένο. «Η Μελί γέννησε»! Μελί εστί ένα πανέμορφο Λαμπραντόρ, όμως όσο όμορφο είναι άλλο τόσο τρελό είναι. Κάθαρμα παιδί μου. Όταν σε δει για να σου κάνει χαρές, εύχεσαι να μην είχε βρεθεί στο δρόμο σου.<br />Κι όμως, η μικρή Μελί στάθηκε στο ύψος τον περιστάσεων. Μπαμπάς ένας εκ των δύο αρσενικών του σπιτιού. Ευχόμασταν να τα έσπειρε ο Άρης, λευκό καθαρόαιμο golden retriever, σκυλί κινηματογραφικό. Όμως ο Μπάκος, διασταύρωση Λαμπραντόρ – Σέτερ, φάνηκε πιο μόρτης και ορεξάτος.<br /><br />Το σκηνικό ήταν φανταστικό. Η Μελί μες στο ξύλινο σπίτι της, το στρωμένο με πετσέτες, να κάθεται ήσυχη με τα τρία κουτάβια της. Μετά από 15 λεπτά να γίνονται τέσσερα, μετά από ακόμα δέκα λεπτά να γίνονται πέντε. Από το διπλανό χωριό να ακούγεται η ψαλμωδία της εκκλησίας και το Χριστός Ανέστη και δώστου να γεννάει η μικρή. Γέννα μετά ύμνων και αναστάσεως μήνυμα. Η γιαγιάδες πετούσαν τη σκούφια τους από αυτόν τον μαγικό συνδυασμό. «Το ένα να το βγάλουμε Ανέστη, το άλλο Λάμπρο και την άλλη Πασχαλιά», αρχίσανε τα κουλά.<br /><br />Νομίζαμε πως δεν μετρούσαμε σωστά, όμως τα κουτάβια έγιναν εφτά και για ακόμα μια φορά, ο τυχερός μας αριθμός ήρθε να επιβεβαιώσει την δυνατή ύπαρξή του. Τώρα που τα βλέπω, μετά από τρεις μέρες, πήραν κιόλας τα πάνω τους. Αναμένουμε να ανοίξουν τα ματάκια τους και να αρχίσουν να βλέπουν. Αυτό που δεν αναμένω, είναι όταν θα έρχονται οι υποψήφιοι, μελλοντικοί ιδιοκτήτες και θα αφήσουν την Μελί ξανά μονάχη, μαζί με τους δυο μαντραχαλάδες του σπιτιού.<br /><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/Se7gTzrwsvI/AAAAAAAAANM/4VV9XR9NjUk/s1600-h/DSC00997.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327442040121766642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/Se7gTzrwsvI/AAAAAAAAANM/4VV9XR9NjUk/s400/DSC00997.jpg" border="0" /> <p align="center"></a><br /><br /><strong><em><strong>Η Μελί, μικρή. Κάπως έτσι θα εξελιχθούν τα γλυκοκουταβάκια της!</strong></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-1493261676097290695?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-91327411758805938382009-04-05T10:33:00.000-07:002009-04-05T10:47:51.769-07:00<strong>Αναμνηστήρια</strong> σε φακέλους του υπολογιστή, σε μικροαντικείμενα πάνω στο γραφείο, σε καρτ ποστάλ, στο μελανό γόνατο από θεαματική, χαρούμενη τούμπα στην σκάλα.<br /><br />Σπατάλη χρόνου. Ρολόγια λιώσαμε. «Μα άμα δεν λιώσουμε μαζί, πως θες να γίνουμε ένα». <strong>][ </strong><br /><br />Τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με χλευάζουν, να το δεις. Την φωνή μου την παίρνει ένας γερο-Νοτιάς και πως να φτάσει εκεί πάνω. Σε πήρε κάποτε η <strong>Δύση</strong>, σε ξαναφέρνει η <strong>Ανατολή</strong>. Αχ η ξενιτιά το χαίρεται, εκεί στο <strong>Νότο</strong>, γεια σου νύφη του <strong>Βορρά</strong>. Συντονίσου σύμπαν μου επιτέλους.<br /><br />Αζεφή, σε ευχαριστώ για την βαρύγδουπη πυξίδα που μου χάρισες.<br /><br />Καλλιτέχνης του μήνα μου, ο <strong>Σωκράτης Μάλαμας</strong>, για τους στίχους του που μιλάνε στην καρδιά-που χρειάζεται λόγια όμορφα και αληθινά να ακούσει- και η <strong>Chavela Vargas</strong> για το ισπανόφωνο, λυπηρό τραγούδι της.<br />(!) Ιντερνετικό alternative ραδιόφωνο, με πιασάρικο όνομα και νέα cool ανανεωμένη σελίδα, στο <strong>www.cooradio.gr</strong> .<br /><strong><br />«Ο Σκούφος»,</strong> η πρώτη ταινία μικρού μήκους της Βίκης, τέλειωσε τα γυρίσματά της στην Μυτιλήνη και μοντάρεται. Update, soon!<br /><br />Τα γενέθλιά μου πέφτουν Μ. Παρασκευή φέτος. Ευτυχώς είμαι βουδίστρια.<br />(Κάποια θα φτύνει τον κόρφο της τώρα)<br /><br />Φίλε οδηγέ, δώσε προτεραιότητα στον πεζό.<br /><br />Δοκίμασα την ένταση του <strong>spinning</strong>. Γυμναστήριο μετά από μήνες. Ποδήλατα σε δωμάτιο σκοτεινό, με μπλε φωτάκι, αυτό που κάνει τα δόντια πυγολαμπίδα, μουσική να βαράει και πετάλι να κακαρίζει. Μια ώρα εκτόνωσης. Κρακ κρουκ τα γόνατα το βράδυ.<br /><br />Ξέρατε ότι;: Ο<strong> Πέδρο Αλμοδόβαρ</strong> σιχαίνεται τις βάτες και τις φόρμες γυμναστικής, για οποιαδήποτε χρήση. Θα μπορούσε, ίσως, να δεχτεί τις γυναικείες φόρμες γυμναστικής, αρκεί να συνοδεύονται με τακούνι, κατάλληλο μακιγιάζ και σωστό χτένισμα. Immortal kitsch.<br /><br /><strong>Ωραίε μου εαυτέ</strong>, περιμένει ο κόσμος, τελείωνε!<br /><br />Αν περάσεις από το Ηράκλειο Κρήτης, πάνε στο <em>Παγοποιείο</em> για τα πιο wow μοχιτο-ντακιουρο –κοκτέιλ που έχεις πιει. Δοκίμασε ντάκιουρι μάνγκο με ρυθμούς Jazz, Funky, electro , trip hop και chill-outiaricus.<br /><br />Να θυμηθώ να ξεχάσω ότι με πονά.<br />***<br /><object width="640" height="505"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iCnvd5_Q7gQ&hl=en&fs=1&color1=0xcc2550&color2=0xe87a9f"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/iCnvd5_Q7gQ&hl=en&fs=1&color1=0xcc2550&color2=0xe87a9f" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="505"></embed></object><br /><br /><strong>Νομίζω μετά από αυτό το βίντεο πρέπει τουλάχιστον να χαμογελάσεις!!</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-9132741175880593838?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-82780789533393409652009-03-23T13:58:00.000-07:002009-03-23T14:18:12.346-07:00Με πολύ μεγάλο στόμφο στο Η...<br />Λοιπόν θα σας γράψω κάποια στιγμή ένα ολοκληρωμένο ποστ, έχω πολλά να σας πω μετά από τόσο καιρό, μα τώρα θέλω να κάνω δυο σχολιάκια...<br />Α. Πήγα και είδα την παράσταση του Ρήγου που ανέβασε με το Εθνικό, Τιτανικός. Υπέροχος χώρος και έξαιρετικά κατάλληλος, οι παλιές αποθήκες στην Πειραιώς κοντά στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Η παράσταση πολύ progressive (ακόμη και στο απόκομμα του εισητηρίου αναγραφόταν ως Electro Dance Tragedy) και δεν θα σας κρύψω οτι εγώ πολύ τον φοβόμουν τον κυριούλη γιατί οκ στην Πέγκυ Ζήνα ήσουν εξαιρετικός κύριε Κωνσταντίνε μας αλλά με την Ναυπλιώτου και τον Χειλάκη δεν ήξερα τί μπορείς να κάνεις. Βοssa Nova δεν είχα δει είναι η αλήθεια αλλά δεν είχα ακούσει και τα "υπεροχότερα" κόμεντς. Παρόλα αυτά η σκηνοθεσία ήταν μια μοναδική σύλληψη και με ευχαρίστησε ιδιαίτερα η χθεσινή έξοδος. Η μουσική ήταν τόσο προσεκτικά επιλεγμένη και αξίζει πολλά συγχαρίκια,(χόρευα στην καρέκλα μου, υποδυόμενη λυσσάρα ElectroFunk κορασίδα) όπως μαγκνίφισεντ ήταν και η Ιωάννα Παππά (που όπως αποδείχτηκε εχθές γνωρίζει καλά και την υποκριτική τέχνη αλλά και το χορό, σαν μπαλαρινούλα!). Οκ, Μαρία Ναυπλιώτου σου βγάζω ταπεινά το καπέλο μου για άλλη μια φορά, η κυρία Ματσούκα όμορφη και ωραία φωνή , αλλά κάτι με χάλασε και σίγουρα δεν ήταν το fluo κίτρινο haute couture φόρεμα της, που χάζεψα και ζήλεψα και λάτρεψα! Αυτά είχα να σας πω για το εχθές...Η Σύλληψη!<br />Β. Σε άλλο επίπεδο και χωρίς να θέλω να συγκρίνω δυο πράγματα τόσο ανόμοια σας επισυνάπτω ένα βίδεο (δάνειο από την αγαπημένη φιλεναδούλα μου stoanamesa.blogspot.com) που όταν είδα σκέφτηκα ακριβώς την ίδια λέξη ..Η Σύλληψη, όμως!<br />Εντζόι...<br /><br /><br /><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1sGypc9l7BY&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/1sGypc9l7BY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-8278078953339340965?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-28133046952603009872009-03-20T09:30:00.000-07:002009-03-20T09:44:26.934-07:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CAz89gwPIBI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/CAz89gwPIBI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />Λοιπόν,<br />αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει<br />σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός<br />Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι<br />και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.<br /><br />Μα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν<br />ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν<br />Ήμουν εγώ στη φωτιά, ήμουν εγώ η φωτιά<br />είδα το τέλος με τα μάτια ανοικτά.<br /><br />Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη «φυλή» και τη «ράτσα»<br />προδομένη από μέσα, απ τους πιο πατριώτες<br />Να χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με τ όπλο στο στόμα<br />Τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή.<br /><br />Κάτω από ένα τραπέζι το θυμάμαι σαν τώρα<br />με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα<br />είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες<br />Μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.<br /><br />«Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν!<br />Τι ωραία που πέφτουν...»<br /><br />Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ τη Σμύρνη<br />στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα<br />κι ο άλλος, Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο<br />στα είκοσι επτά του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί.<br /><br />Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία<br />στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ άδειο ξενοδοχείο<br />Αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι<br />αύριο θα τραγουδάμε στης πλατείας τη γιορτή.<br /><br />Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης<br />είδα τα χέρια, τα πόδια πεταμένα στη γη<br />είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο<br />κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική<br /><br />Εδώ στην άσχημη πόλη που απ την ανάγκη κρατιέται<br />ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπας ζητάει<br />Ολυμπιάδες κι η χώρα ένα γραφείο τελετών<br />θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ.<br /><br />Τους είχα δει να γελάνει οι μπάτσοι κι απ την Ομόνοια<br />να πετάν δακρυγόνα στο πυροσβεστικό<br />Στο παράθυρο εικόνισμα, άνθρωποι σαν λαμπάδες<br />και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό.<br /><br />Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη Γραμμή<br />για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα<br />Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας η καημένη<br />ο Σολωμός με Armani και η καρδιά ανοιχτή.<br /><br />Δε θέλω ο εαυτός μου να ναι τόπος δικός μου<br />ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα ταν αγέννητη η γη<br />Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου<br />ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.<br /><br />Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας<br />του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα<br />διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού<br />τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο<br />Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής<br />έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς<br />μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω<br />δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.<br /><br /><strong>Πρώτη φορά ακούω αυτό το κομμάτι.<br />Κάτι μου έκανε.<br /><br />Α και σήμερα 20 Μαρτίου, είναι η Διεθνής Ημέρα της Γης. Όχι πως θα αλλάξει κάτι.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-2813304695260300987?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-10268161780302553632009-03-14T02:04:00.000-07:002009-03-14T02:58:41.134-07:00Μαλλί ξασμένο. Φτηνό κραγιόν να φεύγει από το περίγραμμα των χειλιών της. Το πρόσωπό της μαρτυρούσε τα χρόνια της. Και αυτή η γούνα; Σύμβολο μιας ξεπεσμένης Χρυσής εποχής. Πόσο μόνη νιώθει; Τρελά μόνη, σκεφτόμουν. <br /><br />Μπροστά στον κουλοχέρη, ο μοχλός είχε γίνει προέκταση του χεριού της. Μαραμένα φρουτάκια να καταβροχθίζουν τα ευρώ της που με μανία στοιχημάτιζε. Πατούσε τα κουμπιά με ζήλο, λες και θα αυξάνονταν οι πιθανότητες όσο πιο δυνατά τα πατούσε. Η εκτόνωση της. Αν τύχαινε και το μηχάνημα της επέστρεφε κάποια από τα πονταρισμένα, χαιρόταν με τον ήχο των κερμάτων. Αν συνέχιζε να καταβροχθίζει τα φράγκα της, ξαναπήγαινε στο μπαρ, να χαλάσει, μέχρι να στεγνώσει τελείως. Μονολογούσε κιόλας. Και κάπνιζε. Μόνη έμπαινε, μόνη έβγαινε. <br /><br />Τα «φρουτάκια» στις παλιές και μη μπυραρίες της Ισπανίας, μου έκαναν μεγάλη εντύπωση για την πληθώρα τους. Εμείς δεν τα έχουμε τόσο στην φόρα στην Ελλάδα, τους έλεγα και απορούσαν γιατί να είναι απαγορευμένα. <br /><br />Γιατί ίσως ο πωρωμένος μεροκαματιάρης σπαταλάει- έτσι απλά- το μεροκάματο σε μια βραδιά, δεν είναι λόγος; Όταν έχεις αυτό το κουσούρι, (γιατί τον άκρατο τζόγο ως κουσούρι το εκλαμβάνω και ως ανεξέλεγκτο πάθος), είναι πιστεύω μεγάλη πρόκληση το φρουτάκι δίπλα σου.<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/Sbt0YweFYLI/AAAAAAAAANE/bqoO2D6YjMA/s1600-h/luckygame.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/Sbt0YweFYLI/AAAAAAAAANE/bqoO2D6YjMA/s400/luckygame.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312968154090397874" /></a><br /><br />Το 2002, ο «νόμος Χριστοδουλάκη» απαγόρευσε τους κουλοχέρηδες σε κάθε ιδιωτικό χώρο, πλην των καζίνο. Ο νόμος όριζε ποινή φυλάκισης για τους παραβάτες τουλάχιστον 3 μηνών και επιπλέον χρηματικό πρόστιμο της τάξεως των 5.000 ευρώ.<br /><br />Ο «νόμος Χριστοδουλάκη» οδήγησε το 2006 σε καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καθώς παραβιάζει, μερικές από τις βασικότερες αρχές του κοινοτικού Δικαίου, όπως είναι <em>η ελευθερία διακίνησης εμπορευμάτων και υπηρεσιών εντός της Ε.Ε.. </em>(!) Ακούσατε, ακούσατε! Και είναι μια υπηρεσία που, δηλαδή, κρίμα και άδικο να εμποδίζεται. Παράλογο. Καχύποπτο. Δεν μας φτάνουν τα πρόστιμα για τους ανεξέλεγκτους ρύπους και η οικονομική επιτήρηση που έχουμε στο κεφάλι μας σαν χώρα… <br /><br />Το λοιπόν...<br />Με χρηματική ποινή ύψους 31.798,80 ευρώ την ημέρα απειλείται η χώρα μας, καθώς δε συμμορφώθηκε με την κοινοτική οδηγία για την άρση του νόμου 3037/2002 που απαγορεύει τα «φρουτάκια», οπουδήποτε, εκτός του καζίνο. (πηγή: http://www.tvxs.gr)<br /><br />Αν πέσεις σε αυτό το κείμενο, είσαι δεν είσαι τζογαδόρος, πες μου την γνώμη σου… Προσωπικά, ούτε ΚΙΝΟ, ούτε ξύνω, ούτε ΛΟΤΤΟ, ούτε τζόκερ.<br /><br />Καλότυχο σαββατοκύριακο,<br />καλημέρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-1026816178030255363?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-39475753497482171812009-03-09T12:17:00.000-07:002009-03-09T12:34:12.238-07:00<span style="color:#ff0000;">Άγγιξε, παίξε, νιώσε...</span><br /><br /><object height="225" width="400"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=3288753&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1"><embed src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=3288753&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=&amp;fullscreen=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="400" height="225"></embed></object><br /><a href="http://vimeo.com/3288753">GUTEN TOUCH</a> from <a href="http://vimeo.com/multitouchbcn">Multitouch Barcelona</a> on <a href="http://vimeo.com/">Vimeo</a>.<br /><br /><span style="color:#ff0000;">Η Multitouch - Barcelona, ομάδα ειδικευμένη στις interactive εμπειρίες, κάνει τον ψηφιακό πολιτισμό παιχνιδάκι στα χέρια μας...<br /></span><br />Αξιοθαύμαστο δημιουργικό ταλέντο, άψογα συγχρονισμένο στην ψηφιακή εποχή μας.<br />Χειροκροτούμε!<br />Υποκλινόμαστε μη σας πω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-3947575349748217181?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-45775748947489740002009-03-05T05:59:00.000-08:002009-03-05T06:01:58.231-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4tjBsl5hLIQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/4tjBsl5hLIQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />γιατί καλύτερα γαϊδαρος του Γραμματικού, παρά μηχανάκι στην Αθήνα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-4577574894748974000?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-90207514850566020482009-03-05T02:22:00.000-08:002009-03-05T08:15:52.755-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/Sa-rilS84dI/AAAAAAAAAMc/op-YNH-kjgI/s1600-h/artistic_hand.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 233px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/Sa-rilS84dI/AAAAAAAAAMc/op-YNH-kjgI/s320/artistic_hand.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309651096308605394" /></a><br />Και η ζωή συνεχίζεται. Ίδιες τηλεοπτικές σαβούρες, βυζαρούδες και μοντέλα γεροδεμένα στο βούρκο των ναρκωτικών, Πετρούλα και ξεβράκωμα, Καλομοίρες και Ρουβίτσες να πανηγυρίζουν από τώρα. Μια οικονομική κρίση να μας τρώει τα μυαλά και να την ξεχνάμε στα γεμάτα τσιπουράδικα της Καθαράς Δευτέρας. Ο Κώστας, ο Γιώργιος, η Αλέκα και τα άλλα παιδιά να ψάχνουν το σχέδιο απαλλαγής μας. Η χαβούζα της πολιτικής σε Ευρώπη και Ελλάδα, σε ΗΠΑ και ξείπα, μια απ΄τα ίδια. <br /><br />Θεοποιήσαμε τον εις διπλούν δραπέτη, ψάχνουμε στις ταράτσες μας το ελικόπτερο που θα μας πάρει απ΄την ακινησία της ζωής μας. Ούτε τα αμάξια δεν κινούνται. Φράκαραν στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και στις διαβάσεις. Σε λίγο θα κουτουλάμε μεταξύ μας. Την αμίλητη ανήμπορη γριούλα λυπάμαι. Στο αναπηρικό καροτσάκι της να ακούει την λεκτική διαμάχη πάνω από το κεφάλι της, μεταξύ θρασύτατου οδηγού μακρόκωλου αυτοκινήτου και περαστικού – μισοτρελού, όπως τον λένε, που βρίζει τον οδηγό επείδη στην στροφή πήρε σβάρνα το καροτσάκι και το στρίμωξε στην γωνιά. Μα από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, κύριε. Και καλά σε είπε ζώον και μακάκα. Εξάλλου στην ελληνική κοινωνία ο σεβασμός και η κατανόηση έχουν πεθαίνει. Αλληλοσεβασμός και κατανόηση. Στις σχέσεις, στο δρόμο, στην ουρά, στο φανάρι, στο σχολείο, στην ταβέρνα.<br /><br />Προσγειώθηκα Ελλάδα με μια αισιοδοξία μέχρι τον ουρανό. Και ας με προσγειώνουν ακόμα παραμένω αισιόδοξη. Μην κοιτάτε που γκρίνιαξα λιγάκι εδώ. Όλα καλά θα πάνε. Στο προσωπικό μου ημερολόγιο κλαίω για έρωτα. Για ήττα δηλαδή. Οπότε δικαιολογείται λίγη κατσουφιά. Μέχρι να πάρουμε πάλι τα πάνω μας.<br /><br />Μπορεί το ταξίδι μας στην Ισπανία να τελείωσε (για την ώρα), όμως κάτι νέο ξεκινά. Συνεχίζουμε να γράφουμε τα μικρά μας εδώ, γιατί αυτή η βαλίτσα πάει μακρυά.<br /><br />ΥΓ. Μην κατακρίνετε ποτέ το όνειρο κάποιου. Όσο και να διαφέρει απ’ το δικό σας. Είναι πολύ άσχημο, αλήθεια.<br /><br />ΥΓ.2 Το χέρι της φωτογραφίας θα μπορούσε να έχει πολλές ερμηνείες. Εγω του δίνω αυτή της άμυνας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-9020751485056602048?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-55097271257347133822009-02-21T00:54:00.000-08:002009-02-21T00:58:22.215-08:00καλημέρα...<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2_HXUhShhmY&hl=es&fs=1&color1=0xcc2550&color2=0xe87a9f"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/2_HXUhShhmY&hl=es&fs=1&color1=0xcc2550&color2=0xe87a9f" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-5509727125734713382?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-33942513250059891132009-02-16T19:00:00.000-08:002009-02-16T19:23:07.335-08:00<div align="justify"><br />“Αυτά τα λόγια τα αφιερώνω στους φίλους μου, τους Ιταλούς που αγάπησα.”<br /><br />Στην Ισπανία οι Ιταλοί είναι τόσο πολλοί όσο και τα αμέτρητα χαριτωμένα μυρμηγκάκια σε μια μυρμηγκότρυπα! Αν αυτή την τρυπίτσα την ονομάσεις Ισπανία και τα εντομάκια Ιταλούς θα δεις αυτό που βλέπω κι εγώ εδώ, στην Ιβηρική. Δεν είναι μόνο τουρίστες και επισκέπτες αλλά και φοιτητές σαν κι εμένα και φίλοι των φοιτητών και ξαδέρφια που δεν χάνουν ευκαιρία για επίσκεψη αλλά και μόνιμοι κάτοικοι που τα μαζέψαν και ήρθανε και πίσω δεν γυρίσανε.<br />Και αμέτρητοι καθώς είναι όλοι τους περιγελάμε για το πλήθος τους και τα στερεότυπα γύρω από τη φάρα τους και ότι δεν γίνεται να αποτελείς μέλος μια παρέας 5 ατόμων χωρίς οι 4 να είναι Ιταλιάνοι, την αργοπορία τους και την λατρεία της πίτσας!<br />Έτσι κι εγώ, χωρίς να αποτελώ καμία σχεδόν εξαίρεση όχι μόνο ζω με τις Σισιλιάνες αλλά συναναστρέφομαι και με καμιά 15αρια από δαύτους κάθε μέρα. Από κάτω μου μένουν 5 από την Καλάμπρια, νότια Ιταλία- γειτόνοι, εξαιρετικά παιδιά, τρώμε και πίνουμε μαζί και με τις δικές μου έχουν κι από ένα φλερτ! Στην διπλανή πολυκατοικία μένουν άλλες 8 σουσουράδες, του νότου και αυτές και λίγο πιο ψηλά ως την Πούλια. Και βγαίνουμε στα καφέ και στα μπαρ για να συναντήσουμε κι άλλους, μερικούς ακόμη από τη Νάπολη και τη Ρώμη, με τη χαρακτηριστική διάλεκτο που κοροϊδεύουν όλοι οι υπόλοιποι μακαρονάδες. Και μετά μαζί με τα ποτά έρχονται και αυτοί του Βορρά, οι πιο άνετοι και κυριλέδες από τη Φλωρεντία και το Μιλάνο και τη Βενετία ως την Τεργέστη. Καημό το έχω που από την Τοσκάνη κανέναν δεν γνώρισα να με μάθει το κρασί, μα ελπίζω στο μεγάλο μου ταξίδι στην Ιταλία να γνωρίσω έναν και να με ζαλίσει με τα κοκκινωπά ζεστά αρώματα του. Αχ!<br />Αυτό το ποστ θέλω λοιπόν να το αφιερώσω στους Ιταλούς φίλους μου, που τόσο γρήγορα ταίριαξα μαζί τους και μοιράστηκα ταξίδια και εκδρομές, πιώματα και φαγάκια και τραγούδησα ταιριάζοντας τους στίχους -που δεν ήξερα, με τις νότες τις ιταλικής κιθάρας.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303596432995426978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 247px; CURSOR: hand; HEIGHT: 293px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SZoo2yy4oqI/AAAAAAAAAMU/laKi8yRQHFw/s320/italy.gif" border="0" /></p><p align="justify"><br />Έμαθα από τους Ιταλούς τόσα πράγματα σε 6 μήνες! Έμαθα και τις γεύσεις τους και για όσα θα μαγειρεύω από δω και πέρα θα τους μελετάω σε κάθε πιάτο. Βλέπεις έχουν κι αυτοί χίλια καλούδια και αν λίγο ανακατώνεσαι με τις μαγεριές, λωλαίνεσαι. Από τις δικές μου τις ζουζούνες έμαθα για τις ρικότες. Λέω «τις ρικότες» γιατί είναι τρεις, σαν αδερφές. Ρικότες όλες αλλά πολύ αλλιώτικες. Η μια είναι η αλμυρή, που τη βάζουν στην «πάστα α λα Νόρμα», η άλλη είναι η ψημένη που την βάζουν σε ραγού και σε κρεατικά κοκκινωπά και δεν λιώνει με τίποτα! Όπως την κόψεις, την τρίψεις, έτσι θα τη βρεις. Έχει μια υγρασία που της δίνει ένα άρωμα βαρύ μα συνάμα φρέσκου μανιταριού, την τρώω σκέτη εννοείται. Και η τρίτη η μικρότερη, η γλυκιά, που γεμίζουν τα Κανόλι, γλυκάκια σαν ρολάκια γεμισμένα με ρικότα γλυκιά ή σιρόπι σοκολάτας. Και οι τρεις είναι υπέροχες! Μετά δοκίμασα κι άλλα τυράκια, προσφορά των γειτόνων, όπως το πεκορίνο που καμία σχέση δεν έχει με αυτό που ήξερα εγώ για πεκορίνο. Βάζανε αυτοί το τυρί, συνδύαζα εγώ το κρασί, που κάτι σκαμπάζω. Το πεκορίνο το φάγαμε συνοδεία ενός ξυνόμαυρου (και με Merlot νομίζω ότι μπορείτε να πιείτε) και γέμισε η ψυχή μου γεύση. Για την παρμεζάνα δε λέω κουβέντα, τα λόγια είναι περιττά. Έπειτα από τα τυράκια, έμαθα και για κρασάκια που επίσης ιδέα δεν είχα, όπως το Lambrusco. Ένα χρώμα, γλυκό ρόδο και μια μυρωδιά φρουτένια καλοκαιρινή. Μου δείξανε και την πολέντα, ζυμαράκι του Βορρά, τόσο φτωχό στα υλικά και τόσο γενναιόδωρο στο στόμα! Μετά να και το προσούτο και το καρπάτσιο στα δέματα των μαμάδων που κατέφθαναν! Μετά ζυγίστηκα και είχα πάρει 8 κιλά.<br />Είπα να σταματήσω να τρώω και να μάθω και τίποτα άλλο για την ιταλική κουλτούρα και γνώρισα τις μελωδίες τους. Μου βάλανε να ακούσω Lucio Batisti, από τον οποίο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έχει ξεπατικώσει τη μουσική του «Πριν το τέλος». Πολύ όμορφα λόγια έχει και το αυθεντικό και το δικό μας- η ξεπατηκωσούρα- δε λέω. Γνώρισα και τον άλλον, που πολύ διάσημος είναι στην Ιταλία , τον Luciano Ligabue και άκουσα το τραγούδι που έχει γραφτεί για μένα και τον καημό που έχω αναφέρει σε προηγούμενο ποστ. Ο συγκεκριμένος τραγουδάει στυλ Πάριου, αλλά σε πιο ροκ μορφή με μακρύ μαλλάκι και δερμάτινα και χωρίς τους μπάλους για την Νάξο και την Πάρο. Μετά έμαθα και λόγια απ’έξω και από εκείνη τη μέρα άρχισε μια ιδιαίτερη σχέση με μένα και τα ιταλικά. Γιατί αυτό το τραγούδι ήταν στην πολύ αρχή, τώρα το μιλάω πολύ το ιταλικό! Έμαθα και άλλα 4 τραγούδια που πολύ τα ένιωσα και το ένα θα το βάλω σε λινκ, αν τα καταφέρω, στο τέλος του ποστ. Έμαθα επίσης το πού πέφτει κάθε ιταλική πόλη στο χάρτη, ποιο είναι το πιο in θέρετρο διακοπών για χειμώνα και καλοκαίρι, έμαθα να τραγουδάω Ραφαέλα Καρρά (μου ψιθυρίσανε και μερικές από τις πομπές της), πολλές αλήθειες για τη Μαφία, αν και οι πολλοί αρνούνται ότι είναι πραγματικά επικίνδυνη- άλλοι μου είπαν ότι δεν υπάρχει και είναι αστικός μύθος, και έμαθα και πως λένε τον πλαστικό του Μπερλουσκόνι, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να αποκαλύψω το όνομά του, για ευνόητους λόγους. Παρακαλώ για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε μαζί μου στέλνοντας προσωπικό μήνυμα. Ευχαριστώ. Να συνεχίσω και να το κλείσω το θεματάκι, γνώση πολλή μου δώσανε οι Ιταλιάνοι και πόσα κοινά βρήκαμε, από λέξεις μέχρι έθιμα και τραγούδια του γάμου! Εδώ να πω ότι στην Ιταλία τον υδραυλικό τον λένε υδραυλικό. Φοβερό;!<br />Viva Italiaaaaaaaaaa!<br /><br /><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mpqwtBzhiw0&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mpqwtBzhiw0&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-3394251325005989113?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-8739530599815845682009-02-04T08:36:00.000-08:002009-02-04T08:45:12.030-08:00<em>«Έπρεπε να πάρω την ζωή στα χέρια μου και όταν έφτασα εκεί που ήθελα είδα πως τίποτα δεν μου ανήκει. Ούτε καν εσύ. Και με τα χρήματα τι μπορώ πια να αγοράσω; Κάθε εικόνα είναι προέκταση μιας άλλης. Η ελευθερία μου η αλυσίδα ενός άλλου. Κι απ’ όλα τα σπίτια που διασχίσαμε κανένα δεν ήταν δικό μου. Δεν έχω τίποτα. Μένει μόνο να περάσουμε αυτά τα σύνορα. Με οποιοδήποτε τρόπο. Και θα αγαπήσεις μαζί μου τον ανοιχτό ουρανό. Γιατί η γη είναι πιο όμορφη από μας…»</em><br /><br />Ανοίγω ξαφνικά τα μάτια μου. Κοιτάζω από το παράθυρο. Ανατριχιάζω. Το βλέμμα μου γεμίζει άσπρο. Σύννεφα πυκνά, παντού. Είναι ωραίο να πετάς. Οι σκέψεις σου γεμίζουν ουρανό και απέραντο. Κράτησα μονάχα τους δύο τελευταίους στίχους του Κωνσταντίνου Βήτα. Άφηνα πίσω μου την Μαδρίτη. Με καλωσόριζε ξανά η Βαλένθια και το δωματιάκι μου. Κάθε τόπος σπίτι μου, λένε κάποιοι ταξιδεμένοι. Αυτό γεύτηκα με την εμπειρία του Εράσμους. <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SYnFfkmQcdI/AAAAAAAAAME/zBDAz4AeSjE/s1600-h/81439500.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 286px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SYnFfkmQcdI/AAAAAAAAAME/zBDAz4AeSjE/s320/81439500.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298983582768853458" /></a>Ξαφνικά θα ανοίξω τα μάτια μου. Και θα είμαι Ελλάδα. Στο σπίτι βάση σε λίγες μέρες. Αυτό που πάντα με περιμένει με όλη του την αγάπη και την υπομονή. Είναι υπέρτατο αγαθό να έχεις οικογένεια. Τι μας λες τώρα, θα μου πεις. Κι όμως, τα δεδομένα μερικών είναι η έλλειψη κάποιου άλλου. Και σε αυτή την μεταβατική φάση, αφιερώνω τις σκέψεις μου σε αυτούς που με στηρίζουν μεγαλόκαρδα όλα αυτά τα χρόνια. Για να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω. Και η μαμά σιγανά και ήρεμα συνειδητοποιεί πως η μικρή, πάει πια, πέταξε. Και καμαρώνει και εύχεται κρυφά να γυρίσω κοντά της. Πέντε χρόνια τώρα τους λείπω εξάλλου. Πήρα την ζωή στα χέρια μου, έκανα τις επιλογές μου έχοντας τους καλύτερους χορηγούς. Πώς να μην είμαι ευγνώμον; Θα καταφέρω ποτέ να ανταποδώσω; Να το το παραλληρηματάκι…<br /><br />Αύριο χαιρετώ τους νέους φίλους μου. Τελευταία ομαδική, ισπανική φιέστα. Βίβα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-873953059981584568?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-37808011553583938612009-01-28T12:21:00.000-08:002009-01-28T12:59:53.920-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EIyEAeF7vJg&hl=es&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EIyEAeF7vJg&hl=es&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Τα σπίτια φυτρώνουν κι αυτά, σαν τα λουλούδια<br /><br />Μαραίνονται κι αυτά με τα χρόνια, σαν τα λουλούδια<br /><br />Άμα παίζαμε το βίντεο της ζωής μας γρήγορα θα μέναμε εκστατικοί<br /><br />Μπαίνεις για πρώτη φορά στο σπίτι σου αγκαλιά, στα χέρια μόλις γεννιέσαι<br /><br />Βγαίνεις μετά αγκαλιά, στα χέρια ή με το καρότσι<br /><br />Μετά με τα παπούτσια σου τα πρώτα, μετά με ένα παιχνίδι στο χέρι<br /><br />Και ένα σκούφο μέχρι τα μάτια και το άλλο χέρι στο χέρι των γονιών<br /><br />Μετά κρατάς μια σάκα, μετά μόνο τα κλειδιά και ένα πουλόβερ<br /><br />-Πού ήσουνα τόσες ώρες, άσε με μάνα<br /><br />Κι από κει και μετά όλο κάτι κρατάς<br /><br />Την πρώτη σου βαλίτσα για την εκδρομή<br /><br />Τον πρώτο σου έρωτα τον φέρνεις σπίτι όταν λείπουν οι δικοί σου<br /><br />Μετά κρατάς το παιδί σου, εσύ και το φέρνεις<br /><br />Μετά κρατάς τους δικούς σου που μεγάλωσαν και τους πας όπου θέλουν<br /><br />Μετά κρατάς το στόμα σου κλειστό και λες λίγα<br /><br />Μετά κρατάς τα έπιπλα για να περπατήσεις<br /><br />Όλα από μια πόρτα, περνάνε<br /><br />Όλα περνάνε<br /><br />Η ζωή η ίδια είναι ένα πέρασμα<br /><br />Περνάς καλά; Να περάσεις καλά<br /><br />Περαστικός, "περαστικός ήμουν"<br /><br />Έτσι έπρεπε να λέει ο έρωτας όταν έρχεται και σε βρίσκει απροειδοποίητα και εμείς του λέμε<br /><br />"Περάστε" <br /><div align="justify"><br /><br /><br /><br />Σε λίγες μέρες θα γυρίσω στο σπίτι μου. Θα φύγω από αυτό το σπίτι μου, το ισπανικό της συγκατοίκησης και θα γυρίσω στο άλλο. Όχι σε αυτό που πέρασα τα τελευταία δυο χρόνια μου, στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τους πιο δικούς μου ανθρώπους, τους φίλους μου, τον άνθρωπό μου. Όχι, ούτε στο άλλο της Άνω πόλης , που μπήκα στα 18 και μαζί με τα 8 φιλαράκια μου τα περνούσαμε φίνα, ακούγοντας τα "απαγορευμένα" από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα του γείτονα Σάββα- βαρύ μάγκα και σεκλέτη. Ούτε σε αυτό θα γυρίσω. Θα γυρίσω σε αυτό που με πήγαν μωρό, στα χέρια. Στο σπίτι μου. Και ίσως αργότερα να πάω σε ένα άλλο σπίτι, σπίτι μου θα το κάνω κι αυτό. Πολλά σπίτια, πολλές φιγούρες, επισκέπτες, συγγενείς, ο έρωτάς μας, όλα μένουν μαζί μας. Μέχρι να μετακομίσουμε. Τι από όλα να πάρω μαζί μου; Τι να πρωτοπάρω; Από τη Θεσσαλονίκη κουβάλησα ένα φορτηγό πράγματα, τους φίλους που μου απόμειναν και ένα καημό, ασήκωτο. Τα αγαπώ και για αυτό τα πήρα μαζί μου. Τον καημό και τους φίλους πιο πολύ απ' όλα. Στην Ισπανία ήρθα με μια βαλίτσα και θα φύγω μάλλον με δυο. Μαζί μου κι αυτά, στο σπίτι μου που είναι 60 τ.μ. όλα θα τα χωρέσω. Στη ζωή μου όλα, στο μυαλό μου για πάντα.<br /><br />Άλλη ζωή ξεκινάω σε λίγες μέρες. Μεγάλο πέρασμα. Περαστικά μου. </div><div align="justify">Όλα περνάνε. Καλά να περνάτε. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-3780801155358393861?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-70767685984309821832009-01-25T22:22:00.000-08:002009-01-25T22:55:24.220-08:00<div align="justify"><br /></div><div align="justify"><a href="http://www.siciliaorientale.com/files/images/marchio-regione-sicilia.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 224px; CURSOR: hand; HEIGHT: 280px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.siciliaorientale.com/files/images/marchio-regione-sicilia.JPG" border="0" /></a> Μεγάλη ιστορία της συγκατοίκησης μου. Στο μέλλον, κάθε φορά που θα αναφέρομαι στην διαμονή μου στην Ισπανία, πάντα θα έχω στο μυαλό μου τις δυο σισιλιάνες που μοιράστηκα μαζί τους το σπίτι της οδού Σαν Πέδρο Μεζόνζο. Κανένα μήνα πριν φύγω από την Ελλάδα, γνώρισα μέσω του φατσοβιβλίου τη Σ. και αμέσως πήρα τα πάνω μου έχοντας μια σιγουριά και μια άτυπη εγγύηση που έλεγε να ψάξουμε μαζί για σπίτι με την άφιξη μας. Εκείνη θα ερχόταν στην πόλη μαζί με μια άλλη συμφοιτήτρια και φίλη της από την Κατάνια και οκ, τα ψιλοταιριάξαμε μιλώντας από το μσν και φαινόταν πολύ νορμάλ, την φίλη πάλι ούτε ζωγραφιστή δεν την είχα δει. Άκου πράγματα τωρα να λες ότι ταιριάζεις με κάποια που αρχικά είχες δει μόνο τη φωτογραφία της. Και πολύ λανθασμένα βέβαια, γιατί η Σ. πέρα από το ότι είναι κορίτσι, δεν έχει τίποτα κοινό με μένα, ούτε καν νούμερο παπουτσιού, ζυγίζει μόλις 39 κιλά και τρώει μοσχάρι ψητό με ξύδι. Η άλλη, Φ. -επίσης τίποτα κοινό , εκτός από το νούμερο παπουτσιού και το ότι είναι κορίτσι. Εγώ περίμενα δυο Ευρωπαίες, με τον αέρα της Ιταλιάνας «ντίβας», με τα ταξίδια τους και τους χειμώνες στην Cortina D’ Ampezzo, με τη μόδα και την Ιταλική Vogue για βίβλο, και γνώρισα δυο τσούπρες από τη Σικελία με τους πλαστικούς κρίκους και γκλιτεριστό χείλος που πιο εύκολα τις έκανες του Ανατολικού μπλογκ. Ωστόσο κούκλες ζωγραφιστές! Με τα πολλά βρήκαμε σπίτι την άλλη κιόλας μέρα. Άντε λέμε να τακτοποιηθούμε… Δεν ήξεραν να αλλάζουν ούτε τα σεντόνια, καμία ιδέα από σφουγγάρισμα για να μην αναφερθώ στο καθάρισμα του μπάνιου, που δεν ήξεραν καν ότι «γίνεται». Περνούσαν οι μέρες, έβγαιναν κι άλλα, λίγο η μια τσιγκούνα, η άλλη χαμπάρι από οικιακή οικονομία, τσακωνόντουσαν κιόλας κι εγώ στη μέση- η καλύτερα στην άκρη- να της χαζεύω και να γελάω! Πώς να θυμώσεις με κάποιον που δεν ξέρει; Άλλωστε μου ήταν αρκετό που βρισκόμουν εδώ και δεν είχα κανένα λόγο να χαλάσω όλο αυτό το παραμυθάκι που φτιαχνόταν κάθε μέρα. Τον πρώτο μήνα δε, συνέχεια έξω, να γυρνάμε σπίτι ξημερώματα, τύφλα από κακής ποιότητας αλκοόλ και να μαγειρεύουν «πάστα» γιατί οι τρελοιταλιάνες δεν ζουν ούτε μέρα χωρίς μακαρονικό. Αρχίσαμε να αγαπιόμαστε, να λέμε για έρωτες και να κλαίμε, να πίνουμε για να ξεχνάμε, να χορεύουμε Ραφαέλα Καρρά. <div><br /><div align="justify"><div>Και έρχεται η μέρα των επισκεπτηρίων και καταφθάνει οι οικογένεια της Ταμπούρλου (μετάφραση του επιθέτου). Δεν το είχα ξαναζήσει, παναγία μου γέλια! Βουβά, μη με καταλάβουν! Μπαμπάς με καπαρντίνα ως το πάτωμα- δουλεύει στο Ιταλικό Δημόσιο(γιατί όχι και για τη μαφία) , μαμά με ίδιους κρίκους σαν της κόρης σε άλλο χρωματάκι, θεία ανύπαντρη στα –ήντα με δικό της facbook account, τιρκουάζ σκιά μέχρι το φρύδι και ένα στόμα μεγάφωνο και ξωπίσω τους δυο φίλες της συγκατοίκου, οι οποίες μείνανε μαζί μας ένα μήνα! Η μία όλη μέρα μέσα στο ψυγείο- από τότε μου κόλλησε και το συνήθειο και πάω κάθε απόγευμα στο σουπερμάρκετ, γιατί έπρεπε να κάνω ανεφοδιασμό -ενώ η άλλη να κλείνεται στο υπνοδωμάτιο με τη «σοκολατίτσα της» και να μην βγαίνει ούτε για κατούρημα. Τα ναρκωτικά πρέπει να είναι πολύ ακριβά στην Κατάνια, γιατί εδώ τα ψώνιζε όπως οι Ισπανοί στα Ζάρα με τις εκπτώσεις. Με αυτούς τους επισκέπτες στο μεγάλο και φιλόξενο σπιτικό μας γνώρισα το «μοναδικό» ιταλικό μενού. Οι άνθρωποι σου λέω, τρώνε πρώτα μακαρόνια ( με οποιαδήποτε σάλτσα), μετά για δεύτερο πατάτες στο φούρνο, μετά τη σαλάτα και στο τέλος ψωμί. Σκέτο ψωμί. Ναι, ακριβώς έτσι και με αυτή τη σειρά. Και έχει πάει 12 το βράδυ και πίνουν και το εσπρεσάκι τους. Έπινα κι εγώ στην αρχή, μόνο μετά το μεσημεριανό για τη χώνεψη- γαρίδα το μάτι όλη νύχτα. Δεν ήμουν συνηθισμένη στον καφέ βλέπεις. Τότε.<br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 48px; CURSOR: hand; HEIGHT: 48px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.gravatar.com/avatar/a6cd85b7ba8b10b2b7e70fc1070f0e98?s=48&amp;d=identicon&amp;r=G" border="0" /><br /><div align="justify">Ήρθαν κι άλλοι πολλοί επισκέπτες τους, περίμενα κι εγώ πολύ κόσμο αλλά κάτι οι δουλειές κάτι οι κρίσεις πανικού, μόνο η μικρή μου θεία τα κατάφερε μέχρι το Σαντιάγο. Και μπαίνανε που λες, και βγαίνανε και όλο κάτι περίργο κάνανε, το σημείωνα εγώ και ακόμη γελάω. Από τα κορυφαία, σκάει η 27χρονη αδερφή της Σ. με τον «έτσι» και μια ξαδέρφη παραμάσχαλα. Να σημειωθεί ότι κάθε φορά που έρχεται κάποιος κάθομαι και βγάζω μενού και μαγειρεύω από το προηγούμενο βράδυ, γιατί είπαμε μόνο πάστα και μοσχάρι με βαλσάμικο οι σισιλιάνες, αλλά δεν το λέω με παράπονο, τα θέλει ο κώλος μου και το ευχαριστιέμαι όσο πάει. Τρώμε λοιπόν, νομίζω για κυρίως είχα λαζάνια –νοστιμότατο το ραγού του κιμά- και ξεκινάει μια συζήτηση στο τραπέζι για το ότι η συγκάτοικος δεν είχε κάνει ποτέ δουλειές στο σπίτι και να λογομαχούν χαριτωμένα με την αδερφή για το ποια κάνει τα λιγότερα. Το είπα ότι είναι 27; Το είπα. Πάει η ευλογημένη να πλύνει στο χέρι, ούτε κουβέρτα τόση ώρα μέσα στη μπανιέρα, και τα απλώνει ωραιότατα με τα νερά όπως ήταν μουσκίδι. Ποταμάκια, να στάζουν τα ρούχα στο ξύλινο παρκέ μας - το οποίο η ιδιοκτήτρια πατάει με τις μύτες όταν μας επισκέπτεται- και το ζώο να μην έχει πάρει χαμπάρι. Έτσι και το αντίκριζα αυτό πριν δυο χρόνια, το λιγότερο θα ήταν να ρίξω τόσα καντήλια και φωνές που μάλλον θα τα φορούσε βρεγμένα κι ακόμη θα έτρεχε. Αλλά τώρα, όχι αγαπημένοι μου φίλοι, τα πήρα τα ρουχαλάκια, τα έστυψα, πέρασα και τη σφουγγαρίστρα και έχει μείνει η άλλη να με κοιτάει σα χάνος...Ντροπή βρε κοπελιά, κοιτάει και το παλικάρι που σε νόμιζε νοικοκυρά, επειδή ξέρεις να κάνεις ομελέτα με πατάτες- όχι δεν το υποτιμώ, θέλει κι αυτό την τέχνη του. </div></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7076768598430982183?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-47101118992841384612009-01-24T18:58:00.000-08:002009-01-24T19:13:11.754-08:00<div align="center">Σου μιλάει. Δεν μουγκρίζει δυο κουβέντες. Συζητάει και σου δίνει πληροφορίες. Σε διευκολύνει. Χαμογελάει, πως το λεν;!<br /><p align="center"> Είναι ο ταξιτζής της Βαλένθιας και της Ισπανίας γενικότερα.<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXvV_x4MElI/AAAAAAAAAL0/KBwKZAfkPxw/s1600-h/Big_Yellow_Taxi_2_by_scottwills.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5295061078601634386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXvV_x4MElI/AAAAAAAAAL0/KBwKZAfkPxw/s320/Big_Yellow_Taxi_2_by_scottwills.jpg" border="0" /></p></div></a><p align="justify">Μπορεί η βραδινή ταρίφα να είναι 6€, μα αν είναι για τέτοια κούρσα κάθε φορά, τα δίνω και χιλιοευχαριστώ κιόλα που με φέρατε έτσι ευχάριστα σπίτι μου. Τα βρώμικα ταξί σπανίζουν. Η μουσική πάντα χαλαρή, ποτέ στην διαπασών. Εγώ που έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται την «διαδικασία» του ταξί, γιατί πολλές φορές ρισκάρεις ή την ηρεμία σου ή το άγχος σου, τώρα πιάνω την ψιλή κουβέντα μαζί τους και ξέρω πως ωραία θα τα πούμε. </p><div align="justify">Απόψε λοιπόν, πριν κατέβω από το ταξί, λέω στον καλό κυριούλη: </div><div align="justify">-Επειδή είναι οι τελευταίες μου μέρες στην πόλη σας, θα ήθελα να σας πω ένα μπράβο για το γεγονός ότι, όλοι είστε πάντα χαρούμενοι και καλοπροαίρετοι. Δεν το συναντάς αυτό σε όλες τις χώρες.</div><div align="justify">-Μα ναι κοπέλα μου, είπε γελαστά, αν δεν δώσεις λίγη alegria στους ανθρώπους δεν θα πάρεις κιόλας.<br />Τι είπε ο άνθρωπος;<br />Αν δουλεύαμε όλοι με αυτό το σκεπτικό, δεν θα δουλεύαμε ουσιαστικά… </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-4710111899284138461?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-78539263007711999572009-01-24T13:19:00.000-08:002009-01-24T13:23:50.272-08:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXuGuWlDVKI/AAAAAAAAALs/MfJacJ4iJ6c/s1600-h/milk.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294973917797242018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 288px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXuGuWlDVKI/AAAAAAAAALs/MfJacJ4iJ6c/s320/milk.jpg" border="0" /></a></div><div align="justify">Παρασκευή βράδυ, ώρα 22:50. Έχω μόλις ξυπνήσει από μεσημεριανό ύπνο (η έννοια βιολογικό ρολόι δε σημαίνει τίποτα πια για μένα) μετά από το τρελό ξενύχτι για τη δημιουργία μιας μακέτας-εργασία σχολής, την οποία έφτιαξα δυο φορές γιατί είμαι παιδί με φιλότιμο και επίσης θεωρώ οτι η προσπάθεια πρέπει να εκτιμάται περισσότερο από κάθετι άλλο. Anyway, έξω ένας αέρας με τρελά μποφόρια και μια βροχή-ψιχάλα κατοστάρικο, Τί να κάνω κι εγώ, παρασκευιάτικο μέσα δε μένω, κάνω και διαμαρτυρία στο «σήμερα λέω να μη βγω» γιατί τελειώνουν οι μέρες και θα τα μαζεύω σιγά σιγά, οπότε..δεν πάς ένα σινεμά; λέω. Πάω, απαντάω. Και πολύ καλό μου ακούστηκε κιόλας. Είναι αλήθεια, οτι δεν έχω επισκεφτεί πολλές φορές το σινεμά σε αυτούς τους 6 μήνες μου εδώ. Μόνο 3 φορές έχω πάει, και αυτό γιατί δεν το ευχαριστιέμαι. Εγώ, που μέχρι και το Zoolander στο σινεμά το έχω δει!! Την πρώτη φορά πήγα σχεδόν σε έκσταση γιατί θα έβλεπα και Γούντι Άλεν με Χαβιέ Μπαρδέμ και Πενέλοπε Κρούζ και γυρίσματα σε Βαρκελώνη και όσο να το πεις, βόηθησε και η ιντερνασιοναλ κοριτσοπαρέα μου, την αποθέωσα τη βραδιά. Γιατί την πρώτη φορά, όλα τα παράβλεψα, ένεκα των παραπάνω λόγων..Μετά όμως; Ξύνισε το γάλα. Άντε δεν πειράζει που η αίθουσα είναι 5x3, ούτε που τα ποπ κορν τα ψήνετε με κακής ποιότητας ηλιέλαιο, ούτε καν βουτηράκι, ούτε που δεν έχετε πάγο για την Coca Cola, ούτε που τα καθίσματα δεν είναι αριθμημένα και οκ, το Χάρβυ Μίλκ το βλέπεις και χωρίς το Dolby Digital, και έχω πάψει να γκρινιάζω κιόλας και αχάριστη δεν είμαι με τη ζωή μου πια! ... όμως… Γιατί ρε παιδιά μεταγλωττίζετε τον Σον Πένν; Τον Χιού Γκράντ γιατί; Δηλαδή , όχι απλά κρίμα ..έγκλημα! Αφού μια χαρά τα έχουμε χωρίσει στην Ευρώπη και λέμε Γερμανικός Κινηματογράφος (ναι, έχουν μεταγλωττίσει και το «Οι ζωές των Άλλων»), Γαλλικός Κινηματογράφος, Ιταλικός κλπ κλπ..Δηλαδή μόνο η σκηνοθεσία είναι; Το κείμενο δε σας λέει τίποτις; Γιατί αν μπορούσαν να κάνουν όλοι τις ανάσες του Χιού Γκράντ και τα κοψίματα στην χαρακτηριστική Α-γ-γ-λ-ι-κ-ή προφορά του, δεν θα ήταν και κανένας μεγάλος ηθοποιός, ένα ντομπλαδόρος της κακιάς ώρας θα ήταν που θα κρατούσε τα λόγια του Μπερνάλ, για παράδειγμα. Αντίστοιχα ο ισπανικός λόγος που είναι γεμάτος βωμολοχίες δεν μπορεί να μεταφραστεί και όμως γίνεται. Ευτυχώς όχι στην Ελλάδα. Εδώ θέτω το εξής ερώτημα και παρακαλώ όποιος ρημαδοδιαβάσει αυτό το κείμενο να μου απαντήσει. Γιατί σε όλη την Ευρώπη, εκτός από την Πορτογαλία και την Ελλάδα μεταγλωττίζουν τις «αλλοδαπές» ταινίες και σειρές; Πώς αγάπη μου ιταλιάνικη, έχεις δει «Φιλαράκια»; Το how you doin’ πώς το αναπαράγεις δηλαδή; Come staaaiiii? Και αν θες πες μου, ότι γελάς το ίδιο. Τόλμα. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να είσαι 40 και να μην έχεις ακούσει ποτέ τη φωνή του Πατσίνο ή του Μάλκοβιτς, για να μην αναφερθώ στις μοναδικές ταινίες «ατάκας» που μας χαρίζει η αγγλική. Πώς να μιλήσουν μετά αγγλικά οι Ιταλοί και οι Γάλλοι; Λογικό που δεν ξέρουν και δεν είναι να το γελάς. Ενώ οι Πορτογάλοι μια χαρά. Ροδάνι.<br />Τώρα αυτό το από πάνω ήθελα να πω ότι είναι παρένθεση για το ποιοι λόγοι συνηγορούν στο να μην πηγαίνω σινεμά αλλά κάθε φορά που συζητώ για την μεταγλώττιση των ταινιών, με πιάνει μια μανία ξερολίασης, γιατί ειλικρινά πιστεύω (να και τώρα με πιάνει) ότι έχω δίκιο. Σταματήστε τα μεταγλωττισμένα. Δε νομίζω ότι επειδή η γιαγιά μου δεν βλέπει να διαβάσει τους υπότιτλους από τις ταινίες, της στοιχίζει περισσότερο από όσο ενός Ιταλού 50χρονου που δεν ξέρει ούτε πως είναι το «τι κάνεις» στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά κλπ κλπ κλπ.<br />Με τα πολλά για να κλείσω, θα πω ότι πήγα στο σινεμά, το οποίο βρίσκεται στον αποκάτω δρόμο, μπήκα να δω το “Changeling”, ή αλλιώς “El intercambio” και εκεί που έχει αρχίσει να ψήνεται το πράμα για τα καλά (σε αντίθεση με τα ποπ κορν, που κάθε φορά χάλια ψημένα είναι αλλά κάθε φορά παίρνω, όπως και αναψυκτικό χωρίς πάγο) κόβεται και το ρεύμα ένεκα του ανεμοστρόβιλου! Ταινία γιοκ, «περδόνα τσίκος, μανιάνα» ..πάει και η απαγωγή και το καπέλο της δεκαετίας του 1930, που τόσο πολύ πήγαινε στην Τζολί..πάω και εγώ..τι να κάνω δεν ήξερα, να καμωνόμουνα καλύτερα, η παρέα απρόθυμη για πιώμα, έκλειναν και τα μπαρ… Σκατούλες. Γυρίσαμε σπίτι με μια ολόζεστη μπαγκετούλα από το 24ωρο ψιλικατζίδικο, την απογεμώσαμε με ένα καπνισμένο τυράκι γίδινο, καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε… Έχει πάει 4 και το μάτι δεν κλείνει μα αντίθετα βλέπει ακόμη κι αυτά που δεν φαίνονται τη μέρα. Σκόνη στο πάτωμα , παίρνω την ηλεκτρική, οι Σισιλιάνες «συγκάτοικες» φωνάζουν τους γείτονες Ιταλούς του νότου και βλέπουν μια ταινιούλα..εγώ μαζί με τη σκούπα βάζω και πλυντήριο. Ξανακόβεται το ρέυμα. Αρχίζω τα καντήλια, στα ελληνικά , έρχεται το ρεύμα, αποτελειώνω, ρίχνω και ένα σφουγγάρισμα, μετά ντουζάκι, ζεστό γάλα και νάνι. </div><br /><div align="justify">Να χ**ω την Παρασκευή μου μέσα. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7853926300771199957?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-16220471882395785902009-01-23T08:26:00.000-08:002009-01-23T09:22:54.615-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXn16J_-2VI/AAAAAAAAALM/Fa7SwGg25gY/s1600-h/oceanografico.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXn16J_-2VI/AAAAAAAAALM/Fa7SwGg25gY/s320/oceanografico.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294533216416225618" /></a><br />Tο πάρκο «Ωκεανογράφικο», ένα από τα μεγαλύτερα ενυδρεία της Ευρώπης, συγκαταλέγεται στα must c της Βαλένθιας.<br /><br /><br />Ότι έκανα σαν μικρό παιδάκι όταν το επισκέφτηκα περιττό να το πω. Καρχαρίες πάνω από το κεφάλι μου σε ενυδρείο-θόλο, ψάρια, ψάρια, ψάρια, χρώματα, πλασματάκια αεικίνητα αλλά και βραδυκίνητα. Ο θαλάσσιος ελέφαντας μου έκανε την πιο μεγάλη εντύπωση. Τι κήτος ήταν αυτό; Βαρύ ζώο το άτιμο. Αλλά αυτά τα μουστακάκια του, τα δοντάκια του και τα μικροσκοπικά ποδαράκια του το μετέτρεπαν στον αγαθό γίγαντα που όλοι συμπαθούν. Πιο κάτω δύο φάλαινες, άσπρες, τεραστίων διατάσεων. Η μια παιχνιδιάρα, η άλλη νωχελική και μελαγχολική, κοιτούσε από τα κάγκελα μιας πορτούλας.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXn32PzLIII/AAAAAAAAALc/pe7hsLVLtAI/s1600-h/oceanografico---253x320.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 253px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXn32PzLIII/AAAAAAAAALc/pe7hsLVLtAI/s320/oceanografico---253x320.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294535348276895874" /></a><br />Φώκιες! Μαμά, είδα φώκιες σου λέω! Η μια μάλιστα με ακολουθούσε στο τζάμι. Για τρία ολόκληρα δευτερόλεπτα. Τις είδα και στην λιμνούλα τους. Αραχτές. Και οι πιγκουίνοι; Τι σου λένε; Παρεμπίπτοντος, το Μαδαγασκάρη 2 μας διασκέδασε πολύ, κι ας την είδαμε στα ισπανικά, μιας και είπα πιγκουίνοι.<br />Επίδειξη δελφινιών. Πάνω από 12 πρέπει να ήταν τα πανέξυπνα αυτά θηλαστικά. Φωνητικές ικανότητες, κίνηση, σκέρτσο, συγχρονισμός. Η σχέση τους με τους εκπαιδευτές φαινόταν τόσο ξεχωριστή. Παίζει να χλαπάκιασαν πάνω από 3 κιλά ψαράκια το καθένα, αλλά πώς αλλιώς να τα ευχαριστήσουν για αυτό το μοναδικό θέαμα που προσέφεραν;<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXn3FcSPYiI/AAAAAAAAALU/1iTR61nXUMg/s1600-h/DSC02738.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXn3FcSPYiI/AAAAAAAAALU/1iTR61nXUMg/s320/DSC02738.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294534509814833698" /></a><br /><br />Ωραία όλα αυτά τα εντυπωσιακά. Και σε αυτά θα μείνω. Γιατί το -αιχμαλωσία ή αφανισμός η μοίρα που επιφυλάσσει ο άνθρωπος στα ζώα- μου έκατσε στο στομάχι μετά από σχόλιο στον <a href="http://perastikos.blogspot.com/2009/01/blog-post_22.html">Περαστικό</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-1622047188239578590?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-41259501430082221962009-01-22T09:36:00.000-08:002009-01-23T09:17:02.914-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXiw_dMmASI/AAAAAAAAAK8/ZXljHG3l8NY/s1600-h/n526498679_859801_3987.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXiw_dMmASI/AAAAAAAAAK8/ZXljHG3l8NY/s400/n526498679_859801_3987.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294175966189715746" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXivVz5MNUI/AAAAAAAAAKk/tPmPRV9ZsUM/s1600-h/n1353243103_120398_5606.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXivVz5MNUI/AAAAAAAAAKk/tPmPRV9ZsUM/s400/n1353243103_120398_5606.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294174151216215362" /></a><br /><br />Ciudad de las artes y las ciencias ή στα ελληνικά, η πόλη των τεχνών και των επιστημών.<br /><br />Δημιούργημα του Βαλενθιάνου αρχιτέκτονα Καλατράβα. Σε ταξιδεύει έτη μπροστά. Σε εμπνέει, το λιγότερο να το φωτογραφίσεις και το περισσότερο να σκηνοθετήσεις την, επιστημονικής φαντασίας, ταινία σου. <br /><br />Τα τρία βασικά κτίρια, (Palacio de las artes, Hemisferic, Museo de las ciencias) περιτριγυρίζονται από καταγάλανες πισινούλες, ποδηλάτες, επισκέπτες με φωτογραφικές μηχανές ανά χείρας και από ντόπιους που κάνουν τον καθημερινό τους περίπατο.<br /><br />Φιλοξενούνται εκθέσεις σε αυτά, και οπτικοακουστικό υλικό που συνδιάζει την ψυχαγωγία με την μάθηση.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXivvLcaV5I/AAAAAAAAAK0/bxMDpnj8X4A/s1600-h/P1020388.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXivvLcaV5I/AAAAAAAAAK0/bxMDpnj8X4A/s400/P1020388.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294174587034687378" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXivfC1aDmI/AAAAAAAAAKs/JG5IjxOaTlg/s1600-h/n1353243103_120352_4664.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXivfC1aDmI/AAAAAAAAAKs/JG5IjxOaTlg/s400/n1353243103_120352_4664.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294174309845700194" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-4125950143008222196?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-34159378593551398212009-01-20T10:41:00.000-08:002009-01-23T09:20:42.860-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXYcX6rQUaI/AAAAAAAAAKc/A6P3R0nIoIU/s1600-h/DSC03744.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXYcX6rQUaI/AAAAAAAAAKc/A6P3R0nIoIU/s320/DSC03744.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293449609233846690" /></a><br />Retro-Flex. Patch works ζωγραφισμένα και κάθε καμβάς ένα παζλ ρετρό, πολύχρωμο και ποπ. Οι φιγούρες των μαέστρων της ποπ Andy Warhol, Tom Wesselmann κ.ά, περιτριγυρισμένες με industrial design, παλιές διαφημίσεις και κόμικ, βλ. Τεν Τεν. <br /><br />Το όνομά του είναι Maestro Yago, είναι από την Βαλένθια και εκθέτει έργα του στην galeria rosalia sender.(C./ Mar 19) <br /><br />Έτσι για να διακοσμήσουμε λιγάκι το μπλογκάκι μας.<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXYcGvEuU-I/AAAAAAAAAKU/rHBbFR4gW1E/s1600-h/DSC03743.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXYcGvEuU-I/AAAAAAAAAKU/rHBbFR4gW1E/s320/DSC03743.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293449314061669346" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXYb6TPksDI/AAAAAAAAAKM/-GOFkSJdjTc/s1600-h/DSC03741.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXYb6TPksDI/AAAAAAAAAKM/-GOFkSJdjTc/s320/DSC03741.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293449100432551986" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXYbs5-RylI/AAAAAAAAAKE/wTiXE6Zrbp8/s1600-h/retroflexth.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 238px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SXYbs5-RylI/AAAAAAAAAKE/wTiXE6Zrbp8/s320/retroflexth.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293448870310824530" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-3415937859355139821?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-5927721872085933862009-01-16T06:49:00.000-08:002009-01-16T14:54:27.707-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lwQmDvuORY0&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/lwQmDvuORY0&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />-Ένιωσα τόσο απελευθερωμένη, σαν να πέταγα και γω.<br />-Τι αθώα φιλιά.<br />-Τι αγνά βλέμματα.<br />-Γιατί να μην είναι πάντα απλή η αγάπη;<br />-Γιατί έχουμε πολύπλοκο μυαλό ίσως.<br />-Μα η αγάπη είναι συναίσθημα, δεν πρέπει να την βάζουμε στα καλούπια της λογικής.<br />-Ναι αλλά είμαστε άνθρωποι. Γεμάτοι ανασφάλειες και ατέλειες.<br />-Θέλω να κλάψω από χαρά...<br />-Δεν φοβάμαι να σου πω ότι σε αγαπώ και ότι είσαι από τα πιο ξεχωριστά πρόσωπα της καρδιάς μου.<br />-Δεν θέλω να σε χάσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-592772187208593386?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-61831669377049600482009-01-10T04:12:00.000-08:002009-01-26T15:51:51.328-08:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWiRJ_MmShI/AAAAAAAAAJ0/koldPvMFI9s/s1600-h/c.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289637363115772434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWiRJ_MmShI/AAAAAAAAAJ0/koldPvMFI9s/s320/c.jpg" border="0" /></a> Στις 5 Γενάρη οι ισπανοί γιορτάζουν τη μέρα των Μάγων Βασιλιάδων, ναι του Βαλτάσαρ, του Μελχιόρ και του Γκασπάρ. Εδώ τα δώρα στα παιδάκια τα φέρνουν οι τρεις μάγοι με μεγάλες παρελάσεις και άρματα, που στο τέλος γίνονται ένα μεγάλο καρναβάλι (μπλιάξ).<br />Το εκπληκτικό είναι οι μάγοι στο Σαντιάγο φτάνουν με τρένο! Ναι, βέβαια. Και πάνε και στήνονται στο σιδηροδρομικό σταθμό -σύσσωμη η οικογένεια- και περιμένουν τους μάγους πάνω στα άρματα. Μετά, όπως κάνουμε το 15αυγουστο στα νησιά την περιφορά της εικόνας, έτσι κάνουν γύρω γύρω σε όλη την πόλη, μέχρι να φτάσουν στο δημαρχείο, που τους υποδέχεται ο δήμαρχος και η δημαρχέσα και οι υπόλοιποι των Κοινών. Με άλογα και πανοπλίες η ακολουθία των Μάγων και από πίσω το ξελιγωμένο, από το περπάτημα, παιδικό τσούμο να περιμένει τις καραμέλες που πετάνε οι «βασιλείς» και να οι σερπαντίνες και τα κονφετί και τα κλάξον και οι αφροί(ναι, του καρναβαλιού)..Υπερθέαμα.<br />Και για του λόγου το αληθές, η παρακάτω φωτογραφία με το αστυνομικό όχημα είναι από την παρέλαση τις 5ης Γενάρη στο ιστορικό κέντρο της πόλης του Σαντιάγου. Μα αν, αντί για αφρό, είχε κόκκινη μπογιά και σπασμένα τζάμια θα μπορούσα κάλλιστα να αναφέρομαι σε ένα ελληνικό περιπολικό που βρίσκεται σε κάποιον από τους δρόμους των Αθηνών και της Περιφέρειας, μέρες που είναι. </div><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289637721961518274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 287px; CURSOR: hand; HEIGHT: 203px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWiRe4AF1MI/AAAAAAAAAJ8/nCiCHgL1QCA/s320/a.jpg" border="0" /><br />Βέβαια, μόλις η παρέλαση τελειώσει τα παιδάκια πάνε για νάνι και οι ενήλικες γεμίζουν τα μπαρ και τα πίνουν μέχρι το πρωί. Τόσο κόσμο δεν είχα ξαναδεί στην πόλη από τον Άυγουστο. Πολύ μου άρεσε. Όπως μου άρεσε και το σπρέι στα τζάμια του περιπολικού από τα 6χρονα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-6183166937704960048?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-14748200549776101262009-01-04T08:35:00.000-08:002009-01-04T08:48:40.152-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWDoUlEBJhI/AAAAAAAAAJs/bTzFfOI2COo/s1600-h/to.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287481402776954386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWDoUlEBJhI/AAAAAAAAAJs/bTzFfOI2COo/s320/to.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Στα ισπανικά καφέ-μπαρ σερβίρουν ωραιότατα σάντουιτς (μαμά θέλω κι εγώ σαν του ίΤς) διαχωρίζοντας τα σε δυο κύριες κατηγορίες :bocadillos, εννοώντας το μακρύ ψωμάκι και sandwitch, εννοώντας το τετράγωνο. Τα γεμίζουν με τα jamon τους, με τόνο και λαχανικά (σ.σ vegetal), με chorizo (σαν σαλάμι αέρος με μια πορτοκαλοκόκκινη χρωστική και πιο όξινη γεύση),με μπακαλιάρο ενίοτε..<br />Το πιο χαριτωμένο τους σάντουιτς λοιπόν, ονομάζεται (συνήθως) mixto especial ή mixto de casa και είναι και το πιο τσουπωτό! Απ’ όλα έχει μέσα, ζαμπόν , τυράκι, ντοματούλα (παρεμπιπτόντως μια νόστιμη ντομάτα δεν έχω φάει στην Ισπανία, και καλά θα μου πεις «κοπελιά είναι χειμώνας, αλλά θα σου πω ότι είμαι εδώ από τον αύγουστο και επίσης θα σου πω ότι ανανάδες και πιτάγιες έχουνε μια χαρά μυρωδάτα, μια ντοματούλα ταπεινή δεν έχουνε-κόκκινη από εξω, άσπρη από μέσα), μαρούλι και για την κορυφή ένα ολοστρόγγυλο τηγανητό αυγουλάκι! Και πιάνει ο μπουφετζής το ψημένο ψωμί και χαράζει ένα κύκλο, όσο ο κρόκος του αυγού..και βγάζει τον κρόκο πρώτη μούρη στην ταράτσα! (βλ.εικόνα). Ο ψωμένιος αυτός κυκλάκος είναι η πρώτη σου μπουκιά! </div><br /><div align="justify">Χειροκροτούμε εμφάνιση σάντουιτς! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-1474820054977610126?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-16654942197609752602009-01-02T15:12:00.000-08:002009-01-23T09:17:45.296-08:00<div align="justify">Πρωτοχρονιά στην Βαλένθια. </div><div align="justify">Το έθιμο έλεγε <strong><em>σταφύλια </em></strong>στην αλλαγή του χρόνου. Δώδεκα. Σε κάθε χτύπο της καμπάνας ένα. Αντί για τσαμπί λοιπόν, πηραμε τα κολονάτα μας ποτήρια και μαζευτήκαμε στην πλατεία Ayundamiento , μαζί με όλο το αλλοδαπό, μιας και εμείς αλλοδαπά είμαστε σε αυτή την πόλη. Τα μπουκάλια σαγκρίας και οι σαμπάνιες στο πάτωμα, σε πλαστική πάντα σακουλίτσα. Η καμπάνα άρχισε να χτυπά, η κατάποση των σταφυλιών ξεκίνησε με ζήλο. Περίσσιο. Κάθε χτύπος και ένα σταφύλι. Στα πέντε είχα πνιγεί. Τα υπόλοιπα εφτά τα πέταξα στον αέρα κάνοντας μια ευχή...</div><div align="center"><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287244274899754466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWAQp64eHeI/AAAAAAAAAI8/8Vt6j22GvIk/s320/doce-uvas.jpg" border="0" /><br /><p align="justify">Και ενώ εμείς γιορτάσαμε την πρωτοχρονιά, στην Γάζα τα κλάματα και οι φωνές δεν έχουν τελειωμό. Η διαμαρτυρία που παρακολούθησα στην Βαλένθια ήταν σιωπηλή. Ανατριχιαστικά βουβή. Κεριά, πανό, μηνύματα που παλεύουν να ταξιδέψουν και να ευαισθητοποιήσουν.</p><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287245298904013346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 343px; CURSOR: hand; HEIGHT: 264px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWARlhmHGiI/AAAAAAAAAJE/paX6r_5pfz8/s320/DSC02461.JPG" border="0" /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287246016842996834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWASPUIGnGI/AAAAAAAAAJM/ixVCaovLsHA/s320/DSC02455.JPG" border="0" /><br /><br /><p></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287247673546531586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWATvv1AYwI/AAAAAAAAAJU/mf_ccphZPAU/s320/DSC02469.JPG" border="0" /> <p align="center"><br />***<br /><br />Νευρίαζα με τις ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες και τις τιμές στα κεράκια. Αυτή την φορά όμως δεν νευριάσα. Γέλασα με την θεία έμπνευση. Κεράκι ηλεκτρικό που ανάβει με λεφτό, δεν είχα ματαδεί. Δηλαδή, βάζεις 10 σεντς, ανάβει ένα. Βάζεις 50 σεντς ανάβεις 5. Με 2 ευρουλάκια άναψες 20 κεριά! Εντυπωσιακό; Είσαι και large, είσαι και φωταγωγικός. </p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287247998505055122" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWAUCqZJ85I/AAAAAAAAAJc/YKYngCSrFMA/s400/DSC03678.JPG" border="0" /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287248169568542242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SWAUMnp3niI/AAAAAAAAAJk/YiWVuZ3x1ZQ/s320/DSC03679.JPG" border="0" /><br /><p align="center">Τι άλλο θα σκαρφιστούμε παναγίτσα μου;</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-1665494219760975260?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-53008007241046046862009-01-01T13:14:00.001-08:002009-01-10T04:25:07.590-08:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SV1I7-i_KNI/AAAAAAAAAIs/c9mCR0jkJIY/s1600-h/sagr.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286461732842055890" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SV1I7-i_KNI/AAAAAAAAAIs/c9mCR0jkJIY/s320/sagr.jpg" border="0" /></a> Τρίγωνα κάλαντα σκόρπισαν παντού… αλλά τίποτα δεν άκουσα! Ένεκα που ήμανε μακριά, στα εξωτερικά, για Χριστούγεννα αλλιώτικα..χωρίς μελομακάρονα και μπακλαβάδες.<br />Χριστούγεννα στην Βαρκελώνη είπαμε να κάνουμε φέτος με την αγαπημένη μου Ερασνέλλα και τη μικρή της (μας ρίχνει ένα κεφάλι) αδερφή. Στουμπώσαμε δυο κόκκινες βαλιτσουλίτσες και να ‘μαστε στην πρωτεύουσα της Ισπανίας των Καταλανών .Η ιδανική πόλη να φωτογραφήσεις και να φωτογραφηθείς, αυτή που σου δίνει τα πιο όμορφα κάδρα και δεν σταματάς τα φλας...</div><p align="justify"><br /></p><div align="justify"></div><p align="justify"><br /> </p><div align="justify">Η Βαρκελώνη των 1000 και μια φωτογραφίων... Kούκλα η πόλη, αν και παραήταν στολισμένη με λαμπίδια. Φίσκα στον κόσμο, πατείς με πατώ σε το βράδυ στις Ράμπλες(βγάζεις και μια φωτογραφία με το άγαλμα του κολόμβου από πίσω), κάθε καρυδιάς καρύδι σε γιορτινό περιτύλιγμα αλλά και κακής ποιότητας αρσενικά βλέμματα που κοιτούσαν εξερευνητικά.<br /></div><p align="justify"><br /> </p><div align="justify">Είναι που οι καθολικοί την έχουν την παραμονή των Χριστουγέννων την πιο ιδιαίτερη μέρα τους, με τα της οικογενείας και φαγητό στο σπίτι, δείπνο με τους πιο δικούς σου ανθρώπους. Αν λοιπόν, δεν έχεις μανούλα και μπαμπά στη Βαρκελώνη ή έστω πρώτα ξαδέρφια που μεγαλώσατε μαζί παίζοντας στις αλάνες, μάλλον θα καταλήξεις να τρως στο πιο τουριστικό –από τα ελάχιστα ανοιχτά- εστιατόριο της πόλης. Και καλά να το διασκεδάσεις, γελώντας με τη λάθος επιλογή, αν είσαι όμως λίγο «μη μου άπτου» και γκρινιαρόκωλος, σου λέω καλύτερα να πας πουθενά αλλού. «Παραμονή» για την bloody μοσχαρίσια, ρίγανη με χοιρινό και όχι το αντίστροφο, πατάτες φούρνου από την προηγούμενη και μια υγρή πίτσα,(κλικ, μια φωτογραφία στην πίτσα) που την είδαμε σαν το μεσσία. Και να φανταστείτε ότι απ’ έξω οι πελάτες φαίνονταν ευχαριστημένοι… Χα! Και για επιδόρπιο…; Μπήκαμε σε ένα «παραδοσιακό» στην όψη καφέ-ζαχαροπλαστείο που θύμιζε κάτι από Ελλάδα. Θα μπορούσες να τον παρομοιάσεις και με τον «Κρίνο» της Αιόλου. Είχε και τα γλυκάκια του σε μια βιτρίνα, αλλά μάλλον διαλέξαμε την πιο μπαγιάτικη τάρτα σμέουρων . Από τα πίσω τραπέζια να και τα ελληνικά! Τίγκα στον Έλληνα η πόλη, αγαπημένος προορισμός των ομογενών μας η Βαρκελώνη. Το επιβεβαίωσε και το πούλμαν του “Zorbidi’s tours”(κλικ και φλας στο Ζορμπίδη) που βρήκαμε σταθμευμένο στην παραλία της Barcelonetas , ανήμερα τα Χριστούγεννα. Εκεί να δεις φωτογραφίες...Εικόνες τις χειμωνιάτικης Μεσογείου... Πρώτη μου φορά έκανα Χριστούγεννα σε παραλία..το ευχαριστήθηκα κιόλας! Τα απομυθοποίησα με την ευκαιρία όλα αυτά τα χριστουγεννιάτικα έθιμα και τα κλισέ- που ωστόσο σταματάνε μετά το μεσημεριανό στις 25 Δεκέμβρη, και δεν έχεις τι να κάνεις, και τελικά πας σινεμά με τα ξαδέρφια σου… </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286463307761828210" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 163px; CURSOR: hand; HEIGHT: 206px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SV1KXplHwXI/AAAAAAAAAI0/a4QKDeIUxqA/s200/vespa.jpg" border="0" /> <p align="justify">Αρχοντική η Βαρκελώνη και με βροχή και με ήλιο. Περπατάς στα όμορφα στενάκια με τα σιδερένια μπαλκόνια που κρέμονται τα απλωμένα ρούχα, εκεί που φωτογραφιζόταν η Penelope Cruz ως Christina, στο τρίπτυχο που αποτελούν με τη Vicky και τη Barcelona . Φωτογραφίζεσαι και συ , στα καφέ της, στη Rambla, σε κόκκινες βέσπες και μικρές αυλές, στο πάρκο Guel -με την φημισμένη σαύρα και τα χρωματιστά σπασμένα κομμάτια από πλακάκια που κάθονται τόσο ταιριαστά το ένα δίπλα στο άλλο, φτιάχνοντας ένα μωσαϊκό από lego. Ένα παζλ, που καταλήξαμε ότι μπορεί και να αγγίζει το κιτς, αλλά δεν του το λες του αρχιτέκτονα αν σκεφτείς τη δουλειά!Όχι μόνο στο πάρκο δηλαδή. Έκανε και μετά ..και μετά… βλέπεις και τη Sagrada Familia, το Casa Battlo (που μοιάζει με ένα τεράστιο στρουμφοσπίτι),την Pedrera με την υπέροχη στέγη (μην πάτε Χριστούγεννα ή την επομένη, είναι κλειστά). Όλα αυτός τα έκανε. Και συνεχίζεις το sightseeing και κάνεις τις βόλτες σου στο Passeo de Garcia και ανεβαίνεις μέχρι το πάρκο Montjuic, με τα μαγικά σιντριβάνια, που τα φωτάκια τους χορεύουν με το ρυθμό κλασικής μουσικής, και να και τα μουσεία! Τόσος πολιτισμός και τέχνη με τα μάτια στραμμένα σε όλη την πόλη, αφού το πάρκο έχει μια θέα μέχρι τη θάλασσα..<br />Θα μπορούσα να γράφω ώρες για αυτά που είδα στη Βαρκελώνη, για την κεντρική αγορά της και τις γεύσεις από τα εξωτικά φρούτα που γαργάλησαν τον ουρανίσκο μου, για τους ταξιτζήδες της, το μετρό και τους πλανόδιους πωλητές, για τα εστιατόρια της και τα μπαρ που προτιμούν να πηγαίνουν οι Καταλανοί και τα άλλα που πάνε οι επισκέπτες, για την εξωτική παραλία της –που παραμένει εξωτική και το Δεκέμβρη με τα φώτα του Casino και τα luxurious hotels, τους άντρες και τις γυναίκες της, τον ήλιο και τον ουρανό της...Την ευχαριστήθηκα!<br />Μα είμαι σίγουρη ότι θα έχω να γράψω πολλά και για όσα δεν έχω δει ακόμη, γι’ αυτό υπόσχομαι να ξαναπάω σύντομα και να σας πω τα υπόλοιπα..<br /><br /><br /><br />ΥΓ. Όταν βρεθείτε στη Βαρκελώνη να πάτε για φαγητό στο “Rita Rouge”,(θυμηθείτε να βγάλετε πολλές φωτογραφίες στον κόκκινο καναπέ, στη βάση του τοίχου που παριστάνει μια γυναίκα, τη Ρίτα με το διαπεραστικό βλέμμα). Fusion κουζίνα και εξαιρετικά φιλικό service. Ιδιαίτερες γεύσεις και ωραία κοκτείλς. Χαιρετίσματα στον αγαπητό Jerlic, (ή κάπως έτσι).<br />Restaurante Rita Rouge, calle Carme 33, πίσω από την κεντρική αγορά της πόλης.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-5300800724104604686?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-53022654648428853252008-12-14T16:14:00.000-08:002008-12-21T14:28:07.570-08:00<div align="center"><span style="color:#000000;">Αrt-graffiti στους τοίχους της Γρανάδας</span>, που σαν τουρίστας και νέος σίγουρα θα θαυμάσεις. Οι ντόπιοι ωστόσο δεν έχουν την ίδια γνώμη και παραπονιούνται βλέποντας graffiti σε χώρους με πολιτιστική αξία.</div><div align="center"><br /></div><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Ακολουθούν αυτά που ξεχώρισα</span><span style="color:#cc0000;">...</span></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279804671760424754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWiYBe6XzI/AAAAAAAAAHc/e7N1VthmkVQ/s400/DSCN0278.JPG" border="0" /></div><div align="center"><span style="color:#3333ff;"><strong>Vespa mon amour</strong></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong></div><div align="center"><br /></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279805054786598882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWiuUXd9-I/AAAAAAAAAHk/BDP-tV2rAnA/s400/DSCN0288.JPG" border="0" /><span style="color:#993399;"><strong>Girly Lollipop</strong></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#993399;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#993399;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#993399;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#993399;"></span></strong></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279810505378011554" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWnrlZumaI/AAAAAAAAAH8/WpPOecUOBJA/s400/DSCN0287.JPG" border="0" /> <p align="center"><span style="color:#009900;"><strong>Tropical Bird Drinking<br /></strong></span></p><div align="center"></div><br /><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279806063450588466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWjpB7tBTI/AAAAAAAAAHs/0s2gPwxV3nM/s400/DSCN0328.JPG" border="0" /><span style="color:#333333;"><strong>Τα πρόσωπα</strong></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#333333;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#333333;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#333333;"></span></strong></div><div align="center"></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279804228031443394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWh-MdrccI/AAAAAAAAAHU/cRhqmVJZmy4/s400/DSCN0333.JPG" border="0" /><span style="color:#666600;"><strong>Streets of magic</strong></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#666600;"></span></strong></div><div align="center"></div><div align="center"><strong><span style="color:#666600;"></span></strong></div><div align="center"><span style="color:#666600;"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279806753440462770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWkRMWG97I/AAAAAAAAAH0/BnQ5SZBWlKk/s400/DSCN0377.JPG" border="0" /></strong></span></div><div align="center"></div><div align="center"><span style="color:#cc6600;"><strong>Όταν κοιτάς από ψηλά...</strong></span></div><div align="center"><span style="color:#cc6600;"><strong>Το χωριό που ονειρεύτηκα<br /></div></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-5302265464842885325?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-17905120866887561042008-12-13T15:28:00.000-08:002008-12-13T15:49:30.131-08:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279421455155598130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SURF14YgEzI/AAAAAAAAAHE/LGlnMyvlbPc/s400/n526498679_819202_9045.jpg" border="0" /><br /><div align="center"><span style="color:#ff9900;">Η χάρη του έφτασε ως την Βαλένθια...</span></div><div align="center"><span style="color:#ff9900;">Μα τι λέω, και πιο μακρυά έχει φτάσει. Τέλος πάντων!</span></div><div align="center"><span style="color:#ff9900;">(η ποιότητας της φωτογραφίας δεν βοηθάει)</span></div><div align="center"><span style="color:#ff9900;"></span></div><div align="center"><span style="color:#ff9900;">Πιστέψτε με, μοιάζει πολύ.</span></div><div align="center"></div><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SURF_rb2wiI/AAAAAAAAAHM/BuC0dLnLzN0/s1600-h/untitled.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279421623478698530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 136px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SURF_rb2wiI/AAAAAAAAAHM/BuC0dLnLzN0/s200/untitled.bmp" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-1790512086688756104?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-8221492805720061492008-12-13T09:40:00.000-08:002008-12-15T03:18:17.835-08:00<div align="justify">Love is in the air, ακούγεται στο bar... Κοιτάζω γύρω μου, ο κόσμος χαμογελάει, ψιλοτραγουδάει. Πού είναι, λέει, το love? Οι φίλοι μου, οι γνωστοί και άγνωστοί μου, άλλες ουσίες μαγικές αναπνέουν στον αέρα της Ελλάδος τις τελευταίες μέρες... </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Love is in the aiiiirr, συνεχίζει το κομμάτι... Ρίχνω ξανά μια συνοφρυωμένη ματιά γύρω μου. Βλέπω 17χρονα παιδιά να πειράζονται και να αστειεύονται. Σκέφτομαι τον όμορφο μικρό, που δεν υπάρχει εξαιτίας μιας άρρωστης, απαίδευτης, εξουσιαστικής και ψυχανόμαλης σφαίρας. Μάλλον έχω γίνει ευάλωτη, σκέφτομαι, μετά από τόσο πληροφοριακό βομβαρδισμό.<br /></div><div align="justify">Μετά<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUQYsyG1f7I/AAAAAAAAAGs/_6dNnoWYu7w/s1600-h/n532227779_1771927_16.jpg"></a> από την βροχή βγαίνει ο πιο όμορφος ήλιος, λένε. Αυτόν τον ήλιο περιμένουν τα παιδιά ξανά. Και μιλάω για τον πορτοκαλοκίτρινο ήλιο, τον αυθεντικό - για να προλάβω τυχόν πράσινο υποννοούμενο.<br /></div><div align="center"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279819007548203410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWvaedEIZI/AAAAAAAAAIE/N10podohlfc/s400/DSCN0271.JPG" border="0" /><br /><div align="justify">Σαν αυτόν που μας είχε περικυκλώσει μαγικά στον δρόμο για την Γρανάδα... Αυτό το χρώμα, τόσο έντονο, μα και ευγενικό με τα μάτια μας, ταίριαζε εκπληκτικά με τις μουσικές του St Germain και των Thievery Corporation που ακούγαμε στο αμάξι. Οι ισπανικές πινακίδες περνάνε γρήγορα από μπροστά μας. Valencia, Murcia, Lorca, Granada. Σε ένα λοφίσκο ένας πλαστικοποιημένος, πιθανόν, ταύρος στέκει καμαρωτός. Θέαμα ψαρωτικό οταν το κοιτάς από μακρυά.</div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279819965555934626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 274px; CURSOR: hand; HEIGHT: 215px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWwSPT6BaI/AAAAAAAAAIM/ksYOn5hNoxo/s320/n532227779_1771925_9728.jpg" border="0" /><br /><div align="justify">Το ταξίδι στο παρελθόν ξεκινά, στην Γρανάδα των παλιών, καλοδιατηρημένων κτηρίων, με τα πλακόστρωτα και την αραβική αγορά, το ποταμάκι και τον περίπατο που δεν θές να τελειώσει. Η περιοχή Albayzin θυμίζει το χωριό που ονειρεύτηκα. Δρόμοι, σκαλοπάτια, σπιτάκια, πορτούλες της γιαγιάς του παραμυθιού και της φλούδας πορτοκαλιού, που βάζει στην ξυλόσομπα για να μυρίσει το σπίτι. Κάπως έτσι. Το Albayzin, αναγνωρισμένο από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, κοιτά το απέναντι εντυπωσιακό παλάτι και φρούριο Αλάμπρα. Περπάτησα στους κήπους του, θαύμασα την ισλαμική αρχιτεκτονική και κατηφόρησα ξανά προς την πόλη, για να γευτώ ροζέ κρασί και καλό κρέας Ανδαλουσίας.<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279820275447044978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUWwkRvtG3I/AAAAAAAAAIU/8Wz5Eem-AOk/s400/DSCN0295.JPG" border="0" /></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279381256612588930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUQhSBI_rYI/AAAAAAAAAG8/0HOYBN2XbE4/s320/n1388852958_30165920_1154.jpg" border="0" /> <p align="center">Love was in the air till then...<br /><br />Μετά ήρθε ο κουκουλοφόρος, έσπασε την τζαμαρία του μαγικού μαγαζιού που χαρίζει ταξίδια αναψυχής, πλάκωσαν τα ΜΑΤ και τα κανάλια, οι αντιεξουσιαστές και οι αναρχικοί, παραλίγο να ξεχάσουμε το παιδί στο ζόρι μας να ρίξουμε ευθύνες και τώρα, μέτρα τις πληγές, προχώρα μπροστά, βούτα στην καθημερινότητά σου, μα μην ξεχνάς αυτό που σε τάραξε τόσο τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη 2008... </p><p align="center">Salud </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-822149280572006149?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-23584456486309071442008-12-12T03:05:00.000-08:002008-12-12T03:38:08.162-08:00Kαλημέρα μικρές μου ταξιδεύτρες-πλανεύτρες..<br /><br />Σίγουρα τα παρακάτω δεν ταιριάζουν στο μικρό σας τετραδιακι- τερατακι τσέπης αλλά αν ήσασταν εδώ και παρακολουθούσατε από κοντά ..τα γεγονότα κ έχοντας πια δημοσιογραφική ταυτότητα θα ΕΠΡΕΠΕ κάτι να σημειώσετε..<br />Αυτοονομάζομαι ο ανταποκριτής από Αθηνά και σας παραθέτω τα παρακάτω..<br /><br /><div align="justify"><br />Στην Αθηνά, από την αρχή της εβδομάδας επικρατεί τουλάχιστον χάος….πορείες, διαδηλώσεις πένθους για τον Αλέξη, πυροβολισμοί, γνωστοί άγνωστοι, φωτιές, πετροπόλεμοι, δακρυγόνα, ανεκπαίδευτοι μπάτσοι, αδικαιολόγητοι χούλιγκανς ,οργισμένοι πολίτες… γέμισαν σε χρόνο μηδέν το κέντρο της πρωτεύουσας…<br />Στην αρχή απόρησα αυτή είναι η πραγματική εικόνα της χωράς μου.. ;Ο Αλέξης ήταν μονό η αφορμή για μια αλυσιδωτή αντίδραση των καταπιεσμένων- αγανακτισμένων από τα συνεχή πολιτικά σκάνδαλα πολιτών;… Όμως άφησα στη άκρη τα αναπάντητα ερωτήματα μου, έτσι και αλλιώς τα γεγονότα έτρεχαν πιο γρήγορα από την σκέψη μου , και παραδόθηκα στο πλήθος… ΄΄ Πίστεψα και άφησα για άλλη μια φορά τη φωτιά να με αγγίζει ξανά…΄΄ Κατέβηκα κ εγώ στις πορείες που διαλαλούσαν κάποιοι ειρηνικές… κάθε άλλο…βία κ αναρχία παντού στο κέντρο…</div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278859596521808610" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 241px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SUJG1Z3YIuI/AAAAAAAAAGk/jIzUYyLhSJ4/s320/clip_image002.jpg" border="0" /><br /><br /><div align="justify"><br />Κάπου στη ομόνοια κοντά στο μετρό, αποφάσισα να φύγω γιατί είδα μπροστά μου φωτιές και τα πράγματα αγρίευαν πολύ όσο πλησιάζαμε στη βουλή, κάποιοι μέσα από την πορεία με εμπόδισαν ‘σύντροφοι μην σπάτε την πορεία, μην αφήνετε την κυβέρνηση του Καραμανλή να μας νικήσει ‘… Σύντροφοι;;;; κυβέρνηση Καραμανλή;;;<br />- την κάνω με ελαφρά σύντροφοι να μου λείπουν τα παιχνίδια με την ξεθωριασμένη μπάμπουσκα σας….είπα κ κατέβηκα βιάστηκα τα σκαλιά του μετρό…<br />ξαφνικά η πόρτα από πίσω μου κλείνει ..από τα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται μια ξύλινη γυναικεία φωνή ’λόγω των επεισοδίων, ο σταθμός θα παραμείνει κλειστός, ο συρμός θα περνάει χωρίς στάση από το σταθμό ομονοίας και πανεπιστήμιου, παρακαλέστε να εξέρθετε από το σταθμό’<br />-τι λες κοπελιά αφού μόλις έκλεισες την πόρτα, μετρό δεν έχει, πώς να φύγω η μικρή επαρχιωπούλα; Σκέπτομαι και τρέχω προς έναν securita που βλέπω στην απέναντι γωνία…- είναι ανοικτή για λίγο ακόμα η έξοδος εκεί ..και μου δείχνει με το χέρι του μια έξοδο πλημμυρισμένη από κόσμο..<br />-καλά αυτός μέσα στην υπόγα θα κάτσει; σκέπτομαι τρεχάτη προς την μονή έξοδο…που να ήξερα ότι και εγώ μέσα θα κάτσω για τουλάχιστον ένα μισάωρο να του κάνω παρέα…<br />Εκεί πάνω στη ηρωική έξοδο…μπάτσοι με IQ σκατών πέταξαν δακρυγόνο μέσα στη είσοδο του μετρό…φοβούμενοι μάλλον μη βγουν από μέσα από το μετρό άρτια πολεμικά εκπαιδευμένα play Mobil χούλιγκαν….</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Αέρας πουθενά, η πόρτα κλείνει… ο λαιμός σου καίει κ τα μάτια σου απλά δεν υπάρχουν ,το τσούξιμο απίστευτο.. πανικός!</div><br /><br /><div align="justify"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><strong>ΜΕΙΝΑΜΕ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ</strong> μέσα στο μετρό για μίση ώρα σαν τα ποντίκια…κανένα κανάλι δεν μετέδωσε το περιστατικό. Ένιωθα σαν να βρισκόμουν σε ταινία επιστημονικής φαντασίας στο μελλοντικό Ιράν, γιατί από επάνω που πραγματικά ήταν εμπόλεμη ζώνη, η οποία βομβαρδιζόταν συνεχώς από βόμβες μολότοφ..<br />Όταν ανέβηκα ξανά πάνω από την γη η κατάσταση ήταν απλά τραγική ,έκανα να συναντήσω νηφάλιο και Έλληνα πάνω από μια ώρα…<br />Η πορεία εννοείται πουθενά…όπως και οι κουκουλοφόροι επίσης…τις βιτρίνες τις έσπαγαν απλά πεινασμένοι αλλοδαποί ..<br />Τα μονά τζάμια που δεν έσπασαν για ακόμα μια φορά ήταν των τηλεοπτικών παραθύρων.. βιτρίνα για τον κάθε βολεμένο πολιτικάντη…μπαλκονάκι του για να δικαιολογήσει τα απαίσια του …<br /></span><br />Τα νιάτα μπορούν να προκαλέσουν πολιτικές συνέπιες με τις πράξεις τους…αυτές οι πράξεις μονό ας είναι ειρηνικές και χωρίς πελατειακές σχέσεις με τα κόμματα..<br /><br /><span style="font-style: italic;">Mikri k prasini</span><br /><span style="font-style: italic;">Peace</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-2358445648630907144?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-76173661243287613012008-12-10T03:09:00.000-08:002008-12-10T03:23:10.728-08:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/ST-lfYs6KJI/AAAAAAAAAGc/8aqoUEA2lPo/s1600-h/banksy2yt0.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278119246926850194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 309px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/ST-lfYs6KJI/AAAAAAAAAGc/8aqoUEA2lPo/s400/banksy2yt0.jpg" border="0" /></a> Θέλω τόσα να γράψω και τίποτα, θέλω να ξεράσω αγανάκτηση αλλά δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση. Στον άχρηστο μπάτσο και την ανίκανη πολιτεία; Στους κουκουλοφόρους της συμφοράς; Στο κάψιμο του πολιτισμού και της περιουσίας του καθενός;<br /><br />Διαβάζω μανιωδώς ό,τι πέσει στην οθόνη μου.<br /><br />Παρατηρώ, εξ αποστάσεως.<br /><br />Σχολιάζω βουβά, φωνάζω σιωπηλά, βρίζω, εξάλλου ποιος θα με καταλάβει εδώ;<br /><br />Ποιος κάθεται να τους μεταφράζει το χάος το ίδιο;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7617366124328761301?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-71655694553744815522008-12-08T18:25:00.000-08:002008-12-08T18:56:43.397-08:00<div align="justify">Έσβηνα κι έγραφα μέχρι να το ανεβάσω το post. Στην αρχή είπα να μη γράψω τίποτα για το θέμα, γιατί ίσως δεν ταίριαζε με το ύφος της κόκκινης μαλέτας, αλλά μετά σκέφτηκα οτι δε ταίριαζε σε μένα να το προσπεράσω.<br />Ναι, για όλο αυτό το χαμό στην Ελλάδα του τελευταίου 3ημέρου. Το έζησα από όσο κοντά μου επιτρέπει το διαδίκτυο. Διάβασα κάθε είδηση, είδα κάθε στιγμιότυπο, άκουσα κάθε ηχητικό απόσπασμα.<br />Δεν θα μιλήσω για το θάνατο του πιτσιρικά, είναι πολύ κρίμα. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Πολύ κρίμα και άδικο είναι. Ούτε για τον αστυνομικό θα πω, θα κριθεί από άλλους. Ελπίζω. Θα πω όμως για την επανάσταση, αυτή που διάβασα, αυτή που καίει τη χώρα και που η φήμη της έφτασε στο Βερολίνο, το Λονδίνο και παίχτηκε σαν πρώτο θέμα στο BBC news εχθές το πρωί. Πώς ο θάνατος ενός έφηβου τραβά την ασφάλεια μιας χειροβομβίδας και είναι τώρα 3 μέρες που ακούγονται τα μπαμ. Απεργίες και φωτιές, συλλαλητήρια και πορείες, συλλήψεις και δακρυγόνα. Μια αγανάκτηση στο υπέρτατο όριο, στο μέγιστο βαθμό. Μια αγανάκτιση που έγινε αντίδραση και βρίζει και καίει και τα σπάει όλα.<br />Και αν η σφαίρα δεν σκότωνε τον Αλέξανδρο; Όλοι αυτοί (κι εγώ μαζί, αν ήμουν εκεί) θα πηγαίναν στις εκδηλώσεις του Δήμου, στο Σύνταγμα και στη Ζαχαρούπολη περιμένοντας ώρες για να κάνουν carusel, μετά "τα ψώνια της τελευταίας στιγμής"(με όλα τα κλισέ ρεπορτάζ των ΜΜΕ) στην ολοφώτιστη Ερμού, μιλώντας για το φόρεμα με τα φτερά και τα πούπουλα"που πολύ ακριβό είναι ρε παιδί μου, η οικονομική κρίση βλέπεις". Και μετά, μόλις περάσει το ρολόι τις 12, όλοι αυτοί θα ξεχυθούν στις πίστες με τα λουλούδια και τα ουίσκι-που-ξέρω-οτι-είναι -μπόμπα-αλλά-τα-δίνω-τα 200-ευρώ-για-το-θεό-της-νύχτας,να κάνει κι αυτός Χριστούγεννα.<br />Χριστούγεννα θέλεις; Πάρτα τώρα τα Χριστούγεννα, με ένα δέντρο ολοφώτιστο από τις φωτιές που το πυροκαίνε.<br />Αν αυτή η σφαίρα δεν είχε πετύχει τον Αλέξανδρο, η αγανάκτιση αυτή ακόμη εκεί θα ήταν αλλά κάτω από τις ευχές μας για Καλές Γιορτές, σκεφτόμενοι από μέσα μας το κάθε πέρισυ και καλύτερα.<br />Πόσο λίγο θέλει ο κόσμος να χάσει την ψυχραιμία του;<br />Να γίνει η αγανάκτιση επανάσταση..<br />Αθάνατη η γύμνια της Ελλάδος.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7165569455374481552?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-69951473503725273152008-12-02T13:53:00.000-08:002008-12-02T14:01:54.097-08:00<div align="center">Τι κάνουν μία ταραντούλα, μερικές μαμ-μαμ κατσαρίδες, ένα σαλιγκάρι Αφρικής και δύο σκυλιά μεσαίου μεγέθους; Συνθέτουν την πιο περίεργη συγκατοίκηση που έχω δει. </div><p align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275314900525419954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 162px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/STWu88QkjbI/AAAAAAAAAGM/E7UqMibaPfw/s320/200px-Chilean_rose_tarantula_arp.jpg" border="0" /><br />Ο μισός Έλληνας-μισός Ιταλός φίλος, δυσκολεύτηκε πολύ να βρει σπίτι. Έπρεπε να στεγάσει όλα τα κατοικίδια του. Μετά από μέρες ταλαιπωρίας και περιπλάνησης, ο φίλος μας βρήκε ιδιοκτήτη να δεχτεί την αλλόκοτη φαμίλια. Πήρε τα μπαγκάζια του και τα κουτιά με τα αγαπημένα πλασματάκια του και μεταφέρθηκε στο διαμέρισμα. Η ταραντούλα ήταν ανήσυχη, κάτι δεν της πήγαινε καλά. Της κόπηκε η όρεξη, δεν μπορούσε να τραγανίσει τις καλοαναθρεμμένες κατσαρίδες, μεγέθους σαύρας. Ακόμα και το σαλιγκάρι κινήθηκε ένα εκατοστό. Τα σκυλιά άρχισαν να γαυγίζουν. Κλειδιά ακούστηκαν στην πόρτα. Μα πώς είναι δυνατόν; Υποτίθεται πως ήταν μόνοι στο σπίτι. Σαστισμένοι όλοι τους κοιτούν τον άνδρα στην πόρτα. Τι κάνεις εδώ; Εσύ τι κάνεις εδώ. Μόλις νοίκιασα το σπίτι. Εδώ και τρεις ώρες εγώ είμαι ο νοικάρης του σπιτιού. Μα πώς είναι δυνατόν; </p><p align="justify">Οι κατσαρίδες κρύφτηκαν στου ξύλου τα ροκανίδια, βαθιά στο γυάλινο κλουβί τους . Το σαλιγκάρι τραβήχτηκε στα ενδότερα. Στα @@@ του στο κάτω κάτω, αυτό έχει σπίτι. Τα σκυλιά έδειξαν τα δόντια. Ξάφνου κλειδιά ακούστηκαν, ξανά, στην πόρτα. Απορημένα μάτια καρφώθηκαν στην είσοδο. Ο τρίτος εξαπατημένος κατέφτασε με τις βαλίτσες του φορτωμένος. Να γελάσει ή να κλάψει κανείς; Αφού πρώτα νοίκιασε το σπίτι από τον γνήσιο ιδιοκτήτη, ο τσίφτης το υπενοικίασε σε άλλους τρεις, πήρε τα τρία πρώτα ενοίκια και έφυγε για Μαλδίβες…</p><p align="justify">Τώρα οι φίλοι της ιστορίας μας ζουν στο δικό τους σπίτι, αρμονικά και ήσυχα. Μόνο οι κατσαρίδες λιγόστεψαν, μιας και η ταραντούλα ξαναβρήκε την όρεξη της…<br /><br /><strong>Το επόμενο ακόμα πιο spooky house, προσεχώς… </strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-6995147350372527315?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-68255157986459646122008-11-30T06:39:00.000-08:002008-11-30T09:09:25.601-08:00Διαβάζοντας τους οικονομικούς τίτλους ελληνικών, και μη, εφημερίδων, σε πιάνει ένα σφίξιμο. Ένα <span style="color:#000000;">αβέβαιο</span> αύριο με περιμένει, σκέφτομαι. Κρίσιμη εβδομάδα για τα επιτόκια, <span style="color:#000000;"><strong>πτώση</strong></span>, ύφεση, βουτιά, κρίση, κρίση… με πιάνει <strong>κρίση</strong>! Ήρθε το τέλος, ήρθε το τέλος! Αυτό θέλουν μάλλον, να μας δουν τρελαμένους στους δρόμους να φωνάζουμε την <strong>συντέλεια</strong>.<br /><br /><div align="left"><br />Πέφτω σε ένα ρεπορτάζ που λέει πως, παρά την οικονομική παράνοια που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες, μήνες ή μήπως χρόνια, έχω ξεχάσει πια, η τουριστική κίνηση μια χαρά τα πάει στην Ευρώπη. Ο κό<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/STKr1zxmTmI/AAAAAAAAAGE/OjD7uyLvvmc/s1600-h/airplane_clouds.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274467054523928162" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 297px; CURSOR: hand; HEIGHT: 203px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/STKr1zxmTmI/AAAAAAAAAGE/OjD7uyLvvmc/s320/airplane_clouds.jpg" border="0" /></a>σμος <strong>ταξιδεύει</strong> παρά τις ντουζίνες απαισιόδοξων αναγγελιών που τον ταΐζουν. Στην Αμερική, βέβαια, είναι πιο χεσμένοι, ίσως πιο επηρεασμένοι. Στην Ευρώπη δεν υπάρχουν ακυρώσεις πτήσεων. Ο κόσμος κινείται. Ταξιδεύει. Και τις χριστουγεννιάτικες <strong>διακοπές</strong> του θα πάει, και τα γλυκά του θα φάει, και τα δώρα του θα χαρίσει. Εντάξει, μπορεί στην φιλική επίσκεψη να μην δωρίσει ουίσκι Cardu μα ένα απλό Johnny, αλλά την κάνει τη δουλεία του και αυτό. Μπορεί, επίσης,(αυτό αφορά τους Έλληνες κυρίως) να κάνει μια περικοπή <strong>δώρων</strong> στα μακρινά ξαδέρφια και στην κόρη του μπάρμπα που είχε ένα φίλο και παντρεύτηκε την αδελφή του συμπεθέρου, που ο γιος του ήταν συμμαθητής της εγγόνας του. Αλλά καιρός ήτανε. Όλα καλά. Θα φτιάξουν όλα, πάντα φτιάχνουν στην τελική.</div><br /><br /><div align="left"><br /><em><strong></strong></em></div><div align="center"><em><strong>Σήμερα ξύπνησα αισιόδοξη και πάω κόντρα στα Κυριακάτικα νέα, έτσι για <span style="color:#000000;">σπάσιμο</span>!</strong></em></div><div align="center"><br /></div><div align="left"><br />Και ένα στιχάκι της στιγμής:</div><div align="left"><br /><em>Μας τρέλανε το πτωτικό<br />Τα μυαλά πονάνε<br />Δώστε βαρύ ναρκωτικό<br />Σ’ αυτούς που κυβερνάνε.</em></div><br /><br /><div align="left">Αμ πώς;</div><div align="left"></div><div align="left">Καλή μας μέρα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-6825515798645964612?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-58200863547922926062008-11-29T06:34:00.000-08:002008-11-29T12:44:40.331-08:00<div align="center">Το προσκυνάω και γω. Γιατί τα γιαούρτια του εξωτερικού really suck! Και όταν έχεις συνηθίσει να τρως, από το ρύζι και το ψητό, μέχρι τη σουβλακόπιτα και τα μούσλι με γιαούρτι, δύσκολο να επιβιώσεις χωρίς.<br /><br /></div><div align="center">Οι πρώτες επισκέψεις στα σούπερμάρκετ, ήταν μια πραγματική εξερεύνηση. Από τη μια, χαρά για τα ισπανικά καλούδια, από την άλλη, γκρίνια που δεν έβρισκα αυτά που ήθελα. Εξερευνούσα λοιπόν τους διαδρόμους, τις συσκευασίες, τα σλόγκαν. Αγόραζα τα παντελώς άγνωστα προϊόντα και ένιωθα να συμμετέχω ενεργά στο μοντέλο παραγωγός-πελάτης. Αν δεν μ' αρέσεις δεν σε ξαναγοράζω! </div><div align="center"><br /></div><div align="center">Τα γιαούρτια του εξωτερικού, λοιπόν, είναι σαν ξυνισμένη αγελαδίτσα, όπως λέει και η Κομποστέλα. Ώσπου ανακάλυψα την ελληνική γιαουρτοκυριαρχία. Yogur griego. </div><div align="center"><br /></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274092961769477362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/STFXmvqoVPI/AAAAAAAAAFk/shTBGzPu2gI/s320/DSC03649.JPG" border="0" /></div><div align="center"><br /></div><p align="center"><em>Το προσκυνάνε τα κουτάλια</em></p><div align="center"><br /></div><p align="center">Όταν βέβαια είδα τη συσκευασιά κάποιων "ελληνικών" γιαουρτιών (παραγωγής Hacendado) γέλασα. </p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274094647052812546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 259px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/STFZI11fQQI/AAAAAAAAAF0/ctJcLRZbFlY/s320/DSC03445.JPG" border="0" /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274094982734031794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 254px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/STFZcYWIK7I/AAAAAAAAAF8/ERKufd7gWZk/s320/DSC03446.JPG" border="0" /> <p align="center">Μυθικό;;;</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-5820086354792292606?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-30951887327414817192008-11-23T15:39:00.000-08:002009-01-26T15:51:51.329-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSnqSm3ipII/AAAAAAAAAFc/KayAbpucip0/s1600-h/tarta_santiago.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272002444205925506" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 191px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSnqSm3ipII/AAAAAAAAAFc/KayAbpucip0/s320/tarta_santiago.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Οι φούρνοι με τρελαίνουν , μοιάζουν με τους δικούς μας. Ψωμάκι, baguette κατά κύριο λόγο, και γλυκά. Πολλά γλυκά και διαφορετικά από αυτά που είχα συνηθίσει να τρώγω από τον Τερκενλή και το Χατζή και τον Αγαπητό, και τους υπόλοιπους «γλυκύτατους» κυρίους του Βορρά της Ελλάδας. Εδώ έχουν ζύμες, όχι σιροπιαστά. Κρουασάν με φαντασία στη γέμιση , τάρτες με αμύγδαλα και μούρα, κρέμες και φινιρίσματα καραμέλας. Έχουν ακόμη και την παραδοσιακή τάρτα του Αγίου Ιακώβου, μεγάλη η χάρη του, για πρωινό είναι εξαιρετική. Με αμύγδαλο και αυτή, θυμίζει τη ζύμη από ραβανί, αφράτη και πυκνή, αλλά χωρίς το σιροπάκι. Από πάνω έχει άχνη και στη μέση με στένσιλ , ένα σταυρό. Είπαμε, είναι του Αγίου. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-3095188732741481719?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-5163145370687710272008-11-23T15:15:00.000-08:002008-11-23T15:36:53.999-08:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSnoB8sipaI/AAAAAAAAAFU/pO5z1Iuv-Lk/s1600-h/sangria-recipe-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271999958984336802" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 259px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSnoB8sipaI/AAAAAAAAAFU/pO5z1Iuv-Lk/s320/sangria-recipe-1.jpg" border="0" /></a> Εδώ στην Ισπανία το αλκοόλ, όπως και πολλά άλλα πράγματα, είναι πολύ φτηνό. Η λέξη αλκοόλ όταν συνοδεύει τη λέξη φτηνό ολοκληρώνει το τρίπτυχο φοιτητής-αλκοόλ-φτήνια. Η παρακάτω συνταγή για το νοστιμότατο αυτό ποτό, που μπεκρουλιάζουν οι νεαροί της Ισπανίας στα Botellon- party- fiesta και κάθε είδους διασκέδαση, θα πετύχει μόνο αν χρησιμοποιήσετε επ’ ακριβώς τα παρακάτω υλικά :<br /><br /></div><strong><ul><li><div align="justify"></strong>Ένα λίτρο κόκκινο κρασί, με την ένδειξη oferta (δηλαδή σε προσφορά), κόστος >70 σεντς </div></li><br /><li><div align="justify">4 πορτοκάλια Valencia ή σε δίχτυ με την ένδειξη oferta</div></li><br /><li><div align="justify">2 μήλα οποιουδήποτε χρώματος, ανάλογα με την ομάδα που υποστηρίζετε</div></li><br /><li><div align="justify">3 κουτάλια μαύρη ζάχαρη (ζητήστε τη από το μπαρ που βρίσκεται κάτω από το σπίτι)</div></li><br /><li><div align="justify">1 λεμόνι</div></li><br /><li><div align="justify">1 κουταλάκι κανέλα</div></li><br /><li><div align="justify">Παγάκια κατά προτίμηση<br /><br /><strong>Εκτέλεση </strong><strong><br /></strong>Κόβετε τα φρούτα σε μικρούς κύβους και ζητάτε από το γείτονα μία γαβάθα για να τα βάλετε μέσα, γιατί αφενός εσείς δεν έχετε και αφετέρου η λεκάνη με τα ρούχα είναι κατηλειμένη . Πασπαλίζετε τα φρούτα με τη ζάχαρη και την κανέλα και ανακατεύετε. Ρίχνετε το κρασί και τον πάγο, μόνο λίγα λεπτά πριν την καταναλώσετε. Μοιραστείτε την με τους φίλους σας, ή προσφέρετε ένα ποτήρι στο γείτονα που θα σας φέρει την Αστυνομία, επειδή κάνετε fiesta en piso! </div></li></ul><br /><br /><div align="center"><br /> ΥΓ. Πολλαπλασιάστε τα λίτρα κρασιού x5 και βάλτε κανένα πορτοκαλάκι παραπάνω. Αλλιώς δεν φτάνει ούτε για κρα… Μην είστε ματζίρηδες. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-516314537068771027?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-42072068577516929122008-11-20T16:24:00.000-08:002008-11-20T17:14:53.323-08:00<div align="center">Η φιέστα για τους Ισπανούς ξεκινά με bottelon (μποτεγιόν) και καταλήγει σε κάποια ντισκοτέκ, ή στο άγνωστο.</div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"><strong>Αρχίζει κάπως έτσι...</strong></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270900706144806882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 284px; CURSOR: hand; HEIGHT: 231px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSYARAwd5-I/AAAAAAAAAEc/mG9ugg6n7Ec/s320/2008-05-08BOTELLON.jpg" border="0" /></div><p align="center">(Τιμημένο ποτό η Σανγκρία. Φτηνό και ύπουλο. Δεν μοιάζει με την Μαυροδάφνη, είναι πιο λάιτ.)</p><div align="center"><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270901073701414898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSYAmaAyp_I/AAAAAAAAAEk/CgkHrioBYWI/s320/1873-sangria%2520don%2520simon%25201_5L.jpg" border="0" /> <p align="center"><strong> Και καταλήγει κάπως έτσι...</strong></p><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270902257361073458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSYBrTfPtTI/AAAAAAAAAE0/DrL5U3aIFTo/s400/botellon.jpg" border="0" /></strong> <p align="center">Ο καθένας συνήθως φέρνει το ποτό του. Πίνεις την μπουκάλα την σανγκριά σου ή το μπουκάλι εμφιαλωμένο κρασί- 1 ευρώ - από το σουπερμάρκετ και έγινες. Οι Ισπανοί είναι πιο οργανωμένοι, μιας και ειδήμονες. Σακουλίτσα, πλαστική πάντα, μπουκάλι βότκα, ποτηράκια, πάγος και συνοδευτικά αναψυκτικά. Απο τις 11 μέχρι το ξημέρωμα. Σε σπίτια, πάρκα, κάτω από γεφυρες, στην παραλία, στα περίχωρα των πανεπιστημίων και πάει λέγοντας. Και ας μην έχει μουσική. Κουβέντα, γέλια, πιο πολλά γέλια όσο περνάει η ώρα, και συνέχεια σε κάποιο μαγαζί.</p><p align="center">Το πιο άκυρο μέρος που έχω κάνει μποτεγιόν ήταν σε μια στάση λεοφωρείου (!)</p><p align="center"> </p><br /><p align="center"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-4207206857751692912?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-71013773308759659192008-11-18T11:35:00.000-08:002009-01-23T09:19:28.222-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSMapH5T2eI/AAAAAAAAAEM/z0vBzkZ1dEE/s1600-h/tatop4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270085282749995490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 265px; CURSOR: hand; HEIGHT: 384px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSMapH5T2eI/AAAAAAAAAEM/z0vBzkZ1dEE/s400/tatop4.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSMZqOi1vNI/AAAAAAAAAEE/5uMzb3xuJJA/s1600-h/2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270084202203036882" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 270px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSMZqOi1vNI/AAAAAAAAAEE/5uMzb3xuJJA/s400/2.jpg" border="0" /></a><br /><br /></div><div align="center">Φλαμένκο, χορός παθιασμένος,</div><div align="center">αλλά και τραγούδι γεμάτο λύπη, βία ή και θάνατο. </div><div align="center"><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div align="center">Γυναίκα και ισπανική κιθάρα. Προσωπικά ανατρίχιασα την πρωτη φορά που το είδα. </div><div align="center"><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div>Σημείωση:Παλεύει να κρατήσει την αυθεντικότητά του και την ποιότητά του.</div><div>Όπως και στην Ελλάδα άλλωστε, το ελληνικό λαϊκό δεν είναι αυτό που παίζεται στα σκυλάδικα.<br /></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7101377330875965919?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-26566087285347843382008-11-17T11:38:00.000-08:002008-11-17T12:08:58.236-08:00<div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269717150162431522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 415px; CURSOR: hand; HEIGHT: 291px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSHL0_I3LiI/AAAAAAAAAD0/e3ufSEQOec4/s400/alicante.JPG" border="0" /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269717769593344962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 425px; CURSOR: hand; HEIGHT: 306px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSHMZCss08I/AAAAAAAAAD8/-ggPUMQfhWI/s400/____0235.JPG" border="0" /><strong> Τα παιδιά στο λιμάνι.</strong> </div><div align="center">Ισπανία – Αλικάντε. Σε ένα από τα πιο ιστορικά λιμάνια της Ισπανίας, απόλυτα Μεσογειακό, με το βουνό από την μια μεριά και την παλιά πόλη-έκπληξη, με τα χρωματιστά κτίρια, από την άλλη.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-2656608728534784338?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-5372659986819437682008-11-16T15:46:00.000-08:002008-11-17T12:23:20.662-08:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSC1T4zCvJI/AAAAAAAAADs/4_evHQP6KLM/s1600-h/paraguas.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269410917292096658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 209px; CURSOR: hand; HEIGHT: 270px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SSC1T4zCvJI/AAAAAAAAADs/4_evHQP6KLM/s320/paraguas.jpg" border="0" /></a> Όταν πρωτοέφτασα στο Σαντιάγο, σαν χάζακας κοιτούσα τριγύρω και δεν ήξερα πόσα να χωρέσω στη ματιά μου. Από το αεροπλάνο ακόμη, κοιτώντας από ψηλά, χάζεψα σου λέω. Όλα καταπράσινα, δάση , πάρκα, χωράφια, κήποι, αυλές, δέντρα παντού.<br /></div><div align="justify">Συνειδητοποίησα ότι λίγα πράγματα ήξερα πραγματικά για την Ισπανία, ελάχιστα δε για τη Γαλικία. Γιατί, όπως διαπίστωσα λίγο μετά την άφιξη μου, η Γαλικία είναι άλλο πράγμα. Ούτε ίχνος από flamenco, ταυρομαχίες , κόκκινες σημαίες ή πορτοκάλια Valencia! Εδώ έχουμε θαλασσινά μοναδικά, γιορτές βαθιά θρησκευτικές, τον Άγιο Ιάκωβο να μας προστατεύει, μάγισσες να φέρνουν τύχη, κίτρινα βέλη και όστρακα να δείχνουν το δρόμο στους πελεγρίνους - που έρχονται από τη Γαλλία περπατώντας, διανύοντας το Camino de Santiago- και πολλή βροχή. Βροχή σε καθημερινή βάση. Βροχή που δε σε αφήνει να ξεμυτίσεις. Βροχή, που τα ρούχα σου δε στεγνώνουν ποτέ. Τόση βροχή ,που κάνεις την ομπρέλα προέκταση του χεριού σου και απαραίτητο αξεσουάρ της νύχτας και της μέρας σου. Βροχή μέχρι αηδίας.<br />Τις πιο όμορφες ομπρέλες έχω δει εδώ στη Γαλικία. Τις κρατάνε κύριοι περιποιημένοι , με τα κοστούμια. Τις κρατάνε και οι κυρίες με τα εμπριμέ παλτό και τις μεγάλες τσάντες. Ασορτί το ομπρελίνο..."El pαraguas" στα ισπανικά. Ομπρέλες και σκύλους σε αφθονία στο Σαντιάγο. Όμορφα τα σκυλιά τους , καμαρωτά και χαμογελαστά, σαν τους Ισπανούς. Τα βγάζουν κάθε μέρα βόλτα στα πάρκα (α λα μπρατσέτα και η ομπρέλα) και κυνηγιούνται και τρέχουνε και μπερδεύονται όλοι μαζί, με αυτούς που τρέχουν γύρω γύρω στο πάρκο, χωρίς σκυλιά. Όμορφες εικόνες και υγιείς , ζωντανές. Πάω κι εγώ και τρέχω κανα δυο φορές τη βδομάδα. Ευρωπαϊκές συνήθειες, αμέ πώς; Όπως το εσπρεσάκι μετά το φαγητό που κόλλησα από τις Ιταλίδες συγκατοίκους μου (μεγάλη ιστορία, όχι του καφέ, των συγκάτοικων, που θα την πω άλλη στιγμή). Και ξαναγυρίζω στο τρέξιμο .Και το χαίρομαι κιόλας. Στην αρχή μια γυροβολιά και πάπαλα, αλλά τώρα ποιος με πιάνει. Είναι και το άλλοθι βλέπεις, έχω μια πολύ γερή δικαιολογία για τις ναπολιτάνες (τύπου κρουασάν) που τρώω δυο δύο, γιατί πολύ μικρές μου φαίνονται. Αφρός ! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-537265998681943768?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-47991864068278516592008-11-11T04:01:00.000-08:002008-11-11T04:32:26.783-08:001 αγγούρι - 1 πλαστική σακούλα, 2 νεκταρίνια - 1 πλαστική σακούλα, 1 κρεμμύδι άλλη μία!<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl3naKtFhI/AAAAAAAAADE/HQDQAaknhA8/s1600-h/m13-114246plasticbag.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267372758109328914" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 198px; CURSOR: hand; HEIGHT: 147px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl3naKtFhI/AAAAAAAAADE/HQDQAaknhA8/s400/m13-114246plasticbag.jpg" border="0" /></a><br />Fucking plastic community!<br /><br /><br /><div><div><div><br /><br /><br /><br /><div>Χειροκροτούμε τις χρωματιστές, πάνινες (και μη) shopping bags!</div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl5VjO-ubI/AAAAAAAAADU/le1dmmDh-I8/s1600-h/s302p18099-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267374650328791474" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 167px; CURSOR: hand; HEIGHT: 114px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl5VjO-ubI/AAAAAAAAADU/le1dmmDh-I8/s320/s302p18099-1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><br /><div></div><br /><div>Ζήτω τα μικρά shopping troleys, που αγωνίζονται να γίνουν μόδα. Στην Ισπανία κάποιοι νεαροί και νεαρές "τολμούν". Τα κλειδώνουν στον ειδικό χώρο του σουπερμάρκετ. Πολύ τους χαίρομαι!</div><br /><br /><br /><div></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl53HNG0HI/AAAAAAAAADc/HI-TKaabkEo/s1600-h/3814_1058676i1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267375226920292466" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 98px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl53HNG0HI/AAAAAAAAADc/HI-TKaabkEo/s320/3814_1058676i1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl6DccEyjI/AAAAAAAAADk/XTlS67tVhhk/s1600-h/troley.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267375438778649138" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 140px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl6DccEyjI/AAAAAAAAADk/XTlS67tVhhk/s320/troley.bmp" border="0" /></a><br /><br /><p align="right"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl5HBZkEOI/AAAAAAAAADM/cqO_m0ROFyY/s1600-h/troley.bmp"></a></p><br /><br /><br /><br /><div></div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl5HBZkEOI/AAAAAAAAADM/cqO_m0ROFyY/s1600-h/troley.bmp"></a><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRl5HBZkEOI/AAAAAAAAADM/cqO_m0ROFyY/s1600-h/troley.bmp"></a></div><br /><div> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-4799186406827851659?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-63624464360434671242008-11-08T14:06:00.000-08:002008-11-18T14:02:23.713-08:00Ο Αυστριακός διηγήται ιστορίες χιονιού και κάτασπρων τοπίων. Με ρωτάει αν έχουμε και μεις από αυτό το άσπρο πραματάκι. (Μπορεί να μην έχω κάνει ποτέ σκι, αλλά έχω φτιάξει χιονάνθρωπο και έχω παίξει χιονοπόλεμο. Πράμα που σημαίνει πως, ναι φίλε μου, έχουμε και στην Ελλάδα χιόνι!)<br /><div></div><br /><div><div>Οι Πορτογάλλοι, οι οποίοι μου θυμίζουν αρκετά τους Ελληνες, μαλώνουν μεταξύ τους, Λυσαβώνα Vs Πόρτο. Οι, του Πόρτο, αποκαλούν τους, της Λισαβώνας, Μαρόκο. Κάτι από Αθήνα-Θεσσαλονίκη.</div></div><br /><div></div><div>Η Γερμανίδα να αναρωτιέται, γιατί σε αγγελία προς συγκατοίκηση αναγράφεται «δεκτές όλες οι εθνικότητες, πλην Γερμανών». Κάπως ρατσιστικό. </div><br /><div></div><div>Οι πολυάριθμοι Ιταλοί, θορυβώδεις και ψιλοομαδοποιημένοι, να παρατηρούν τις διαφορές ιταλικής-ισπανικής γλώσσας και έπειτα σικελιανής διαλέκτου. Ο Σικελιανός εξυμνεί την σικελιανή φαμίλια και καυχιέται για την προέλευση του Ρομπερντ ΝτεΝίρο. </div><br /><div></div><div>Ναπολιτάνος φίλος, μου λέει τις ελληνικές ομάδες ποδοσφαίρου που ξέρει και με εκπλήσσει. Όφη Κρέτα, Λάρισα, Πανιώνιος, Ηρακλής, Εργοτέλης, μα η αγαπημένη του, ΠΑΟΚ Σαλόνικα. Νόμιζα πως μόνο οι Ελληνες γνωρίζουν ομάδες άλλων χωρών, εξαιρούνται οι του champions league. </div><br /><div>Βέλγα πλένει τα πιάτα μα αφήνει την σαπουνάδα πάνω, την οποία κοιτάμε σαν χάνοι.</div><div></div> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266429126046012450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 292px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SRYdYyy-VCI/AAAAAAAAAC0/BzSlEa0CUHw/s400/fiesta.jpg" border="0" /><br /><div>Ο Πορτογάλλος ο βασιλιάς του ποτού και ο Αυστριακός ο βασιλιάς του εμετού. Ζω σουρεάλ στιγμές , δεν σταματάω να το λέω. Η Ρουμάνα φίλη, πάντα χαμογελαστή και καλόχαρη, φτυστή η Καιτη Γαρμπή είναι. Έχω εντοπίσει και μια Ιταλίδα a la Peggy Zina. Θα το συμπληρώσω το ελληνικό πεντάγραμμο, που θα μου πάει. </div><br /><div></div><div>Ο Φινλανδός διακατέχεται από μια παγωμένη, μα συμπαθη, αύρα του βορρά, ο Ολλανδός πάντα πρόθυμος να το μοιραστεί, ξέρει από καλό πράμα…</div><br /><div></div><div>Και τέλος η Κρητικιά, που ξέρει από καλό λάδι (γιατί από το άλλο δεν θέλησε), να τραβάει τα μαλλιά της, όταν την ρωτάνε, (οι Ισπανοί κυρίως): Η Κρήτη δεν είναι το νησί που είναι μισό Ελλάδα μισό Τουρκία; Βρε αγεωγράφητοι! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-6362446436043467124?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-77047830513516217572008-11-03T13:16:00.000-08:002008-11-25T06:52:05.158-08:00<div style="text-align: center;">...και αχνό στον αέρα...<br /><br /><br /><br />Αλλά αυτό δεν είναι ένα στεναχωρημένο τρενάκι. Είναι χαρούμενο...<br /><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264544244784125778" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 400px; height: 267px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQ9rGQ6vV1I/AAAAAAAAACo/YPgUWwnsYXE/s400/____0222.JPG" border="0" /><br /><br /></div><p style="text-align: center;">Απόφαση της τελευταίας στιγμής. Παρασκευή βράδυ στο τρένο - Βαλένθια καλεί Μαδρίτη. Νιώθω κάτι θετικό να με περιβάλλει. Ταξιδεύω με τέσσερις Ιταλούς φίλους. Συμμετέχω στην παιδική μου εικόνα, βλέπωντας πάντα ταξιδιώτες, παρέες όμορφες με τα μπαγάζια τους και τους χάρτες στο χέρι. Είμαι ένας από αυτούς.</p><p style="text-align: center;">Βάζω τις πέντε αισθήσεις στην κόκκινη μαλέτα και φύγαμε!</p><p style="text-align: center;">Μαδρίτη, είμαι ένας άνθρωπος ευτυχισμένος.<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7704783051351621757?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-71751970555666832272008-11-03T11:47:00.000-08:002008-11-03T12:36:05.479-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQ9d-LmjZNI/AAAAAAAAACg/p9xSnNyVObM/s1600-h/IMG_6558-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264529812267164882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQ9d-LmjZNI/AAAAAAAAACg/p9xSnNyVObM/s400/IMG_6558-1.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQ9a9CSV_lI/AAAAAAAAACY/frc-bwePovs/s1600-h/487f445a2dfd17_49424063.jpg"></a><br /><div>Ζευγάρι αγκαλιασμένο στην μπλε βαρκούλα, φιλί γαλάζιο. Το φόντο εντυπωσιακό. Παιδάκια να ταϊζουν τις πράσινες πάπιες, παρέες εφηβικές με ζαχαρωτά και σνακ στο χέρι. Μουσικό χαλί ισπναική κιθάρα. Καλλιτέχνες, όχι επαίτες, κόκκινο φλαμένγκο, ατομικό τσίρκο. Παραμυθένια δεντράκια, κατειλημένα παγκάκια, σε ένα από αυτα κάθομαι και γω. Χαζεύω μια την λιμνούλα με τις μπλε βάρκες, μια το surrounding. </div><div>Στιγμές ανθρώπων τοποθετημένες στον ιδανικό χωροχρόνο.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7175197055566683227?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-21190753080989782922008-10-29T09:20:00.000-07:002008-11-17T12:25:31.303-08:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQiY8zCt1gI/AAAAAAAAABo/Ds4UticXjEs/s1600-h/love_aeroplane.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262624334843598338" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 148px; CURSOR: hand; HEIGHT: 205px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQiY8zCt1gI/AAAAAAAAABo/Ds4UticXjEs/s200/love_aeroplane.jpg" border="0" /></a> Ώρα 1.50 μμ, 27 Αυγούστου 2008, Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος .</div><div align="justify">Κάνω check –in και αποχαιρετώ μαμά και μπαμπά, έτοιμη να τα μπήξω. Δεν τα μπήγω. Μπαίνω σε μια αίθουσα αναμονής, μέσος όρος ηλικίας 35, στρογγυλοκάθομαι σε μια θέση και με αδιάφορο βλέμμα και διακριτικό eavesdropping παρακολουθώ τις συζητήσεις γύρω μου. </div><div align="justify">Άντε να δούμε αν θα αρπάξω καμιά πρόταση…<br />Προσπαθώ με αμέριστη θετική ενέργεια (γιατί ήδη έχω εξαντλήσει κάθε γνώση προς το high-tech περιβάλλον ) να συνδεθώ στο wi-fi του αεροδρομίου. Μετά από 25 λεπτά καταλαβαίνω ότι πέταξα δεκαπέντε ευρώ στα σκουπίδια. Δεν ξεκινήσαμε καλά, μονολογώ και συνεχίζω να κρυφακούω. Έρχεται και κάθεται δίπλα μου ένα όμορφο μαυρισμένο κοριτσάκι, κοντά στα 21. Boem, με κοντοκουρεμένα μαλλάκια, σανδάλια και το backpack βαρυφορτωμένο...Πιθανόν υπερβολικά μεγάλο για χειραποσκευή! Πιάνουμε κουβέντα στα αγγλικά, είναι γαλλίδα και πάει Βαρκελώνη, θα αλλάξει πτήση και θα γυρίσει στη Λυών. Εκείνη στο τέλος και εγώ στην αρχή. Πάω Βαρκελώνη, θα αλλάξω πτήση και θα φτάσω στο Σαντιάγο Κομποστέλα. Σημεί<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQiXFEM6LmI/AAAAAAAAABg/I3UFqAu8tJA/s1600-h/erasmus_small.jpg"></a>ο μηδέν: Estudiante Erasmus.<br />Εγώ έχω ανοίξει τα αυτιά μου να ακούσω όσα προλαβαίνει να μου πει, εκείνη διηγείται ασταμάτητα περιστατικά από το εράσμους της, στην Αθήνα. « It’s all happening out of the blue» είναι η φράση που λέει και ξαναλέει. Out of the blue..!<br />Δεν θα περάσουν πολλές μέρες για να το βιώσω και να δω ότι ναι , είναι έτσι. Περπατάς στο δρόμο και γνωρίζεις ανθρώπους , πιτσιρικάδες, στην ηλικία σου που και αυτοί -όπως κι εσύ- προσπαθούν να συνεννοηθούν με τα σπαστά, κακά ισπανικά τους, για να φάνε, να βρουν μια οδό, να νοικιάσουν ένα σπίτι… Και μετά γίνεστε φίλοι, out of the blue, ή και συγκάτοικοι και όλη μέρα λέτε ιστορίες για αγρίους για τις τόσο διαφορετικές χώρες σας - ή για τις τόσο ίδιες - και περιμένετε σε ουρές για να εγγραφείτε στο νέο πανεπιστήμιο και πάτε από πόρτα σε πόρτα για την κωλογραφειοκρατία, που όπως και το κίνημα των κάγκουρων που περιγράφει η Ερασνέλλα– είναι διεθνές φαινόμενο. Όχι κακογουστιάς στην προκειμένη, αλλά ταλαιπωρίας πολιτών της Ε.Ε και μη.<br />Για να μην κλείσω με αυτά που μας τη σπάνε στη ζωή στο εξωτερικό, πολύ μακριά από το βολικό καβούκι τους σπιτιού και της φρονιμάδας μας, θα πω ότι η ζωή μου εδώ είναι γλυκό κρασί. Και το πίνω με όλη τη λαχτάρα μου κάθε μέρα… Salud... Στην υγεία μας!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-2119075308098978292?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-7304829544123641672008-10-29T08:46:00.000-07:002008-10-29T13:03:19.696-07:00Μια ιδέα που απλόχερα υποκλέπτουμε και προσφέρουμε στους, τεχνολογικά και μαρκετίστικα ανήσυχους, Έλληνες παραγωγούς. <div><br /><br /></div><div align="center">Κάν΄το όπως το ισπανικό ζαμπόν(jamon) και τα λοιπά αξεσουάρ του.<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262650540033414306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 354px; CURSOR: hand; HEIGHT: 114px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQiwyI-1lKI/AAAAAAAAAB4/7WKWv2m-ChE/s320/jam.bmp" border="0" /><br /></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQiza_x5gHI/AAAAAAAAACA/3BUP2TO7KJE/s1600-h/2298311615_9798875fe0_o.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262653440961118322" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 137px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQiza_x5gHI/AAAAAAAAACA/3BUP2TO7KJE/s200/2298311615_9798875fe0_o.jpg" border="0" /></a></div><div><br /><br /></div><div></div><div><br /><br /></div><div>Την συλλογή i-jam, συμπληρώνουν το i-knife, το i-bread,<br />το i-ham nano, το i-clean. (!)</div><div><br />Βλ. <a href="http://www.ijam.es/">http://www.ijam.es/</a><br /></div><div></div><div><br /><br /></div><div>Γιατί το jamon στην Ισπανία, είναι πράγμα ιερό. Δείτε τα πως κρέμονται στο βάθος της φωτογραφιάς. Όχι μόνο στις αγορές. Και στις ταβέρνες, σε κάποιες pub και σε ντελικατέσσεν.</div><div><br /><br /></div><div></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQi5-gAKABI/AAAAAAAAACI/6x99EcBzE7I/s1600-h/DSCN0031.JPG"></a><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262661452804265394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 342px; CURSOR: hand; HEIGHT: 264px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQi6tWOKFbI/AAAAAAAAACQ/Eh5S7J5NcvM/s320/DSCN0033.JPG" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-730482954412364167?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-71359300556044800582008-10-27T08:25:00.000-07:002008-11-17T12:25:58.062-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQcjNaJM0TI/AAAAAAAAABY/9IVMcAe6zq8/s1600-h/4maleta-emigrante.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262213402868896050" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 208px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 170px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQcjNaJM0TI/AAAAAAAAABY/9IVMcAe6zq8/s200/4maleta-emigrante.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">Είχα ένα πλάνο στο μυαλό. ‘Ενα σχέδιο, για αυτά που θα γράψω στο πρώτο μου κείμενο, αλλά μπουρδουκλώθηκα και ξεκινάω απλά. Με τις συστάσεις. Είμαι η Ερασνέλλα Βαλενθιάννα και βρίσκομαι στην Βαλένθια για Εράσμους, όπως ξεκάθαρα δηλώνει το όνομα μου. Περνάω καλά και θέλω να καταγράψω την μοναδική αυτή εμπειρία σε αυτό το blog, ελπίζοντας να με διαβάσουν τα ρεμάλια οι φίλοι μου και όποιος άλλος καλός άνθρωπος ενδιαφέρεται. </span></div><div align="justify"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">Το φαινόμενο της αλυσιδωτής ασυνεννοησίας και το πολυγλωσσικό σοκ. Παντομίμα για να περιγράψεις την έννοια “κάγκουρας”, που, παρεπιπτώντος, αποτελεί διεθνές ρεύμα. Οι στυλιστικές προτιμήσεις-αρνήσεις των Ισπανών. Ατμοσφαιρικές πλατείες και δρόμοι. Τα αξημέρωτα botellon(είδος ισπανικής φιέστας, τσαμπέ και χαβαλεδιάρικη, που προσεχώς</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;"> θα</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;"> αναλύσω). Συνήθειες ,κουλτούρες και διεθνή κουτσομπολιά. Ισπανική τηλεόραση, φαγητό (σαν την ελληνική κουζίνα δεν</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;"> έχει) και ό,τι άλλο πέσει στην αντιληψή μου, είμαι πρόθυμη να το καταγράψω. Να το πασπαλίσω με λεπτομέρεια, ακρίβεια και σεβασμό στον αναγνώστη, γιατί τελειώνουμε και μια σχολή δημοσιογραφίας, μάθαμε και κάποιες αρχές. Τρομάρα μας.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">Ήταν μια φορά ένας Γάλλος, μια Γερμανίδα, μια Ολλανδέζα, μια Ιταλίδα και μια Ελληνίδα… Σαν ανέκδοτο είναι το διαμέρισμά μου, όπως παρατήρησε ένας φίλος. Ο Γάλλος, διακεκριμένος οικονομολόγος, γνωρίζει την πιο οικονομική συσκευασία dixan και την καλύτερη προσφορά καρτοκινητής τηλεφωνίας. Οι μαγειρικές του ικανότητες αναγνωρισμένες και αξιοζήλευτες, ειδικότερα όταν μπαίνω σπίτι λυσσασμένη της πείνας και βλέπω τα συνήθως πολύχρωμα, ελκυστικά πιάτα του, dose ke mena barba. Η </span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">Γερμανίδα συγκάτοικος, και κοπέλα του Γάλλου, την βγαίνει στην κόντρα στον Σαλονικιό φίλο Μίλτο, που δεν τρώει ό,τι κολυμπάει και ό,τι πετάει. Εκείνη δεν τρώει ό,τι κινείται γενικώς. Vegetarian δηλαδή. Μα </span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">καλά, ούτε χοχλιούς μπουμπουριστούς; η άκυρη ε</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">ρώτηση της Kρητικιάς. Η Ολλανδέζα είναι η πιο κουλ ή, ή καλύτερα, η ‘φάση-αφασία’ μορφ</span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQchlq1nfRI/AAAAAAAAABQ/DmXrk04qfjo/s1600-h/cafe-706013.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262211620643765522" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; WIDTH: 166px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 166px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQchlq1nfRI/AAAAAAAAABQ/DmXrk04qfjo/s320/cafe-706013.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">ή του σπιτιού. Πρόθυμη να βοηθήσει και, κυρίως, να μοιραστεί. Ένα μέλος απαραίτητο για κάθε συγκατοίκηση. Η Ιταλίδα, την οποία γνώρισα στο hostel και ψάξαμ</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">ε μαζί σπίτι, είναι η ήρεμη του σπιτιού, παραδόξως. Αγαπάει τις τέχνες, την πάστα και το παγωτό. Εύχομαι να φέρει την εσπρε</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">σιέρα της από την Φλω</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">ρεντία, </span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">γιατί οι Ισπανοί δεν σκαμπάζουν και πολλά από καφέδες. Μονάχα café c</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">on lec</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">he, καφές με γάλα δηλαδή. Πού είναι ο ελληνικός κατάλογος, με τον πα</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">ραδ</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">οσιακό φρ</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">απέ, τον εσπρέσο, καπουτσίνο,</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;"> φραπουτσίνο, γαλλο-ελληνικο-τουρκικ</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">ο-αμερικάνικο;; Αφού να φανταστείτε ένας Ολ</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">λανδός της σχολής μου, εν ονόματι Bo</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;"> (Μπο), επειδή δε</span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">ν τον ικανοποιεί ο καφές εδώ, πίνει κόκα-κόλα το πρωί. Όχι μία, δύο! Ακούς στις 9 το πρωί τον χαρακτηριστικό ήχο του καπακίου του αναψ</span><img alt="" src="file:///Users/estudiante/Desktop/cafe_h2.jpg" /><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">υκτικού. Μπο! Caffeine, είναι η δικαιολογία! Κλείνει η παρένθεση του καφέ.<br /></span></div><div align="justify"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">Και επανέρχομαι στο ΜΤV house(το ονόμασα έτσι λόγω διακόσμισης)και στους συγκάτοικους. Αναρωτιέμαι πώς να με βλέπουν οι αλλοεθνείς. Αναγνωρίζω πως είμαι λιγάκι πιο θορυβώδης και χαχανίτα από τους άλλους. Ένα βράδυ πρότεινα να παίξουμε το παιχνίδι των ερωτήσεων. Ρωτάω, λοιπόν, guys, ποιο είναι το πιο strange or weird thing που έχετε δει στην Βαλένθια; YOU, φωνάζει από το άλλο δωμάτιο η Ολλανδέζα, γελώντας. Χμ, μάλλον την πήρα την απάντησή μου. Όχι, δεν είμαστε παρέα τύπου Friends, Μπάμπη. Πώς θα μπορούσαμε άλλωστε. Δεν ειμαστε καν παρέα ακόμα, καθώς ο καθένας έχει το πρόγραμμά του. Αλλά τις Κυριακές κάνουμε tapas night. Μεζεδάκια, να το πω ελληνικά. Και ο καθένας βάζει λίγο από την χώρα του στις γαστρωνομικές δημιουργίες του. Τις προάλλες ετοίμασα κουρκούτι για κολοκυθάκια τηγανητά. Αλλά μισή δουλειά έκανα αφού έλειπε το τζατζίκι. Και αναλογίζομαι, πόσο όμορφο θα ήταν αν είχα συγκατοικήσει και στην Θεσσαλονίκη με κάποιον από σας ρε φιλαράκια. Κοίτα να δεις καμιά φορά. Το σπίτι των πέντε, που περιγράφαμε και τοποθετούσαμε στην σφαίρα του φανταστικού, γιατί απλά φοβόμασταν την αλλαγή και το ξεβόλεμα, το ζω με τέσσερις άγνωστους. Και το διασκεδάζω κιόλας.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:100%;">Για να βάλω μια τελεία στο εισαγωγικό αυτό κείμενο υπερπαραγωγή… τα συναισθήματα που σου γεννά το Εράσμους είναι γνωστά στους “παθώντες” (γιατί πραγματικά κάτι παθαίνεις). Όλα από την αρχή. Από το πώς θα μιλήσεις και το πώς θα μετακινηθείς στην πόλη, μέχρι το πώς θα ζυγίσεις τα αχλάδια σου στο σουπερμάρκετ. Νέος προορισμός, νέες εικόνες, νέοι άνθρωποι και λαλιές. Ω, τι ωραίος τρόπος να ξεχαστώ από τον αποχωρισμό μου με την πόλη των φοιτητικών μου χρόνων. Κλείνω το φοιτητικό βιός μου πανηγυρικά, διασκεδάζω ως το πρωί, χάνομαι στους δρόμους. Το «εγώ» μου σε τροχιά επικοινωνιακή, η κοινωνικότητα που έχω μέσα μου ξεχειλίζει και το ανάβλησμά της μου αφήνει μια αίθηση ικανοποιήσης και χαράς. Ισπανία, είμαι ένας άνθρωπος ευτυχισμένος.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7135930055604480058?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-84651986633069096282008-10-27T08:00:00.000-07:002008-10-28T05:33:40.992-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQXYfS52LbI/AAAAAAAAAAo/hd4NPV0IodM/s1600-h/kalo.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261849771814301106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 227px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OhvLdLSIUYI/SQXYfS52LbI/AAAAAAAAAAo/hd4NPV0IodM/s320/kalo.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-8465198663306909628?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8419656458098735522.post-78934242532678198902008-10-27T07:53:00.000-07:002008-10-28T07:43:14.053-07:00<span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >Hola! Γεια χαρά σε όλους! Σε όλους όσους αγαπούν τη μαγεία, τη γνώση και την τσαχπινιά του ταξιδιού. Αλλά και σε αυτούς που παίρνουν την κόκκινη βαλίτσα (maleta) τους και αναζητούν την καθημερινή ευφορία στιγμών και εμπειριών.</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >Είμαστε η Ερασνέλλα Βαλενθιάννα και η Ερασνένα Κομποστέλα. Βρισκόμαστε στην Ισπανία. Η μια Βαλένθια και η άλλη Σαντιάγο, η μια νότο και η άλλη βορρά. Μακριά, αλλά και τόσο κοντά. Αρπάξαμε την ευκαιρία του φοιτητή, κάναμε μια αίτηση για το πρόγραμμα Erasmus και να’ μαστε τώρα, από τη Θεσσαλονίκη στην Ιβηρική Χερσόνησσο. </span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style=";font-family:verdana;font-size:100%;" >Και επειδή θέλουμε τόσο να μοιραστούμε το μικρό τετραδιάκι τσέπης με τις μουντζούρες και τις καλικατζούρες, δημιουργούμε αυτό το blog, για ένα ταξιδιάρικο και φρέσκο πάρε-δώσε.</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:100%;"><br />Fasten your seatbelts while seated...<br /></span><br /></span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8419656458098735522-7893424253267819890?l=kokkinimaleta.blogspot.com' alt='' /></div>κόκκινη μαλέταhttp://www.blogger.com/profile/12762267848181776944noreply@blogger.com0